Drie en half jaar oud.

Door Silvie gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Ons meisje, 3,5 jaar, bezorde me de schrik van mijn leven.

MEISJE, DRIE EN HALF JAAR OUD.

Onze zoon moest ineens opschieten om op tijd op school te zijn.

Vijf minuten te laat is namelijk tien minuten nablijven, en welk kind wilt dat nou?

Met dit weer is het heerlijk om buiten te spelen.

Ondertussen heb ik zijn zusje in haar jas en schoenen gehesen, ons meisje van 3,5 jaar oud.

Op school aangekomen zei ze: mama, ik moet een poepie doen, dus zoals elke ouder dan zal doen, zette ik haar op de wc.

Op dat moment dacht ik aan haar broer die ook na de lunch nog niet geweest was.

Tegen ons meisje zei ik: mama gaat even naar je broer, een deur ernaast, ga jij maar poepie doen, ik ben over een minuut terug.

Zo gezegd, zo gedaan.

Bij de deur wenkte ik hem, vroeg of hij nog moest plassen, niet nodig was het antwoord.

Ik gaf een kus en liep als een speer naar de deur ernaast, de toiletdeur.

Daar aangekomen, begon de schrik van mijn leven.

Ons meisje zat niet meer op de wc.

Ik liep naar de klas van haar broer, was ze niet, toen naar de gymzaal, daar ging een klasje naartoe met een bekende van ons, waarop ik dacht: ze loopt vast mee, maar helaas.

In de gangen gezocht, op het schoolplein, aan de achterkant van school.

Ondertussen zochten we rond en in de school met vier man.

De zenuwen slopen mijn lichaam in en werd erg bang.

Meer gekken los dan vast is een bekende gezegde en in deze tijd loopt een meisje op die leeftijd veel gevaar, ons meisje.

Ik wist niet waar ik het zoeken moest, totdat de redder in nood kwam.

Ons buurmeisje, een lieve en slimme meid.

Ze loopt stage op de school van onze zoon.

Zonder na te denken liep ze de school uit om naar ons huis te gaan, een oversteek, een parkeerplaats, een aantal weggetjes, nog een oversteek, een hele route voor een kindje van 3,5 jaar oud.

En wat denken jullie?

Daar was ze, ze was mama kwijt en dacht dat ik zonder haar naar huis was gegaan.

Dat zal een moeder nooit doen,ik in ieder geval niet!

Toen kwamen er verschillende gevoelens: moest ik boos worden,moest ik huilen, kon ik weer lachen?

een lekkere huilbui toen we thuis kwamen met mijn lieve kleine meid op schoot.

Het enige wat ze nog lachend zei: ikke niet steken, ikke stoppe, ikke lings,regs keken,niet auto aan.

(vertaling: ik niet oversteken, ik stoppen, ik links en rechts gekeken, geen auto aan)

Dat een kind, je eigen kind je zo kan laten schrikken?!

Zeg nou zelf: je eigen kindje is toch een mega groot geschenk!!!!!

Lieve meis: mama houd heel veel van jou!!!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat zal je een paniek hebben gevoeld. Gelukkig is ze weer terug.
Hoeveel moeders (ouders) overkomt dit weleens. Heel herkenbaar!
Doet mij denken aan onze middelste zoon...
Mooi geschreven.
Duim en fan erbij.