Uit de kast komen: Mijn ervaring

Door Miranda94 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik had niet de makkelijkste ervaring met het uit de kast komen. Voor veel mensen was het toch nog een flinke hobbel om te accepteren dat ik vrouwen leuker vind dan mannen...

In den beginne...

Ik wist natuurlijk niet meteen dat ik op vrouwen viel. Ik vond gewoon meisjes in mijn klas leuker dan jongens. Mijn eerste vriendje kreeg ik in groep 6 of 7. Achteraf gezien was dit eigenlijk ook maar omdat al mijn vriendinnen vriendjes hadden en ik niet... Dus ja, ik dan ook maar aan de mannen. Overigens was het na een "romantische date" (skaten bij zonsondergang) al weer over met de "vlinders".

Jonge leeftijd

Toch kwam ik er op redelijk jonge leeftijd achter dat ik één specifiek meisje wel heel erg aardig vond. Volgens mijn moeder kwam ik op een dag thuis met het verhaal hoe het meisje een hele mooie nieuwe BH had gekregen en dat ze de enige in de klas was die op dat front al een beetje ontwikkeld was... Ahum.

Vriendinnen en acceptatie

Zoals iedere jonge, gezonde meid had ik in die jaren ook een hartsvriendin. Manouk, heette ze. Aardige meid. Ze was de eerste die ik in vertrouwen nam. Ik vond misschien het meisje uit de klas leuk en viel op vrouwen... Ik wist alleen de correcte benaming voor wat er aan de hand was nog niet. Manouk vertelde me wat ik was, want zij wist dat. Ze was de meest ontwikkelde van ons tweeën, voor onze leeftijd dan. Vol verbazing hoorde ik haar uitleg aan en realiseerde me dat het wel eens waar kon zijn. "Vind je dat niet vies dan?" Vroeg ik twijfelend. Manouk schudde haar hoofd. Ze vond het wel oké en zolang ik haar niet leuk begon te vinden was alles prima. Tja. Alles in orde dus, zo leek het.

En toen?

In ons dorp is de traditie dat, aan het einde van het schooljaar van groep 8, er met zijn allen op "kamp" gegaan word. Logeren in een verlaten omgeving met zijn allen dus. Superleuk! De eerste paar dagen verliepen prima. Iedereen werd ingedeeld op een kamer bij zijn of haar vriendjes en vriendinnetjes. Leuk, leuk. Totdat er opeens kinderen op me afkwamen met de vraag of ik "pot" was "geworden". Ik wist niet eens wat het was. Ik schrok er ook een beetje van, ze leken een beetje agressief en ik voelde me alsof ik wat verkeerd gedaan had. Het kamp werd ineens voor mij een stuk minder leuk. Steeds weer die vragen, en de kinderen leken me anders aan te kijken. Na te kijken, zelfs.

Mijn eerste vriendin

Na een tijdje had ik via het internet toevallig een leuk meisje gevonden, die bleek te wonen in een stadje verderop van mij. Later bleek dat we ook nog eens op dezelfde school zaten. De eerste ontmoeting was best ongemakkelijk, we kenden elkaar nog niet zo goed en tja... Ben je wel zoals je je voordoet op het internet? Na een tijdje kwamen we er achter dat we elkaar leuk vonden. Ik heb na anderhalf jaar een relatie met haar gehad te hebben eindelijk de knoop doorgehakt en alleen verder gegaan. 

Mijn moeder en vader

Mijn ouders wisten al lang dat ik anders was dan de meeste meisjes. Gelukkig wisten ze het heel gauw te accepteren en zijn mijn relaties dan ook geen probleem voor ze. Wel super fijn dat ik zulke ouders heb!

Hoe gaat het nu?

Op dit moment heb ik al langer dan een jaar een langeafstandrelatie met mijn vriendin. Zij uit Engeland, ik uit Nederland. Zielsgelukkig, ondanks de afstand en tegenslagen. Er zijn plannen dat ik na mijn studie wel eens zou kunnen verhuizen.

var fctb_tool=null; function FCTB_Init_5647426db5db4de581c978869ef096d1(t) { fctb_tool=t; start(fctb_tool); } FCTB_Init_5647426db5db4de581c978869ef096d1(document['FCTB_Init_d4f7fdabb7544bca949449da1a6c08ff']); delete document['FCTB_Init_d4f7fdabb7544bca949449da1a6c08ff']

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Uit de kast komen in een dorp is niet eenvoudig, proficiat met jouw stap en proficiat met jouw relatie.

Groetjes
Veel geluk samen.