Opruimen is een waar groot feest

Door Spijkerschrift gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Bij opruimen denk ik altijd aan mogelijkheden en kansen. Ruimte in het hoofd en overzichtelijkheid in de kamers. Maar ja... dat duurt nooit zo lang...

Het Oranjefeest is in het dorp. Dat begint ieder jaar met een Kindermarkt. Samen met de meiden zit ik in de feesttent op een plaats met het overbodige speelgoed. Doordat we een beetje laat waren, vonden we niet de beste plek. Gefrommeld tussen twee andere gelukzoekers, etaleren we onze koopwaar. Hoopvol kijken we uit naar de stroom bezoekers van de markt.

Er is wel enig werk aan de markt vooraf gegaan. Soms heb je van die dagen. Dat zijn van die dagen dat ik een kast open trek en al het speelgoed vliegt me om de oren. Of ik wil een nachtzoen geven en kom niet verder dan de drempel omdat de deur niet verder open kan. Daar ergens in die kamer ligt dan een nakomeling, die het wel gelukt is de jungle der verzamelingen te trotseren. Dat wordt dan van mij ook verwacht. Geduld is volgens zeggen een schone zaak, maar met al die rommel wordt het een zooitje. De bezem gaat erdoor!

Mijn middelste heeft al snel begrepen dat mama’s geduld op is. Samen ruimen we haar kamer op. Dat gaat als volgt; ik laat het speelgoed zien: houden, prullenbak of kindermarkt? De stapel met ‘houden’ houd ik onder controle, de vuilniszak puilt uit en de doos voor de markt groeit. Na een lange tijd is de kamer om door een ringetje te halen. Er kan weer opgelucht adem worden gehaald. Dat is één.

Bij de tweede gaat het iets minder makkelijk. Met goede moed wil de jongste er niet onder doen voor haar zus. Haar enthousiasme is alleen van kortere duur. Na mijn zoveelste vraag, verzucht ze dat ze het voor gezien houdt en ze sprint ervandoor. Ik roep haar nog na dat alles wat ze straks mist haar eigen verantwoordelijkheid is. Maar ze zit al in de tuin met zand tot in haar oren.

Nu zitten we met de restanten van de grote opruiming op het feestterrein. De meiden doen dapper hun best alles aan de man te brengen. Maar ik geloof dat de markt een beetje verzadigd is, ondanks mijn verwoede pogingen de boel tegen bodemprijzen kwijt te raken. Als ik de meiden hun kermisgeld geef, zijn ze direct gevlogen. Ondertussen rommel ik de spullen weer bij elkaar. Dat gaat naar de tweedehands. De dames zijn weer terug. “Kijk eens!” Met trots laten ze hun prijs zien van het touwtje trekken, een knuffel. Ik zucht… Opruimen lijkt wel een kringloop.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.