Langs de lijn

Door Jorgen gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wil je Langs de lijn staan, of binnen de lijn? Een keuze voor het leven!

Langs de lijn…

Zondagmiddag.......

Het is zomaar een zondagmiddag,ergens in 1972, ik lig lekker rustig op mijn bed een boek te lezen en op de achtergrond  komt er een leuk riedeltje muziek voorbij. Riders on the storm van The Doors, een van mijn meest  favoriete nummers ooit. Ik kijk op mijn horloge en denk: nog 5 minuten en dan begint het, mijn programma, daar waar ik de hele week naar uitgekeken heb, daar waar ik afspraken voor heb afgewimpeld, want ik moest en zou dit programma beluisteren, niet alleen nu maar eigenlijk elke zondag!

Voetbal of....?
Mijn oudste broer probeert het nog een keer, gooit mijn kamerdeur open en zegt: Kom Jörg, we gaan voetballen, Ronald, Robbie en  Andre komen ook en wij spelen een partijtje, maar ik ben niet te vermurwen, nee, ik wil gewoon in alle rust luisteren naar mijn favoriete programma, Langs de Lijn! Teleurgesteld smijt mijn broer de deur weer dicht, ik hoor hem nog net “eikel” mompelen….Rustig sla ik de bladzijde van mijn boek om naar de volgende pagina als opeens de tune begint, mijn herkenningstune, nu gaat het beginnen, nu komen de verslagen van alle voetbalvelden binnen, nu kan ik de sfeer proeven van al die mensen, supporters, die wel de mogelijkheid hadden om naar de wedstrijd zelf te gaan.

De spanning stijgt!

Over exact 105 minuten en een beetje (90 minuten voetbal en 15 minuten theepauze, en wat blessuretijd) weet ik wat mijn team gedaan heeft, of ze nog bovenaan in de competitie staan, of de concurrentie misschien punten heeft laten liggen en dat allemaal door Langs de Lijn.

En daar zit misschien nog wel het meest symbolische  in, wij, dat wil zeggen al die supporters, staan, zitten of luisteren Langs de Lijn, maar als je het nuchter bekijkt, gebeurt het allemaal tussen de lijn(en). Voor degene die aan sport doen of deden is dat herkenbaar, als je tussen de lijn staat, maakt het je niet uit wat er zich Langs de Lijn  allemaal afspeelt. Als je lekker aan het ballen bent en er staat zo’n overspannen coach Langs de Lijn te roepen dat het allemaal wat sneller moet, eerder inspelen en wat dies nog meer zij, dat hoor je niet eens, zeker niet in een stadion met zo’n 50.000 Langs de Lijners, die om de beurt roepen en schreeuwen dat het een lieve lust is! en met een beetje geluk wordt er ook nog gezongen, ofwel, een kakofonie van geluiden, en die arme coach maar schreeuwen.

Toekijken of niet...

Toch is dat raar, er staan er immers meer Langs de Lijn dan tussen de lijn, er zou toch een soort interactie moeten zijn tussen deze twee partijen? Als voorbeeld: Onze regering, tussen de lijn, neemt allemaal maatregelen die wij, Langs de Lijners, maar moeten pikken, en wij Langs de Lijners, kijken schreeuwen, joelen ,en met een beetje geluk, zingen langs de lijn dat het anders moet, maar die gasten luisteren niet, zijn teveel bezig met hun eigen ego, willen toch liever zelf die actie maken in plaats van af te spelen, schieten toch liever zelf op het doel in plaats van de bal aan de vrije man te geven die er net iets beter voor staat.

In ons dagelijks leven hebben wij allemaal de keuze, wil je binnen de lijn of sta je langs de lijn. Ik persoonlijk heb altijd binnen de lijn willen staan, doof voor mijn omgeving, lekker mijn eigen gang gaan, nog net even die actie maken bij de cornervlag, niet altijd kijkend naar de vrije man, en het liefst de anderen die zich ook binnen de lijnen bevonden, vertellen wat zij goed, maar nog meer, wat zij fout doen of deden. Dat is een vermoeiend proces, want hoe meer je bij een ander vindt, des te beter moet je op je eigen tellen passen, je ligt voortdurend onder een vergrootglas, en jouw fouten worden dan uitvergroot en dat houd je niet zo lang vol.

En nu?

Bij mij kwam de ommekeer op het moment dat ik mijn zoontje vasthield, net na de geboorte. Ik kreeg de schaar aangereikt waarmee ik hem voor altijd zou verlossen van de beschutte, vertrouwde en o zo knusse omgeving waar hij uitgekomen was, en plaatste hem op dat moment definitief tussen de lijnen van ons gezin. Nu sta ik weer Langs de Lijn, ik roep en schreeuw, en met een beetje geluk, zing naar mijn zoon wat hij wel moet doen en vooral wat hij moet laten, tenslotte wil ik, vanaf de zijlijn, hem beschermen, vertroetelen en hem de goede weg wijzen. Ik geef aan waar de vrijstaande man is, dat het geen zin heeft om nu al te schieten, en vooral, dat hij binnen de lijntjes moet blijven omdat dat het beste voor hem is.

Hij is nu al 4 jaar, ik heb besloten dat ik Langs de Lijn eigenlijk leuker vind dan tussen de lijn, maar probeer wel al mijn ervaringen, hetzij positief hetzij negatief, met hem te delen. Ik wil graag , net als elke andere ouder, dat hij binnen de lijntjes blijft, en hoop dat hij af en toe eens naar de coach toe rent en vraagt: En coach, doe ik het goed? Als ik die interactie met hem kan bewerkstelligen dan is mijn missie geslaagd! Over een aantal jaren hoop ik dat ik wat meer weet, ik houd jullie op de hoogte . Hij maakt trouwens al vorderingen, gisteren om 3 uur in de nacht werd ik wakker geroepen door mijn zoon: Papa, Papa kijk eens wat ik kan? Slaapdronken strompel ik naar zijn slaapkamer, het licht is al aan en ik zeg: Nou ventje laat maar eens zien…..zonder problemen gaat hij door de knieën, zet zijn voeten tegen de muur en klimt zo omhoog, hij staat op zijn kop. Knap hè Pap zegt hij met een brede glimlach…Ik geef hem applaus, een kus en een knuffel en stop hem weer in bed, tot morgen kerel, tot morgen pap en weg is hij….weer lekker aan het dromen over van alles en nog wat.

 

Voor vandaag, make  it master, zoek de juiste lijn en blijf erbinnen of desgewenst buiten!!

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Binnen de lijntjes blijven, niet altijd gemakkelijk.
Volgens mij gaat ie het hartstikke goed doen en zal de coach dat spontaan melden
erg goed geschreven duim erbij
Goed geschreven.
Duim en Fan erbij!
Leuk artikel, duim