Huwelijk, geduld, samenzijn

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Als je even weg dwarrelt met je gedachten en samen met je geliefde even de rust van het nergens opzoekt, wat blijft er over aan gedachten?

HOUDEN VAN


Haar blonde haren waaien als een waaier over haar schouders gedrapeerd en haar groene ogen kijken mij verliefd aan. Ik bloos en draai snel mijn hoofd richting spiegel van de auto om mijn verlegenheid niet te verbergen. Zij is ook zo mooi. Het lange blonde gekrulde haar, die zachte huid die er om gevraagd wordt om te strelen, haar slanke benen die willen gewoon geaaid worden.
Mijn God wat ben ik verliefd op deze droom die naast mij in de auto zit.

Gelukkig is het wederzijds die liefde, anders had ik toch een groot probleem voor mijzelf geschapen. Maar zij was zo eerlijk om direct te zeggen dat zij nooit meer van mij weg wilde en ik? Ik vroeg haar om te blijven. En nog zijn wij verliefd elke dag een beetje meer. Houden van is allang voorbij, elke keer wordt ik weer opnieuw verliefd op de vrouw waar ik ontzettend mee kan lachen, huilen, mijn verdriet vertellen, luisteren, lieve woorden in elkanders oor fluisteren.

En elke dag zeggen: "Ik hou van jou."” Zelfs als wij soms botsen, dat gebeurt in elk huwelijk, af en toe even jezelf laten gaan en de ander als stootkussen gebruiken, moet kunnen en een goede relatie die gebaseerd is op liefde en vertrouwen kan dit hebben.

 

Zij kan het hebben, zij kan mij begrijpen, zij is gewoon een wonder van een mens die alles in het werk stelt om de medemens te helpen in wat voor opzicht dan ook. Een mens die een ander mens helpt. Precies in mijn straatje. Een vrouw die huilt als ze een zielige film ziet, zelf bij een zielige reclame zie ik haar snotteren. Mijn gelach gaat dan over in een knuffel als troost. Want uitlachen doen wij elkaar genoeg.

Ik doe vaak stomme dingen en dan ligt zij in een deuk, wederzijds, als zij steeds in zichzelf praat als ze weer met iets technisch bezig is, kan ik daar vreselijk om lachen omdat zij niet eens in de gaten heeft dat zij hardop haar gedachten uit. Ik snap er niets van. Het huwelijk dat wij aan zijn gegaan was gebaseerd op wederzijdse liefde en genegenheid en is bespoedigd omdat mijn ene zus nog kort te leven had en zij wilde persé getuige zijn bij ons huwelijk. Wij hebben haar dit gegund en zijn daarom eerder getrouwd als dat de planning was.

Maar voor een goed doel, want het jaar daarop overleed mijn broer dus hadden we toch wéér een andere planning moeten maken als er nog een feestje bij zou moeten komen. Het jaar 2006 was redelijk rustig, mijn jongste zus kreeg ineens in snel tempo longemfyseem dat zich sneller ontwikkelde dan ieder gedacht had. Dus in 2007 hoorden wij als een deja-vu dat zij nog 9 maanden te leven had. Mijn lieve lieve vrouw die dacht dat zij er een familie bij zou krijgen kon nummer drie wegbrengen, een vrouw waar zij als zus mee omging.

 

Mijn zus overleed in april 2008. Wij rouwen samen om de ene komt de andere weer met het bericht dat ze snel doodgaat, toe maar jongens, de beuk erin er kan nog meer bij. Op 6 december ging ook zij naar het licht. En mijn vrouw en ik gingen weer in de rouw doch de volgende en hopelijk laatste in de rij meldde zich al aan. Die had al afscheid van ons genomen in de zomer en besloot enkele weken geleden dat zij nou wel genoeg geleden had.

Nu zijn wij op 2 nichten na samen. De ziekte kanker is voor mij geen vloek doch zeker geen onderwerp wat je moet ontduiken. Ik heb het zelf gehad en ben na vijf jaar van intens vechten tegen mezelf en door de kracht van mijn moeder die zelf in die periode borstkanker had erdoorheen gekomen. De geest is sterk als je lichaam maar luistert, zei zij altijd. Zij heeft het verloren, was een gelopen strijd sprak zij tegen mij terwijl zij mij in de wang kneep en de boodschap meegaf:"Als jij het niet haalt, keel ik je boven zelf wel!" 

 

Ik heb het gehaald. Maar heb nooit stilgestaan bij het feit dat mijn oudste zus en mijn jongste zus en een broer en nog een zus ineens stukken van mijn jeugd afknabbelden door er vandoor te gaan.
Daarom ben ik zo blij met een vrouw die mij opvangt, mij begrijpt, mij laat huilen op de gekste momenten, die mij laat schelden op wie of wat dan ook, omdat ik mijn agressie niet juist kan ventileren ondanks mijn drie jarige studie die ik gedaan heb in de psychologie om een beetje van mezelf te leren kennen. Dat is zo lang geleden maar het helpt mij nu wel te relativeren dat niet alles negatief in de wereld is. Het is nooit zo donker of het wordt altijd wel licht. Dat zijn altijd de woorden van een lieve vrouw die zo diep in mijn hart zit dat zij er nooit meer uitkomt. Nu weet ik pas wat echt "houden van "is. Het heeft de helft van mijn harde leven moeten duren voordat ik besef wat ik nu in mijn hart en handen heb.

De reis gaat door en zij zingt de nieuwste liedjes mee op de radio. Nieuwste? Arrow Classic Rock, ik heb hier wel te maken met een ouwe hippie die in haar jaren is blijven steken.
Maar zelfs haar stem klinkt als een engel. Ik zet een tweede stem in en ik voel haar hand op mijn dijbeen, zij knijpt er zacht in en zegt dan boven de muziek uit "Dat zijn nou die momenten van geluk waar wij zo zuinig op moeten zijn!"

 

Laat ze nou weer gelijk hebben. En zacht tuffen wij verder het beboste landschap in, genietend van elkaar en de omgeving.

LAATSTE NIEUWS NU DUS EVEN:

Nou is het even geen feest in Huisje Kneuzenberg, door een val op haar onderrug ligt zij nu in een volledige brace in bed, geplakt met morfinepleisters tegen de pijn. Met dank aan een gebroken onderwervel en een stuk werlvel dat op 9 centimeter na bijna door haar ruggemerg was gegaan. Dan had ik een geliefde in een rolstoel met een dwarsleasie gehad. Maar ze was mij nog even lief geweest. Vandaag alles geregeld, met de thuiszorg, met de artsen en nabehandelingen, Voorlopig is zij zes weken  zoet dag en nacht in het harnas, daarna zes weken alleen de nachten. 

Mijn lief, zij heeft pijn, ik kan niets voor haar doen door er alleen te zijn. Met een hand  die ik tot mijn beschikking heb ( andere is lymeoedeem met dank aan de borstkanker, ach je krijgt het allemaal voor niets, dus niet klagen Lena) wil ik haar zo goed en zo kwaad mogelijk helpen waar ik kan. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zoveel warmte in zo'n klein stukje tekst! Dank voor het delen en ik wens jullie heel veel sterkte! x
Lieverd, wat een openhartig verhaal weer. Niets blijft jullie bespaard! Ik leef helemaal met jullie mee. En wat naar van Claudy. Geef haar een warme knuff van mij. Jullie zijn heel sterk en hier komen jullie weer bovenop. In gedachten ben ik bij je. Heel veel liefs. xx Grote duim voor het delen van jouw lief en leed. Mijn grote respect. xx
Oef, wat een levensverhaal, maar gelukkig klinkt er zoveel dankbare blijheid in door. Sterkte daar, jullie mooie meiden.