Taboe. Dáár praat je niet over.

Door Ilonka gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Zij (mijn oma en opa) waren vijftig jaar getrouwd. Ik ben dit jaar twintig jaar getrouwd, dat haal ik nog net voor de scheiding definitief is. Waar mag je wel en niet over praten als je in een moeilijke periode zit? Een scheiding bijvoorbeeld. Of ook WAAR mag je praten? Alleen in je eigen huis, met familie, met vrienden, met kennissen, met jullie, met facebook-vrienden?

Sinds enkele maanden ben ik bezig met de scheiding rond te krijgen. Ik heb daar problemen mee, dat mag je best wel weten. Het is ook voor mij een rouw-proces.

Ik uit me altijd heel makkelijk, te makkelijk volgens sommigen in mijn omgeving. Tja, ik kan er nou eenmaal goed over praten. En ook kan ik het kwijt op verschillende sites zoals deze en Facebook.

 

 

 

 

Echter krijg ik van een aantal mensen commentaar. Ik mag het zomaar niet openbaar maken, dat zijn privé-zaken. 

Langs een kant hebben ze gelijk. Bepaalde dingen zijn wel erg privé, maar als niemand erover praat of schrijft hoe weet je dan of jij niet de enige bent die zo worstelt met vanalles en nog wat? 

Ik ben eigenlijk van mening dat je moet delen. De reacties die ik heb gekregen van verschillende Facebook-vrienden deden me goed. bv deze: een reactie van een man die zelf ook een scheiding achter de rug heeft. Hij schrijft dat hij in dezelfde schoenen stond als mijn man. Niet blij met de keuze van zijn vrouw. (Zoals mijn man geen keuze heeft gekregen van mij.) Hij is wel blij dat ze niet gekozen hebben voor een "vecht-scheiding '. Hij wenst mij  veel sterkte. En mijn man natuurlijk ook!!

Een vecht-scheiding is het laatste wat we beide willen. Dus wij gaan eerst puzzelen en praten.

 

 

 

Ja, samen praten we over alles. Ondanks dat krijg ik toch op mijn bord, dat ik zogezegd NOOIT praat met mijn man. Andere mensen weten dat blijkbaar beter dan ikzelf.

Iedereen heeft ineens een mening over ons huwelijk. De meesten houden dat gelukkig voor zichzelf. Ik hoef dat ook allemaal niet te horen en mijn man ook niet. We hebben het allebei al moeilijk genoeg. Er komt weer een echter: Echter iemand is mij ongezouten haar/zijn mening komen geven. (ik laat deze keer in het midden of het een vrouw of man is geweest) ((kwestie van Privacy)) Aan tafel in mijn eigen huis werd me verteld dat ik me opsloot tussen vier muren, ik had geen baan en verpieterde in huis. Ik zat bij de verkeerde club, met verkeerde mensen, die niet goed voor me waren. De plezierige dingen die ik deed, zoals kinderopvang, eten maken voor feestjes e.d. deed ik allemaal VOOR anderen NIET voor mezelf. Ik paste me altijd aan en had geen eigen mening, ik wist niet wat ik wilde. En nu ik meer uren zou gaan werken, zei die persoon: "Je blijft dat toch niet tot je 65 doen zeker, dat werk wil je toch niet je hele leven lang doen."  Oftewel klonk dit in mijn oren 

 JIJ HEBT AL DIE JAREN NIET VEEL GOEDS GEDAAN EN WAT JE NU MET JE TOEKOMST DOET IS AL HELEMAAL NIET NORMAAL.

Ik heb gehuild die keer, dat deed veel pijn. Wat wist die persoon ervan? In de 20 jaar van ons huwelijk hebben we alleen de eerste jaren een goed contact gehad. Daarna zagen we elkaar alleen op een verjaardag bij de een of ander. En nu kwam die persoon mij de les lezen over mijn gedrag in mijn huwelijk. Oja, kregen we ook nog te horen (mijn man zat er toen ook bij) dat we meer met elkaar moesten praten, want wij praatten niet genoeg met elkaar. Kun je dat geloven?? Dat iemand die nooit over de vloer komt, weet dat jij en je man niet met elkaar praten! 

 

WIJ mijn man en ik, praten overal over.

Ik kan namelijk niks voor me houden. (behalve geheimen van mijn vriendinnen en vrienden. Daar weet hij bv niks van.)

 

Deze hele periode komen er verschillende gevoelens naar boven, onmacht, verdeeldheid, verdriet, geduld, spanning en noem maar op. Ik moet die uiten! Anders ga ik er aan onderdoor. Ik praat met mijn man, met mijn kinderen (als ze willen), met mijn beste vriendin (die er ook zoveel moeite mee heeft, om mijn scheiding te aanvaarden), met andere vrienden. Ik schrijf mijn verhaal op en deel mijn gevoelens, dat lucht me op. Hier is zo 'n verhaal uit mijn gedichtenbundel, die ik in deze periode heb geschreven.

Stilte komt aangewaaid

Zacht komt een nieuwe stilte aangewaaid
Ik geniet van het geruis door de bomen
Sssssh

In mijn hoofd kijk ik rond
Wat een rust
Hoe krijg ik het voor elkaar?
Heel simpel

Dankzij de stille woorden van mijn vrienden
Zij kalmeren me
Zij geven raad en staan me bij
In woelige stormachtige tijden

Mijn onrust en onvrede met mezelf is gezakt
Nog niet helemaal verdwenen
Maar ik gun mezelf de tijd
Tijd om te helen
In deze stilte
Die zo zacht kwam aangewaaid

 

Dit boek is voor sommige mensen lastig te lezen. Ze denken dat echt alle gedichten op mij slaan. Dat is niet zo, ik heb er vele voor andere geschreven. Mensen 'vrienden' van een andere website, die ik help met te verwoorden wat ze voelen. Er staat er bv een in over drankgebruik, ik ben zelf geen stevige drinker, maar hij (de man voor wie ik het geschreven heb) had er veel steun aan.

Ik heb al commentaar gehad dat ik dat niet allemaal in een boek had hoeven schrijven; Mijn hele scheiding met de gevoelens daarbij. "Je gooit het wel helemaal in het openbaar zo hoor."  Ik vraag me af wat hier verkeerd aan is. Er zijn zoveel boeken over mensen en hun gevoelens, waarom is het mijne dan zo anders? Zo verkeerd?

 

Ik heb hierover eens diep zitten nadenken.

Mijn conclusie is

Die mensen staan me te nabij, zij willen niet lezen wat ik voel, zij willen wel weten wat ik voel, maar willen niet dat iedereen dat zomaar mee kan lezen, zij hebben daar problemen mee.

TABOE sommige dingen deel je niet met iedereen.

Tja, wat deel je dan wel? Wat mag ik wel zeggen? Wat mag ik niet zeggen? Wie gaat mij dat zeggen? Op dit laatste heb ik al een antwoord gekregen: die ene persoon heeft me duidelijk gemaakt dat  ik niet alles mag zeggen. Tenminste ik kreeg daar een mail van, want dat is blijkbaar makkelijker tegenwoordig. Mailen! 

Ik vind dat ik veel mag zeggen, veel mag delen. ZOLANG ik niemand kwets. Wanneer kwets je iemand? Als je hem uitscheld, zijn naam en toenaam gebruikt te pas en te onpas. Als je echt privé naar buiten gooit, iets vertrouwelijks tussen jullie deelt met de hele wereld. Ik vind dat je niet zomaar alles kunt vertellen. Ik heb ook gevoelens en ik zou dat ook niet prettig vinden als een ander zomaar mijn leven ging verkondigen op het internet. 

 

Graag doorbreek ik de taboe om openlijk over je scheiding te kunnen praten en schrijven. Ik krijg daar waarschijnlijk van links en rechts commentaar op, maar dat kan me eigenlijk niet bommen. Zwijgen doet malen en malen verpulvert teveel.

 

 

 

Mijn Opa 's en Oma 's waren langs beide kanten, vijftig jaar getrouwd. Het was een groot feest, beide keren was ik erbij. Mijn ouders hebben ook het gouden huwelijksfeest gehaald, mijn vader heeft er voor geknokt om dat te halen (hij is 12 dagen later gestorven aan zijn slopende ziekte, kanker). Ik heb het met mijn moeder over mijn nakende scheiding gehad, ze zei: "Wij hebben ook onze moeilijke momenten gehad, maar het is jouw leven. Ik kan dat niet voor je invullen. Ik ben hier en als je me nodig hebt kun je altijd komen praten."

Ook daar kan ik me uiten. Ik vertel haar niet alles, want ik wil dat ze 's nachts slaapt. Zij hoeft zich niet druk te maken over mijn gevoelens (ik weet dat ze dat toch wel doet!) Maar ze hoeft het niet allemaal te weten. Zolang ik jullie alles kan vertellen is het goed. Ik houd het dus niet binnenshuis. Ik zet niet zomaar alles op internet, wel veel. En als er iemand bezwaar heeft en vindt dat ik dat binnenshuis moet houden, dan stuur je maar een geschreven klacht in drievoud. Die stop ik dan in mijn archieven.

Je denkt toch niet dat ik het ga lezen hè.

Ik heb liever dat je me aanspreekt. Zonder wrok-gevoelens zal ik naar je luisteren. Ik zal het in me opnemen. Ik zal proberen er rekening mee te houden. Rekening met jouw gevoelens. Vind je dat goed?

Doorbreek de taboe we leven in de éénentwintigste eeuw notabene.

 

 

 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een duim omhoog. Jou ervaring is heel herkenbaar voor mij. De gemakkelijkste weg, voor mensen om je heen is, wat niet weet, wat niet deert. Trouwens zo leer je weer personen anders kennen, waarvan je dacht dat je ze kon.
Maar niemand weet waarom een huwelijk (relatie) eindigt. Daar kun je ook nooit een oordeel over geven. Je kunt een ander alleen maar bijstaan.
Ach ja. Ik doorbrak dit taboe hier op Xead een jaar geleden. Ik heb er geen spijt van! Je bent op de goede weg Ilonka!
Ik kan best begrijpen dat er mensen zijn die jouw Facebook delen, niet op de vuile was van jouw kant zitten te wachten,
Daarom zit er ook een knop op openbaar of voor een beperkte groep.
Verder vind ik wel dat jij het recht hebt om het er op te zetten,mar begrijp dan ook de ander.

Pork geeft de DUIM.
FAN wordt hij ook.


DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Knap van je, dat je je gevoelens eigenlijk zo goed kan verwoorden en uiten! En andere mensen in je omgeving? Die willen vaak helemaal niet weten hoe het echt met je gaat; ze willen alleen maar dat je zegt 'dat het goed gaat' en verder niets. Deel hetgeen je delen wilt. Duim en fan erbij.
Heel mooi geschreven en ja soms is het beter om niet op te kroppen.Taboe of niet.
Je bent zelf baas over wat je wel en niet deelt en als jij jouw gevoelens wilt en kunt delen, dan moet je dat doen.
Mijn ouders zijn aanstaande dinsdag 60 jaar getrouwd.
wat een eind he. zelf ben ik 18 jaar getrouwd, en we zijn vast besloten om nog heel lang met elkaar door te gaan.
duim voor je artikel.