Met zorgen door het leven...

Door NatachaD gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ken je het gevoel, als er iets tegenslaat, dat het geluk je nooit gegund is? Dit heb ik nu al mijn hele leven...

Mijn levensverhaal

Mijn geboorte

Ik ben geboren einde september in de vroege ochtend. Voor mijn geboorte zijn mijn ouders nog naar de cinema gegaan en hebben ze goed gaan eten.  Een film met Jean-Claude Van Damme, in mijn fotoalbum heeft mijn moeder haar cinemakaartje gekleefd. Als ik mijn fotoalbum doorblader vind ik het leuk dat ze sommige details heeft bijgehouden. 

Van mijn jonge levensjaren weet ik niet veel van. Mijn mama vertelde me altijd dat ik een wonder van een baby was, wat vele moeders wel zeggen van hun baby... Maar sinds mijn geboorte al leef ik al met problemen. 

Mijn ouders waren beide verslaafd aan de alcohol en als ze ruzie hadden gebeurde er meer dan roepen en tieren alleen. Door de verslaving van hun beide kregen ik en mijn oudere zus Katrien niet de opvoeding die we verdienden, we moesten met andere woorden al van jonge leeftijd zelfstandig worden. 

Mijn mama had ook nooit genoeg geld voor ons eten te geven, soms ging ze naar mijn doopmeter voor een brik melk of dergelijke zodat ik toch iets of wat van eten had maar na een tijd werd mijn meter dit ook beu en weigerde ze nog te geven. Mijn moeder moest de kinderen maar belangrijker vinden dan haar drankverslaving. Onmogelijk dus om een alcoholverslaafde na jaren dag in en dag uit alcohol drinken moet stoppen en haar kinderen te bezien als iets belangrijker dan haar verslaving. 

Wanneer mijn besef kwam...

Zoals iedere avond kwamen mijn ouders dronken naar huis. Ik en Katrien kende het verhaal al, thuiskomen, naar ons kamer want we mochten onze ouders niet zien ruzie maken (met andere woorden; vechten). Ik weet niet meer hoe het kwam maar ik had zo een drang om hun eens te zien terwijl ze ruzie maakten. En toen zag ik het..  mijn papa gaf mijn mama een dik pak rammel. Ik verschoot en wou mijn mama beschermen, gelukkig kon Katrien me optijd weghalen en in bed leggen. Ze bleef bij mij want ik was natuurlijk in schok en bezorgd om mijn mama. Ik moet zo ongeveer 3 jaar geweest zijn toen ik ben beginnen beseffen dat ik niet in een 'normale' gezinstoestand, dit is idd jong maar er passeren zo flitsen van in mijn jonge leven.

Toen ik eens mee was bij de vele café bezoeken van mijn ouders had ik per ongeluk mijn vingers tussen de deur gestoken iemand ging naar buiten en daar zat mijn vinger dus tussen, het topje van mijn middelste vinger lag er zo goed als eraf. Van de pijn weet ik niet veel meer ik weet juist dat mijn moeder in het ziekenhuis bij mij zat. Ze blaasde op mijn vinger voor de pijn weg te nemen, ik voel zo haar geblaas op mijn vingertjes nog. 

In de kleuterklas werd ik ook altijd gepest, ik leek meer op een jongen dan op een meisje. Ik droeg altijd afgedankte kledingstukken, de andere in mijn klas hadden altijd wel rijkere ouders of 'normale' ouders en die konden het hun dus permitteren voor nieuwe mooie kledingstukken te kopen. Gelukkig had ik een beste vriendin waar ik veel mee speelde. Ze had het thuis ook niet breed, alleen haar ouders dronken niet. Toen ik luizen kreeg was het hek zeker van de dam, ik was een vieze voor mijn leeftijdsgenoten, maar mijn moeder kon geen luizenshampoo kopen waardoor ze noodgedwongen al mijn haren moest scheren zodat zeker alle luizen verdwenen waren. Nu zag ik er zeker als een jongen uit, maar mijn luizen waren verdwenen.

Iets later...

Ik was vier jaar ongeveer dat mijn ouders uiteen zijn gegaan, om de twee weken ging ik een weekend naar men papa, hij was  weggegaan bij men moeder omdat hij een andere vrouw had leren kennen. Edna was haar naam, ik weet dat ze een lieve vrouw was, ze had zelf al een dochter jongvolwassen. De weekends naar mijn papa liepen ook snel op zijn eind waarom wist ik toen niet. Mijn mama leerde ook iemand nieuw kennen uiteraard op cafe, Willy. Hij maakt een rare eerste indruk waardoor ik in het begin schrik van hem had, verstopte me vaak achter men mama als we naar hem gingen of hij naar ons. Met de tijd ging ik hem wel als mijn echte papa zien omdat ik mijn vader niet meer zag waardoor ik papa tegen hem zei. 

Toen mijn kleuterklas periode op zijn einde ging moest mijn mama achter een lagere school zoeken voor me, dit was snel gekozen want Willy wist een goede school voor me. Zo gezegd zo gedaan dus ik ging naar die school en als snel werd duidelijk dat ik daar niet op mijn plaats zat. Ik kon niet mee volgen, werd uitgesloten door medeleerlingen. Er waren twee leerlingen die iets hoger zaten als mij en die pesten me steeds, tot ik op een dag een manier had gevonden om ze te doen wegjagen als ze bij mij kwamen. Iedere keer dat ze naar mij toekwamen zei ik dat ik verliefd op hun was en dan liepen ze weg van me. 

Na een halfjaar daar naar school te gaan ben ik verandert van school op aanvraag van de school waar ik zat. Ze raden me het BLO aan omdat ik niet kon meevolgen tijdens de lessen. Mijn mama zag het eerst niet zitten dat ik naar een BLO school zou gaan, ze schaamde er zich voor want daar gaan toch maar kinderen met een geestelijke handicap naartoe? Gelukkig kon Willy haar overtuigen om mij toch naar daar te laten gaan. 

De eerste schooldag voor mij daar voelde meteen vertrouwd aan, mijn klasgenootjes namen me meteen in hun groep en ik had meteen beste vrienden die ik op de dag van vandaag nog steeds te vriend mee ben. Het is toen een lange tijd veel beter met mij gegaan, ik zat op een school waar de leerkrachten me hielpen als ik problemen had. Mama dronk nog steeds maar het was minder zware, nu drinkt ze alleen nog maar bier, daarvoor dronk ze alleen wijn en dergelijke dranken.....

 

 

Dit is al een deel van mijn leven, ik vertel niet in één keer alles want ik weet niet hoe interessant de mensen het vinden om te lezen.

Liefs, Natacha

 

 

 

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een zeer mooie tekst natacha, doe zo voort! Nobody is perfect!
greetz Bjorn x
Moedig en bijzonder geschreven, het lijkt me inderdaad dat je veel hebt meegemaakt en hierover veel te schrijven hebt!
Een duim omhoog. Dat je dit nu al durft te schrijven. Maar dat is een goede manier om dingen te verwerken. Jij hebt het niet fijn gehad in je jeugd. Hopenlijk lees ik, tzt, dat het nu wel goed gaat.
Ik wil even iedereen bedanken voor de reactie's dit doet me heel veel deugd om te lezen! Woensdag maak ik een vervolg van men levenstuk.
Ik weet niet wat je leeftijd nu is maar ik hoop van ganse harte dat het nu een stuk beter met je gaat.
Want zoveel ellende wens je je ergste vijand nog niet toe.

Pork geeft een DIKKE DUIM.
FAN wordt hij ook.


DRIMPELS zijn als dromen in het water.
Vind het erg knap van je dat jij je verhaal wild delen met andere mensen .
Duim verdiend en een fan erbij!
Ik verbaas me steeds wat mensen allemaal meemaken. Blijkbaar heb ik ee ngemakkelijk leven (gehad).