Mijn beste vriendin werd gehandicapt

Door Indilynn gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

mijn beste vriendin ging op vakantie, maar wat een vakantie moest worden werd een hell. (de namen die gebruikt worden zijn niet de echte namen, wel om het privicybeleid)

Het was zomer, 2006. Al mijn vriendinnetjes gingen op vakantie, en ik ook. Mijn beste vriendin vertelde dat ze naar Thailand zou gaan en op olifanten zou rijden. Ze keek erg uit op deze vakantie. maar wat een vakantie moest worden werd een hell.

Mijn beste vriendin was al op vakantie en ik zou een paar week erna gaan. Ik was benieuwd hoe ze het had. Dat bericht kreeg ik al snel te horen, maar niet zoals ik had gedacht. 

Het was 12 augustus 2006. We waren met het hele gezin de laatste dingen aan het inpakken voordat we op vakantie gingen. We zouden 's nachts gaan rijden en ik had er helemaal zin in, we gingen naar Frankrijk met de caravan. maar de zin om op vakantie te gaan was ineens weg, mijn moeder had telefoon gekregen van de moeder van een ander vriendinnetje. Mijn moeder had na lang zitten twijfelen mij er toch maar bij gehaald. ze keek ernstig. Ik dacht dat ik weer eens op mijn kop zou krijgen voor iets, want ja zo ging dat wel vaker, ik kende dat gezicht. was het maar waar, want de woorden die uit haar mond dwarrelden, waren vele malen erger dan dat ik gedacht had. ik hoor de woorden nog door mijn hoofd galmen : Ilse ligt in coma. op dat moment wist ik niet wat ik moest doen, het enige wat door mijn hoofd ging was: hoe kon dit gebeuren? mijn beste vriendin in coma! ik barste in huilen uit, de wereld werd onder mijn voeten vandaan getrokken. ik vroeg hoe het kon, wat er was gebeurd. vanaf dat moment begon ik haar ouders te mailen, en kreeg ik updates uit het ziekenhuis van Thailand. Het bleek te gaan om Japanse Encefalitis, dit is bij reizigers een hele zeldzame virusinfectiedie in sommige gevallen gepaard kan gaan met een ontsteking van de hersenen en kan leiden tot overlijden. Zo verstreken maanden, en ik kreeg af en toe een update. Dit is een van de updates:

"Op het moment ligt Ilse in een quarantaine kamer op de intensive care voor
kinderen in het UMCG te Groningen. Ze ligt in een quarantaine kamer omdat
zij mogelijk de MRSA bacterie bij zich draagt. Deze bacterie kan worden
opgelopen in buitenlandse ziekenhuizen en is schadelijk voor zwakke mensen.
Om er voor te zorgen dat deze bacterie, als die aanwezig is, niet bij andere
patiënten terecht komt moet het bezoek voor Ilse veel voorzorgsmaatregelen
nemen. Dit houdt in: Handschoenen aan, een mondkapje voor, een schort voor
en handen ontsmetten. Dit gebeurt allemaal in een sluis die tussen de
intensive care en de kamer van Ilse in zit. Vandaag zou de uitslag van het
onderzoek naar aanwezigheid van de bacterie bekend worden. Uit drie van de
vijf onderzoeken blijkt dat Ilse de bacterie niet heeft. Als de overige
twee onderzoeken ook negatief zijn mag Ilse naar een andere normale kamer.
Het is zeer waarschijnlijk dat ze deze bacterie niet heeft.

Ilse is nog steeds moe van de reis en al het werk wat ze verricht om te
herstellen. Ze is nog steeds in coma en opent haar ogen minder vaak dan in
Thailand. Ze slaapt veel, en wanneer ze wakker is proberen we haar hersenen
te stimuleren. Als ze slaapt laten we haar met rust. Sommige mensen vinden
het raar dat als je in coma bent toch wakker en in slaap kan zijn. Als Ilse
haar ogen open heeft staart ze in het rond, maar soms kijkt ze je ook
werkelijk aan. Ze kan nog geen reactie geven of ze je werkelijk ziet.

Vanmorgen hebben we Ilse's haren gewassen. Ze vond dit een heerlijk gevoel
wat te merken was door een tevreden uitdrukking op haar gezicht. Ze toont de
laatste dagen emoties. Vandaag is ook haar beademingsbuisje (tracheastoma)
verwijderd. Nu kan ze weer normaal door haar neus en mond ademen. Het gaat
haar goed af. Het gaatje in haar keel is afgeplakt en zal uit zichzelf weer
dichtgroeien. Nu kan ze weer geluidjes maken omdat de lucht weer langs haar
stembanden kan. Toen haar mama met haar aan het knuffelen was maakte ze tevreden
geluidjes.

Er is een gesprek geweest met de neuroloog. Zij wees ons op de ernst van de
zaak. Het is mogelijk dat de hersenen van Ilse ernstig beschadigd zijn.
Over mogelijk herstel en de duur hiervan kan nog niemand iets zeggen. Wel
wordt er al gedacht aan een revalidatiecentrum. Ondanks alle mogelijke
slechte scenario's houden we vertrouwen in de kracht van Ilse en de kracht
die ze van jullie allen op afstand mag ontvangen.

Ilse komt morgen waarschijnlijk op een gewone kamer. Alle betrokken
doktoren kunnen dan gewoon bij haar komen waardoor ze het erg druk zal
krijgen. Er wordt bijvoorbeeld morgen ook een EEG gemaakt. Dit is een
onderzoek naar de hersenactiviteit. Omdat Ilse toch al vermoeid is en een
drukke tijd tegemoet zal gaan hebben we besloten het bezoek te
minimaliseren. Het gaat ten slotte om de gezondheid van Ilse. We hopen dat
jullie hier begrip voor hebben."

de eerste keer op bezoek in umcg Groningen:

Het was een zenuwslopende dag. ik zou voor het eerst naar Ilse, nadat ze in coma is geraakt. Ik weet nog heel goed dat we alles moesten ontsmetten en absoluut niet ziek mochten zijn, als was het maar een verkoudheidje. ik had foto's meegenomen van de vroegere jaren op de basisschool.Toen was het moment daar, ik stond naast haar bed en haar ogen waren open. ik had moeite om mijn tranen in bedwang te houden. ik liet haar de foto's zien van de basisschool en van de leuke tijden vroeger. ze keek alleen. ze kon niks zeggen, gevoelens kon ze niet uitdrukken. daar lag ze dan, in coma. Niemand wist of ze er uit en zou komen, en hoe ze er anders uit zou komen.

Jaren vergingen en ze ging van het ene revalidatiecentrum naar de ander. Ze kon telkens meer; lichaam bewegen, niet even soepel, maar ze begon weer wat spieren aan te maken. eten ging telkens beter. emoties werden sterker en alles ging ietsje beter. We hadden veel hoop dat het goed zou komen. maar nu bijna 6 jaar later ben ik 21 en is er bijna geen verandering vergeleken met afgelopen 2/3 jaar. ze begrijpt wat je bedoelt, maar praten en lopen kan ze niet, ze zit in een roelstoel. Ik hoop nog elke dag dat het beter word, maar de kans is denk ik vrij klein.

indilynn

 

 

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel veel sterkte!
Sterkte! Welkom hier!
Vervelend verhaal, het leven is zo fragiel...
Sterkte met je vriendin!