Terug in die goeie ouwe tijd

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Vroeger was alles beter; zeggen ze altijd..

De kleine Danique van toen..

Ik was een stil en verlegen meisje. Het liefst keek ik eerst de kat uit de boom voor ik iets zou doen. Dat ging me goed af, want ik leerde heel veel van andere mensen. Thuis had ik alles wat ik maar kon krijgen; een broer die me altijd beschermde, mijn vader en moeder die van me hielden en voor me zorgden, veel speelgoed, veel leuke dingen samen, een onwijs grote tuin, mooie kleren en een stel hele lieve honden. Meer kan een kind zich toch niet wensen?

 

En dat deed ik ook niet.. Dit zou nooit voorbij gaan.

Maar ook aan dit kwam een eind, en wel een heel ander eind. Je kan ook niet altijd zo'n geweldig leven leiden natuurlijk. Overal gebeurt wel eens wat. Overal rookt het wel eens.. 
Mijn pappa en mamma zagen me niet meer staan vanwege mijn broer. Ook hier zou wel een eind aan komen dacht ik, maar het gebeurde niet. Hoe snel de mooiste tijd van mijn leven voorbij ging, ging dit nog jaren en jaren en jaren door. Ik heb in mijn jeugd onwijs veel liefde, aandacht en tijd met mijn ouders moeten missen. Iets wat hard is aangekomen bij mij.. In plaats van mij liefhebben, gebeurde er precies het tegenovergestelde. Ons liefdevolle gezin werd verscheurd door haat, agressie en angst. 
Absoluut geen tijd die ik me wil blijven herinneren. Maar het laat me niet los met een chronische posttraumatische stressstoornis. Maar ach, wie doet mij nog wat?

 

De kleine Danique van nu..

Ik ben lang niet iemand die zich gedraagd naar haar leeftijd. Qua intelligentie en doorzettingsvermogen kan ik een hoop, en haast alles bereiken wat ik zou willen. Maar, mijn sociale ontwikkeling ligt kilometers achter. En zelfs dan ben ik er nog niet denk ik. Mijn vriendinnen studeren of werken, in het weekend gaan ze uit, ze hebben een vriend, ze hebben seks, en het belangrijkste; ze hebben een eigen leven. 
Ik daarentegen ben verre van dit en enkel een weerspiegeling van dit. Al doe ik onwijs mijn best om verder te groeien lukt dat me lastig. Op goede dagen, ben ik goed in mijn rol van de blije, intelligente en humoristische Danique. Maar op slechte dagen ben ik niks. 
Het liefst wil ik terug in de tijd.. en dat uit zich in mijn gedrag. Ik ben aanhankelijk naar mijn ouders, kan niet zonder ze, en zou willen dat ze de zorg voor mij weer op zich nemen. Ik gedraag me als een klein kind. 's Avonds zit ik het liefst bij mijn moeder op schoot. Ik slaap met een knuffel in plaats van een vriend, zoals mijn vriendinnen dat doen. In het weekend ga ik vroeg naar mijn bed.. 

Onbegrijpelijk maar waar..

Ik zou willen dat ik net zo ver was als mijn vriendinnen, maar nu zit ik vast in een tijd waarin ik veel wil inhalen, op een kinderachtige en negatieve manier. Het is ook niet zozeer dat ik dit zelf zo wil, maar het gaat gewoon zo. Ik ben qua ontwikkeling niks verder als toen. Hoe triest ook..

Nu ik dit inzie.. doet het me ergens verdriet, maar het geeft me ook rust dat ik het wel kan inhalen.. 

Ben ik nu abnormaal?

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Chronische PTSS is niet zomaar wat (bij mij is de diagnose 3 jaar geleden gelsteld) Helaas is er volgens mij te weinig informatie die men begrijpt en ik denk dat wanneer je een ervaring hebt met chronische PTSS van jezelf of van een naaste om je heen het heel anders is.

Misschien is een contact met lotgenoten een mogelijkheid om je niet zo eenzaam en onbegrepen te voelen. Ik maak zelf dagelijks mee dat al is er maar 1 die een beetje begrip voor je heeft dat dat ervoor kan zorgen dat je je minder eenzaam voelt....
Ik sluit mij aan bij Karazmin. Jij hebt geen liefde ontvangen, geen bescherming en nu blijf je zoeken naar vervulling van die gemiste behoefte, verstard en bevroren in het verleden, alsof de tijd stil heeft gestaan. Je moet dit eerst kunnen afsluiten voordat je verder kunt groeien. Maar uiteindelijk zal de weg moeten zijn dat je gaat inzien dat je nooit meer de tijd kunt terug draaien en dat je nooit meer die dingen gaat krijgen van je ouders, waarna je zo'n grote honger hebt.
Er bestaan geen abnormale mensen, wel mensen met verdriet en pijn.
Ik hoop dat er hulp voor dit probleem te vinden is.

Veel liefs van Pork en een dikke DUIM.
FAN is hij al.


DRIMPELS zijn als dromen in het water.
abnormaal ben je zeker niet, wel kapot gemaakt en zoekend. Ik hoop dat je de hulp vindt die je zo hard nodig hebt, en dat je jezelf terug vindt. Op een positieve manier.
Je bent sterk en het waard,
Nee ik herken hel veel..openhartig en eerlijk, kwetsbaar geschreven. Duim Taco
Nope, niet abnormaal. Absoluut niet. Het is makkelijker gezegd dan gedaan, dat weet ik maar: Kijk niet teveel naar een ander, accepteer jezelf, en je zult jezelf beter voelen.
De meesten onder ons zullen jou niet begrijpen. Immers hebben zij geen chronische PTSS zoals jij en ik.
Het terug willen naar die onbezorgde tijd is begrijpelijk. Maar gezien de trauma's die daarna begonnen beletten dat. Ik heb mij los gemaakt van die personen van toen. (pas bij 56 jr)
Nu heb ik forensische therapie. EN een (3e) vrouw die dit ook heeft en zo begrijpen en steunen we elkaar.
Hopenlijk kun je hiermee iets doen. Groeten van Ben