Mysterie in huize Overcinge Havelte

Door JHeininga gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Huize Overcinge in Havelte bleek DE trouwlocatie bij uitstek. Vol goede moed toog ik naar Havelte om daar kennis te maken met het huis en zijn eigenaar.

Drentse mysteries
© 2012 by J.Heininga-Warners

Landgoed Overcinge in Havelte

2005
Met grote ogen van verbazing kijk ik toe hoe mijn theekopje naar de rand van het schoteltje schuift en zo het lepeltje, dat naast het theekopje op het schoteltje ligt, eraf wipt. Met een hoop gerinkel valt het lepeltje op de plavuizen vloer van de voormalige veestal, nu dienstdoende als een ruimte voor feesten en partijen. Ik heb het warm en koud tegelijk als ik het kopje naast het schoteltje in het midden van de grote tafel zet en het lepeltje oppak.

Mijn gastheer lijkt het voorval niet te hebben opgemerkt.

Iets wat vrijwel onmogelijk is, alleen al door het kabaal van het vallende lepeltje.  ‘Echt mevrouw, wij zijn de ideale accommodatie voor uw bruidspaar. Wij hebben genoeg ruimte om alle gasten te herbergen en bij mooi weer kunnen we gebruik maken van de prachtige tuin van ons landhuis.’ kakelt hij door. ‘ Maar meneer,’ onderbreek ik zijn relaas, ‘hoe vertel ik mijn bruidspaar dat ik de perfecte accommodatie voor hun bruiloft heb gevonden, maar dat er een klein nadeeltje aankleeft?’
‘Klein nadeeltje?’ met zijn groene ogen kijkt hij me ernstig aan.
‘Nou ja, groot nadeel dan,’ verbeter ik mezelf.
‘Groot nadeel?’ herhaalt hij mijn woorden onnozel terwijl zijn blik ernstig blijft.
Met mijn ogen gericht op het lepeltje en de kop en schotel, stel ik zonder omwegen:’ U heeft het wel opgemerkt daarnet. Geeft u het maar toe. Het spookt hier.’
Betrapt en ongemakkelijk laat mijn gastheer mij weten dat hij me eerst een rondleiding door de havezate wil geven. Daarna zal hij me meer vertellen over de bizarre gebeurtenissen rond huize Overcinge.

Op de voet gevolgd door ‘iets’ wat op mijn zenuwen werkt,

lopen we kamer in en kamer uit door het landhuis tot we bij de trap naar boven aankomen. Ik voel me ongemakkelijk en ben geneigd om de openstaande voordeur, recht tegenover de trap, uit te rennen. Mijn gastheer wenk me echter en wil dat ik de trap neem naar boven. Met mijn rechterhand op de trapleuning en staand op de derde tree besluit ik te doen wat mijn gevoel me ingeeft. Ik draai me om, sla de drie treden van de trap over en ren zonder pardon de voordeur uit naar buiten. Opgelucht haal ik adem als ik in mijn auto zit en de parkeerplaats afrij. Weg van dit huis.

Ik ben net thuis als de telefoon gaat.

Hoewel het eigenlijk mijn taak is om me te verontschuldigen, is het mijn gastheer die excuses maakt. Als hij mij verzoekt om onze afspraak een vervolg te geven op de haverzate, bedank ik vriendelijk. ‘Vertel het me maar over de telefoon,’ laat ik hem weten.‘Mij krijg je in geen duizend jaar dat landgoed meer op!’

Het gebeurde 100 jaar geleden.

Een brand brak uit in de stallen van de boerderij. De dieren konden geen kant op. Tot op de dag van vandaag voelen we hun angst. Zelf een medium kan deze energie niet verwijderen.
‘En dus willen ze nu thee drinken uit een kopje?’ vraag ik spottend. ‘Kom op, dat gelooft u toch zeker zelf niet? U verzwijgt iets voor me, er is meer.’

In zijn stem klinkt de twijfel door en na lang aandringen vertelt hij verder.
Rond 1995 was het begonnen met een wit licht op de trap. Het zweefde de trap af, de voordeur uit naar buiten. Het was net of het altijd op de vlucht was. Alsof het ergens bang voor was. Als iemand het waarnam, ging dat gepaard met een ijzige kou. Zelfs in de zomer. Sommigen hadden geschreeuw gehoord, maar het was geen Nederlands en daardoor was het geschreeuw onverstaanbaar geweest. Een klein groepje mensen onderzocht de verschijning en heeft hierover uiteindelijk, nog niet zo lang geleden, in beperkte kring verslag uitgebracht. Dit om geen klandizie te verliezen.

In de tweede wereldoorlog was huize Overcinge in handen van de SS. 

Tijdens een feestje werden de heren van de SS dronken en wilden ze een aanwezige verpleegkundige verkrachten. Met een kapotgeslagen wijnglas stak ze in het oog van één van de SSers. De andere heren sloegen haar bont en blauw en gooiden haar vervolgens van de trap waar ze levenloos bleef liggen. In 1995 was het 50 jaar geleden dat Nederland was bevrijd.

‘U vertelt het bruidspaar toch niet over uw bevindingen?’ Er klinkt wanhoop in zijn stem.
‘Sorry, ik moet wel. Als weddingplanner is het mijn taak om eerlijk te zijn tegen de bruidsparen. Het is aan hen of ze wel of niet uw accommodatie boeken.’ is mijn harde, maar eerlijke antwoord.

2011

We draaien de hoofdweg af, een klinkerweg op. ‘Hier moet het ergens zijn,’ zeg ik. Buiten is het 29 graden. Bloedheet. Ik rij de lange oprijlaan op en zie vaag de voorruit van de auto beslaan. Als ik mijn dochter verzoek om de condens met een spons weg te vegen antwoord ze:’ Mam, heb je een ijskrabber? Het is bevroren!‘ Voor ons is de oprijlaan naar de havezathe Overcinge waar we een familiefeestje hebben. Zwijgend, maar in stille paniek, keer ik de auto en rij de grote weg weer op. ‘Bel maar dat we niet komen, we gaan naar huis... 
 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank jullie voor de complimenten.
Alleen-16, aan de wapenschilden wordt nog altijd veel aandacht geschonken bij rondleidingen.Dus je kent nog wel meer verhalen over dit huis? Dat wekt mijn nieuwsgierigheid.. Wat ik hierboven omschrijf heb ik echt meegemaakt en was voor mij heel indrukwekkend.
Bijzonder verhaal!
Leuke mysterie..
leuk geschreven hoor.
dikke duim erbij verdiend