Bezoek aan kunsthandelaarster Janna van Zon

Door Fredvanderwal gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Bezoek aan Janna van Zon van Galerie Mokum te Amsterdam 1986

FRED VAN DER WAL. BEZOEK AAN  GALERIE MOKUM

Woensdag 15 okt.1986.

Om negen uur naar Amsterdam,parkeren de auto in de Europarking, brengen het textiel objekt van Ina naar de Lange Leidsedwarsstraat en als blijkt dat galerie Stov nog gesloten is, lopen we de Kerkstraat in op weg naar de zeefdrukkerij van Hans Jansen. Hans laat ons fotos zien van zijn twee de huis in Zweden, het gaat goed met zijn drukkerij of Maydo heeft een erfenis gekregen, daarna toont hij trots zijn nieuwste tentoonstelling naar de laatste mode van het ogenblik in de stijl van de nieuwe wilden. Ik vind het helemaal niets maar wil beleefd blijven. Een Jean Paul Vroom hangt aan de achterkant van een expositieschot achter een scheidingswand. Prima plaats voor de zouteloze, vlak geschilderde modieuze onzin van Jean Paul, volgens Els Bouma “een kleine zelfstandige in de kunst,” een soort SRV man, die elke keer als hij haar tegenkomt zanikt of hij niet een portretje van haar kan schilderen of van een andere medewerker van Elsevier.

Ina gaat terug naar galerie Stov en ik breng liever de tijd door in een paar boekhandels en antiquariaten, dan bij die niet echt intel lige te textieljuffrouwen, loop even de Looier binnen, daarna de Oude Manhuispoort langs de boek enstalletjes en vervolgens naar Galerie Mokum, waar als ik binnenkom de dikste schilder van Gro ningen (Wout Muller) me wantrouwig zit aan te kijken met een sjaggerijnige varkenskop, zijn brillen glazen ter dikte van colaflesbodems maken hem er niet fotogenieker op, zijn gerafelde peper en zoutkleurige, gore befbaard is vettig en ongewassen, hij is een nietszeggend figuur, letterlijk en figuurlijk, ik geloof niet eens dat hij kan praten, hij heeft ook niets te zeggen, net als zijn schilderij en, goedkope, flauwe,smerige Melle imitaties van dikke vrouwenbillen en open kutten, zeer geliefd bij van hun geloof afgevallen gereformeerden en andere aanhangers van de vrije sexuele moraal. Zijn broek uiteraard een versleten levis jeans vol verfvlekken, ongepoetste schoenen en een donk erblauwe schipperstrui met een half openstaande rits doen reeds van een kilometer afstand ver moeden dat we met een provinciaaltje te maken hebben.
”Wout Mulles maakt vulles,”zei een antiquaar op de Spiegelgracht mij laatst nog en ik vroeg mij af waar zijn agressie tegen deze onbetekenende epigoon vandaan kwam.

In Galerie Mokum hangen nog steeds dezelfde truttige schilderijtjes als twintig jaar geleden. Er zit geen enkele ontwikkeling in het expositiebeleid. Kleurige plaatjes van vette trollen met zes dikke tieten onder elkaar waar een stoot trollenkoters aan hangen te lebberen. Schilderijtjes op gordijnring formaat. Ik geef Janna van Zon,die er ook allemaal niks aan kan doen, een hand. Ze begroet me heel hartelijk. We hebben elkaar jaren niet gesproken. De laatste keer was in het Stedelijk Museum in 1974. Even diplomatiek als angstig had ze in het konflikt tussen Dieuwke Bakker en mij instinktief de kant van haar werk geefster gekozen, ondanks dat ze wist dat Dieuwke ongelijk had en mij benadeelde. Inmiddels was Dieuwke dood en had het konflikt daarmede zijn bestaansgrond al lang verloren en ik kende geen rancunes ten opziche van Janna,integendeel. Ik mocht haar graag. Ik krijg van Janna koffie en jus d’orange en daarna een waterglas vol jonge jenever. Die Janna weet wat goed voor een artiest is! Dat is zeker! Ze vertelt met medelijden in haar stem over de begaafde schilder Wout van Vliet die na de dood van Dieuwke tot volledige lethargie is vervallen en niet meer kan schilderen, anders gaat zijn hand trillen. Het zijn toch ook zenuwelijers, die realistische pietepeuterschildertjes. Inmiddels heeft zijn wijf, Marry hem verlaten, de kinderen te bang om hem ooit nog te willen zien en is de eens zo voorspoedige carrière van de weldoorvoede kunstenaar op het nulpunt beland, sinds hij als enige artistieke bezigheid wasknijpers mag maken op de arbeidstherapie van de psychia trische inrichting waar hij intern vertoeft. De laatste keer dat we Wout en Marry zagen was in Galerie 51 te Ede. Zij een gebogen gestalte, onzeker, somber; hij maf geslagen door de anti depres siva met een pens zo groot als een bokszak. De zelfingenomen Mokumbabies die zo zeker waren carrière in Amerika temaken; waar is hun arrogantie en zelfverzekerdheid gebleven? Aan de rechter muur van de galerie hangen een paar snel in elkaar geveegde krijttekeningen van Cornelis Dool aard,die geen schijn meer is van wat hij ooit geweest is. Het is met zijn talent bergafwaarts gegaan. Gelukkig voor hem heeft zijn echtgenote Loes (maar één keer vreemd gegaan, net als Cornelis, die het lieve, slanke, donkerharige, kettingrokende, aan alcohol verslaafde vrouwtje van een nu al lang overleden Amsterdamse surrealist, die in de Watergraafsmeer woonde eenmalig tot de zijne maakte,beschroomd zich beknde tot  mej. K. opende en toen na afloop van de geheiligde daad van schrik snel terug gefladderd naar het veilige, echtelijke nestje in Zeeland) een zeer goede baan bij de asociale dienst van Terneuzen. Nog even komt de onbetrouwbaarheid van Chris van Geest ter sprake en daarna het lievelingsonderwerp van Janna; alternatieve geneeswijzen, Japanse massage en biologies-dynamies geneeswijzen en de veel te vroege dood van haar echtgenoot. Ik loop om half zes naar Arti, tien minuten later komt Ina met Natasja binnen en twee minuten later komt Janna binnen. We spreken af elkaar gauw terug te zien,samen eten met ons in Arti kan niet,ze moet naar een cursus shiatsu. Jammer dat ze geen tijd heeft, omdat ik wel interesse heb in alter natieve therapieën en er niets van af weet. Ik mag die Janna wel. Ina,Natasja en ik eten een kogel biefstuk met een paar struikjes lof, kiwi, frites,een rode wijn en voor toe de onvermijdelijke dame blanche.Ik koop een biografie van Jack Nicholson in de Amerikaanse boekhandel in de Kalverstraat.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat zou er nu 26 jaar later van deze mensen terecht zijn gekomen, leven ze nog en waar wat doen ze nu of zijn ze al begraven of gecremeerd.

Pork denkt na en geeft de DUIM..

DRIMPELS droomt nog iets na.
Ik moet ook nog eens de biografie van Nicholson lezen, lijkt mij zeer onderhoudend.