De rode loper

Door Anastacia gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

ervaringen van je zwangerschap en geboorte als rode loper door je leven

Onrust voor wat komen gaat

 

 

 

 

Door van alles afegleid kost het me moeite aanwezig te blijven. Ik voel weerstand voor wat komen gaat...ik ben bang. Ik voel me koud en verdoofd. Een verdovend en prikkelend gevoel, zo onaangenaam dat ik op het punt sta uit verbinding te gaan. Ik wil er voor vluchten...dit wil ik niet voelen. Liefdevol loods ik mezelf er doorheen, ik blijf me er aan herinneren te blijven kijken naar de film die zich hier afspeelt. Blijven kijken kost me moeite, heel mijn leven ben ik immers de verbinding met mezelf al uit de weg gegaan. er is geen weg meer terug...ik huil en voel medelijden met mezelf..ik vind dit zo moeilijk. Ik troost mezelf. Ik voel dat ik weer een stukje vooruit ga ...heel langzaam. Ik voel weer die verdovende prikkeling over heel mijn lijf. door te blijven kijken is het alsof ik ontwaak uit een diepe slaap. Weer ga ik een stukje voorwaarts...ik voel pijn van uit verbinding te zijn. Een gevoel dat ik zo goed herken. Angstig kijk ik om me heen, ik voel me zwak en misselijk...kijk om me  heen of er iemand is die me kan helpen. Ik kan dit niet alleen..... Hier is de overtuiging geboren dat ik de ander nodig ben en het niet alleen kan.

 

 

 

Focus

Aandachtig blijf ik volgen hoe de film verder gaat. Mijn lichaam begint te trillen, ze zit in de herinnerig van...ik ga weer een stukje vooruit. Het verdovende gevoel..ik wil het niet, ik voel hoe ik me er hevig tegen verzet het moment waarop ik het te heftig voor me word..ik kijk weg van de film. Ik roep mezelf tot orde en richt mijn aandacht weer op de film. Dit scenario opschrijven kost me grote moeite nu. Mijn handen en voeten zijn helemaal koud en verkrampt...het ziet en voelt heel raar. Ben ik ziek...ga ik dood? ...oohh en dat verdovende prikkelende gevoel....het voelt als vechten om in leven te blijven... vechten tegen mezelf,ik kan niet meer en geef het op. Ik geef mijn verzet op denkende dat ik dood ga. Het is alsof ik narcose proef..heel vies. Ik kijk naar mijn handen , zie hoe verkrampt ze zijn en blauw van de kou net als mijn voeten...amper nog in staat om te schrijven.  Helemaal verdiept in de film alsof ik de hoofdrol speel troost ik mezelf...langzaam voel ik me weer warm worden, een gevoel tot leven te komen.

 

 

 

geboren

Ik voel mijn gezicht, zo zacht. Ik bewonder mijn lichaam....kijk naar mijn handen de verkramping is opgelost. Ik voel me licht en verwonderd alsof ik in de ruimte zweef...ontmoet ik mezelf. Vol bewondering zoals ik in mijn herinnering alleen maar anderen kon zien, zie ik nu mezelf. Veel wordt me helder..wat ik niet kon zien horen en voelen had alles te maken met uit verbinding zijn..afgesloten zijn voor mezelf. Geboorte geven aan mijn kinderen weerspiegelde het gevoel van mijn eigen geboorte. Ik zie en voel de verbondenheid met mij en mijn kinderen, als een geheel. Kleine subdeeltjes van me die zo ongelooflijk goed weerspiegelen waar ik sta. Ik was vergeten wie ik was en hoe mooi ik ben. Ik voel diepe verwondering voor het geboorte proces. Elke aanraking van mijn ziel is als een rinmpel effect van een water druppel...zodra de aanraking is binnen gekomen golft ze door mijn lichaam heen...

 

 

 

 

 

Anastacia

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik ben er zelf nog stil van...
wauw je proces heel mooi omschreven, meid wat ben ik trots op je.
je doet het zo goed, ga zo door , wat zal je vanzelf gaan genieten