Mijn verslaving, hoe ben ik ervan af gekomen

Door Story-rose gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Ik was verslaafd aan het roken van wiet en gebruikte cocaine, hoe ik ervan af kwam.... Soms wel nog het verlangen, naar... ja naar wat eigenlijk?

Ik was een jaar of 11 toen ik mijn eerste sigaret opstak, eerst nog heel stiekem maar snel had moeders het in de gaten. Toen ik een jaar of 12  a 13 was ging ik uit in de kroeg in het naastgelegen dorp. Zo jong, ja, klopt wie mijn eerdere artikels heeft gelezen, weet dat mijn vader veel in een kroeg zat, die eigenaar heeft er meerdere en zodoende was ik een bekende in zijn andere kroeg. 

Ik kwam daar elk weekend om een beetje te relaxen, met mijn zus en vrienden uit de buurt gingen we daar heen. Ik was nooit op de tijd thuis dat moeders mij vroeg, maar ging mijn eigen weg. Mijn moeder heeft me eruit gezet toen ik na een avond weg niet thuis kwam en zondag avond binnen wilde stappen. Ik was dronken, en kon niet meer lopen, 13 jaar, waar haalde ik het lef vandaan? Mijn moeder was het zat, ik was het tweede kind dat zich net zo gedroeg als haar vader, dronken en denken alles te kunnen maken, nou dus niet. Ik ging bij mijn toenmalige vriend inwonen, en bleef daar. Ik werkte en ging naar school, want ik wilde mijn moeder een poepie laten ruiken. Ook al drink ik, als dertien jarige en rook ik, ik doe wel wat er van mij verwacht wordt. Na twee weken ging ik bij moeders langs, we praatte erover, ik legde uit dat door de druk van school, werk en thuis (ik werkte om mijn eigen school te betalen) me soms teveel werd. De weekenden uit gaven me even een moment om me uit te leven, om er weer een werk / schoolweek tegen te kunnen gaan. Dit begreep ze, ik vertelde haar uiteraard niet dat ik ook wiet rookte. Ik mocht weer thuis komen wonen en maakte het uit met mijn toenmalige vriend. Ik ging nog steeds naar school en werkte netjes. Ik haalde niet de hoogste cijfers, maar toch deed ik het. Mijn moeder kon niet werken omdat mijn broertje ziek was / is hierover vertel ik nog. Zij was vaak in het ziekenhuis, waardoor het op mijn rug terecht kwam, omdat mijn oudste zus niet meer thuis woonde (eruit gezet). Mijn andere zus, was op dat moment aan het werk in een supermarkt. Wij regelden samen het huishouden, welliswaar onder supervisie van mijn tante maar dat is toch anders, dan je eigen moeder. Ik ging in die tijd ook vaker sterkere drugs gebruiken en kocht af en toe cocaine, ondanks dat deed ik wel mijn werkzaamheden, school en werk e.d. waardoor het niet opviel. Mijn oudste zus had al wel vermoedens en schreeuwde dit ook uit, naar mij en mijn moeder tijdens ruzies. Uiteindelijk heb ik dit ook in een gesprek erkend aan mijn moeder. Zij reageerde erg fel, ze was er zeer op tegen en bang dat het niet goed zou gaan, terecht die gedachten. Ik bleef bij mijn standpunt en zei dat zolang ik werkte op zaterdag in de bollen, en op zondag in een snackbar, doordeweeks naar school, dat ik in het weekend ook net als mijn vrienden wilde leven en uitgaan. ik gebruikte het dan ook alleen in het weekend, en dan niet eens alle weekenden alleen als ik er zin in had. Vaak nam ik mijn andere zus mee uit, en gingen we samen naar de kroeg. Zij wilde altijd vroeg weg, ik niet. Ik haalde het liefst de nacht door, om zolang mogelijk van het weekend te kunnen genieten. 

Na een paar jaar en school diploma behaald (als enige uit het gezin) en nog een studie gestart, werd de band tussen mij en mijn moeder sterker. Avond aan avond zaten we samen te spreken op de bank, of aan de grote tafel over alles wat er gebeurd is, waarom en redenen erachter. Mijn broertje is ziek geweest, kanker, maar is wel genezen, wel nog controle en medicatie, maar dat gaat goed. Heeft school helaas niet af gemaakt, maar ik hoop dat hij dat ooit gaat doen. Mijn andere zus is een hele poos depressief geweest en uiteindelijk door mijn moeder eruit gezet. Zij leerde een jongen kennen en kreeg een woning, zij zit nu in de bijstand met een kind, hierdoor is zij enorm veranderd. Mijn oudste zus gebruikt nog steeds, heeft in opvang gezeten, een kindje en ook een huurwoning met een uitkering. 

Ik? ik leerde op mijn 18e een jongen kennen, toen ik een pc voor school kocht en internet had, kreeg ik via de chat op tmf contact met hem, we gingen daten wat natuurlijk doodeng is, je verwacht een oud vies mannetje. Ik hield contact met moeder en zus via de mobiele telefoon, mocht er iets gebeuren kon ik snel bellen. Maar alles was tegendeel, het was een leuke jongen, geen drugs, lieve moeder en woonde bij zijn vader. Hij werkte fulltime, had geen verdere opleiding, maar volgde wel cursussen via zijn werk. We waren beide enorm zenuwachtig en opsla verliefd. We gingen dineren in een restaurant en vertelde elkaar van alles. Alsof we elkaar al jaren konden. Ik was eerlijk over mijn drugsgebruik, en legde ook uit dat ik nog op school zat, verder wilde leren en iedereen een poepie wilde laten ruiken en wel iets anders kan bereiken. Hij accepteerde het allemaal, we gingen elkaar vaker zien en een aantal keren uit bij elkaar en elkaars vrienden leren kennen. Op dat gebied botste we erg met elkaar, hij had vrienden die dronken, maar naar mijn idee wat achterbaks waren. Ik had vrienden die drugs gebruikten en hiervoor alles opgaven om het te kunnen gebruiken. Uiteindelijk waren we uit in amsterdam samen en toen zei hij ook, als je verder met mij wilt, dan moet je ermee stoppen. Oke, zei ik dit is mijn laatste, en dat was het ook. Ik rook wel nog steeds, en drink ook graag, maar niet elke dag of elk weekend. We hebben beide al onze vrienden aju, gezegd en een nieuwe start gemaakt in een nieuwe woonplaats. We proberen nu weer nieuwe vrienden te maken, maar dat is lastig, omdat we allebei al vaak bedonderd zijn. 

Waar we beide wel over eens zijn, samen zijn we gelukkig, en komen we verder. Vrienden die hebben we wel, alleen niet onze leeftijd. We zijn getrouwd, en hebben allebei een baan. Een mooi huis, beestjes en boompjes. Kindjes komen wel, als we er aan toe zijn, voldoende financien hiervoor hebben, nu zijn we eerst nog even onze leerschulden, die elke puber maakt aan het inlossen. Daar hebben we van geleerd, en doen we niet meer....

Soms verlang ik er nog wel eens naar om me weer eens flink uit te leven op een fesstje, en dan ook iets te gebruiken, maar ik vraag me af, verlang ik naar een feestje met drugs en zogenaamde vrienden, of verlang ik naar een feestje, waar ik me uit kan leven en kan springen en doen?

Ik denk het laatste, want ik ben gelukkig zo.....

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Je drang naar uitspattingen kan ik me voorstellen na het lezen van voorgaande verhalen van je. Net als je moeder ben je sterk en kies je voor de liefde (in jouw geval van je man en in je moeders geval voor haar kinderen). Dikke duim voor jullie beide!
heftig verhaal .maar knap hoor ..duim en fan erbij