x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Je hart een gevangenis

Door Buurmeisje gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Eenzijdige muren, je hart een gevangenis.

Ik heb een heel  mooi paleis, Een paleis dat  mij zoveel waard is dat niemand het kan betalen en dit paleis is helemaal alleen van mij.

Toch weet ik nooit zeker of iedereen mijn paleis mooi vindt want ook mijn paleis is niet perfect en heeft verborgen gebreken die je alleen ziet als je dichtbij genoeg bent.
Dus daarom metsel ik een muur, een muur die zo stevig is en waar niemand doorheen komt.
In deze muur zit  wel hier en daar een verborgen opening waar je als je heel goed kijkt, mijn paleis een stukje kan zien.
Er komen heel veen mensen voorbij mijn gemetselde muur, sommige die doorlopen en de muur niet eens zien en ook mensen die er hele tijd langs blijven lopen en wel naar de muur kijken maar er verder niets mee doen.
Vaak zijn er dan ook  nieuwsgierige mensen die voorbij komen en zo'n verborgen opening ontdekken en een heel klein stukje zien van mijn mooie paleis.
Elke dag komen ze weer en  proberen ze  weer een glimp op te vangen van het mooie paleis achter de muur.
Na een tijd als deze mensen dit vaak genoeg hebben gedaan krijgen ze verlangens en bedenken ze hoe ze door die muur kunnen komen en kunnen wonen in dat mooie paleis.
Sommige proberen het subtiel en beginnen een beetje tegen de muur te duwen om te kijken of hij meegeeft en sommige komen met een bulldozer en stoten kei hard hun neus.
Maar alleen maar als ze elke keer maar  terug blijven komen en soms zelfs maar tegen die muur blijven oplopen, pas dan word de muur slap en komen ze er met een klein duwtje doorheen. Maar ook echt aan de andere kant blijven, kost inzet en de juiste gereedschappen op het juiste moment en niet iedereen bezit over de juiste materialen daarvoor, sterker nog ik weet zelf niet eens welke materialen je daarvoor nodig hebt, terwijl ik zelf toch die muur heb gemaakt.
Al vaker heb ik die muur gebouwd, maar niet sterk genoeg, al meerder malen waren er mensen door mijn muur heen gekomen   die dan weer een glimp opvingen van mijn "o"  zo mooie paleis.
Deze mensen kregen ook steeds  meer de begeerte om ook echt in dat paleis te mogen wonen.
Langzaam, wanneer die indringers steeds maar weer mijn muurtje bleven slopen en ik aan ze zag dat ze mijn paleis nog steeds mooi vonden(zelfs van dichtbij als de mindere kanten zichtbaar waren),gaf ik ze een vrij bode en bouwde ik maar geen muur meer.
Sterker nog ,Toen ik besefte dat de indringers te vertrouwen waren en mijn paleis mooi vonden zoals hij was, wat naar mijn idee heel zeldzaam was, bouwde ik de muur weer op en  sloot ik  de muur om hun heen. Ik sloot ze in omdat ik bang was dat als ik ze uit het paleisje zou laten, dat ze dan nooit meer terug zouden komen.
Ik maakte van de indringers gevangenen, ze mochten alleen nog maar in mijn paleisje zijn en nergens anders, maar dit deed ik puur en  alleen uit liefde en angst om ze kwijt te raken.
Heel soms mochten ze wel weer uit het paleis, maar alleen wanneer ik dat aangaf.
Want Als ze zeiden dat ze even weg wilde, zag ik dat als dat ze genoeg hadden van mijn paleis en dat ze weg wilde!
Het tegenoverstelde van wat ik wilde gebeurde, de indringers die eerst zo hard hun best deden om in het paleis te komen, deden nu ineens heel hard hun best om er weg te komen, want toen het paleis een gevangenis bleek te zijn was het paleis ineens minder mooi.
De mensen  die ik zo vertrouwde braken langzaam de muur af naar de vrijheid, weg uit het paleis, weg van mij, en ze keken nooit meer achterom.
Wel heb ik ervan geleerd en Ooit hoop ik dat deze mensen zien, dat mijn muur om mijn paleis nu anders is met eenzijdige muren waar je niet makkelijk inkomt maar wel altijd uit mag.
Je raakt er immers goed in als je al zo vaak muren hebt gemetseld. En als er  ooit weer een indringer komt die zo goed is en door deze ijzersterke eenzijdige muur breekt, ik de muur omlaag laat  omdat ik weet dat mijn paleis de mooiste is van de wereld met zijn goede en wat mindere kanten en er nergens een paleis is zoals de mijne.

Want wat is er nou mooier dan dat iemand steeds maar vrijwillig blijft terugkeren naar jou paleis omdat hij jou paleis nou eenmaal de mooiste vindt.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Thnx voor de tip en het compliment:)
Mooi geschreven,duim en fan erbij. Tip,een plaatje maakt het nog mooier.