Wij noemen haar Anna.

Door Prinsanna gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit artikel gaat over mijn geboorte. in de Haagse Schilderswijk. Mijn moeder was een van huis weggelopen tiener van 18 jaar, die samen woonde met de bijna 20 jaar oudere gitarist Jaap Prins.

 


                                                               “WE NOEMEN HAAR  ANNA”.

De traptreden kraakten onder haar voeten terwijl ze naar boven liep, het huis was oud en het rook er muf.
Vanuit de verschillende deuren die ze passeerde kwamen allerlei walmen van gekookte maaltijden naar buiten, die zich op het trappenhuis met elkaar vermengden, in een totaal onherkenbare geur.
Ze dacht aan het vrouwtje dat daar nu boven lag, een kindvrouwtje. Net zeventien!
Het meisje kwam pas op controle voor haar  zwangerschap toen ze al bijna zeven maanden zwanger was.
Ze was bovenaan de trap, er was geen bel bij de deur, dus klopte ze maar aan.
Hij deed de deur open, ongeschoren en half aangekleed.
“Goeden avond, mevrouw Schotten!” zei ze kordaat.
Hij mompelde wat en liet haar binnen.
In één oogopslag  zag ze de armoede en de ellende die de schaars verlichtte kamer toonde.
In de hoek van de kamer stond een oud tweepersoonsbed, waarin het meiske in barensweeen lag.
Ze kreunde en steunde, op de grond naast het bed, zat een klein ventje van ongeveer tweeenenhalf  jaar te spelen met wat autootjes.“Kun je hem niet naar bed brengen, het is al na tienen?” vroeg ze aan de man, die in de hoek van de kamer was gaan zitten op een houten stoel, met een grote gitaar binnen handbereik.
“Robin , gaat nooit vroeg slapen!” was zijn antwoord.
“Haal dan maar eens warm water voor me, het gaat tijd worden.” zei ze, met een blik op het meisje.
Na een paar minuten kwam hij binnen en zette het emmertje warm water neer.
Het meisje zweette en kreunde, de ontsluiting was al zo ver gevorderd, dat het elk moment kon gebeuren.
“Kom hier jij en steun je vrouwtje, ga achter haar zitten, kom op man.”
Met enige tegenzin nam hij plaats op het bed en veegde het voorhoofd van het meisje af, met een grauwe handdoek.
“Ik kan niet meer, ...Jaap.. ik kan niet meer... “ kreunde ze.
“Kom op Belly, jij kunt alles, met Robin ging het toch ook goed.” Mevrouw Schotten, boog zich voorover...” Ja, nu.. persen.. nu.. en nog een keer ja.. nu.. goed zo.. ik zie het hoofdje. Ja.. kom op Belly.. goed zo...
ja.. daar komt het..... kijk .. kijk .. kijk... och kleine.. kom maar hier..”
Een luide krijs van de pasgeborene galmde door het kamertje.Het kleine jochie stond op en staarde met  grote ogen en een vingertje in zijn mond ,naar het kleine krijsende  bebloede wezentje dat daar lag.
“Hier is je dochter,” zei mevrouw Schotten terwijl ze de pasgeborene op de borst van het meisje neerlegde.
“ 'n Meissie!,” .. ze keek met een vermoeide blik naar het kleine wezentje dat moeite deed om de moederborst te zoeken.”
“Geef me nu maar een biertje Jaap”, zei ze.“Ik zou nu liever geen bier drinken, dat is niet zo goed voor de kleine.” zei mevrouw Schotten.
“Laat d'r toch, “ klonk de stem van Jaap. “Als jij een biertje wilt krijg je d'r één moppie, heb je wel verdiend  en zich tot het kleine jochie wendend, ruim die tering troep eens op joh, ik struikel er nog over”.
Het kleine ventje begon braaf zijn autootjes in een kartonnen doos te stoppen.
“Heb je iemand die je komt verzorgen, meisje? Je moeder misschien?” vroeg mevrouw Schotten.
“We doen alles zelf, vorige keer ook gedaan, gaat toch goed zo, geen gezeik hier!
Belly is sterk hoor, we hebben geen hulp nodig.” Hij zei het op een manier die geen tegenspraak duldde, met een vervaarlijke glinstering in zijn ogen, die mevrouw Schotten spottend aankeken.
“Terwijl Belly haar bierflesje aan de mond hield, vroeg ze; ”he , Jaap blijven we bij die naam?”
“Ja, Annabell, we noemen haar Anna, “
“Okay,”glimlachte Annabel, Belly genoemd, terwijl ze de oude dekens dichter om haar en de kleine heen trok.
“Dan heet jij voortaan Anna... Anna Prins.”“U hoeft zich geen zorgen te maken over dat bier hoor,” lachte Belly naar mevrouw Schotten. “Ik geef haar toch echt niet lang borstvoeding, ben d'r helemaal gek, zit ik hartstikke vast, geen zin in hoor, Robin heeft 't ook met een flessie moeten doen en kijk er is niks mis mee!”
Mevrouw Schotten schudde haar hoofd en nam na een paar nuttige tips afscheid.

De traptreden kraakten terwijl zij naar beneden ging, buiten op straat woei op die  late avond in 1980 een ijskoude april wind.
Mevrouw Schotten voelde het niet eens, ze boog zich wat voorover trok haar jas dicht en fluisterde, “Arme kleine Anna Prins, als je het maar redt meissie, je zal een vechter moeten zijn !!!”

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En zij heeft niets te zeggen dus...
Maar als dat jochie tweeënhalf was, en de moeder zeventien... Oei.
Triest.. Wel pakkend geschreven.
Wat een heftig verhaal. Een duim en fan erbij