Huwelijk, mishandeling, ongeduld, wraak

Door Leny gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Veel onbegrip, vaak angst, maar nog meer de signalen die niet gehoord of gezien worden. Als je het ziet of hoort, laat iets weten aan een instantie. Het gebeurt té veel en té vaak de laatste jaren, helaas.

STILTE IN EEN HUWELIJK.

 

De stilte was om te snijden. Als dit ook onder "houden van" bestond had zij een geheel ander beeld gekregen van haar man die altijd sprak van zijn diepzinnige liefde voor haar en dat er nooit maar dan ook nooit iemand anders in zijn leven kwam. Volle zinnen die niets bijeenhielden. Zij voelde haar losse tand en haar kaak kraakte aan alle kanten wanneer zij haar mond bewoog. En de reden dat zij voor de zoveelste keer klappen kreeg? Omdat het eten 5 minuten te laat op tafel stond en zijn bier was te lauw.

Ja, zo kan ik er nog wel wat verzinnen bedacht zij, maar ondanks de pijn  en het verdriet en de tranen liet zij zich niet uit het veld slaan en zeker niet uit haar ouderlijk huis. Het was een erfstuk dat al eeuwen in de familie zat en zelfs op de lijst van monumentenzorg. Dus wat hij wilde ging toch echt niet door. Hij blijven zitten met zijn nieuwe snol en zij lopen zwerven voor nieuwe woonruimte? Dat feest ging mooi niet door. Haar intense verdriet maakte ruimte om de haat ertussen in te laten kruipen, de haat die zij nu voor hem voelde nam vormen aan van een doodskist tot en met een bijl gekliefd door zijn schedel.

Klootzak dat je er bent al jaren sla je mij voor niets, geen enkele reden en dan ineens is het raak. Zomaar voor niets, je hebt niets nodig om mij elke hoek van de kamer te laten zien. Ik ken die hoeken nou al jaren. En waarom ik niet wegga? De angst, gewoon de angst dat jij mij vind en het spelletje weer opnieuw gaat beginnen. "Schatje ik zal het nooit meer doen", huilend op je knieën zittend voor mij en vol spijtbetuiging jouw liefde naar mij toe tonend in die tranen die gemaakt zijn van jeneverbessen.

Geloven doe ik je allang niet meer.

En ik weet dat je een ander hebt waar je ook mee de koffer ingaat. Seks hebben wij allang niet meer en als je wilt neem jij mij ruw en hard alsof ik een stuk vuil ben, zo behandel jij mij ook. Is dat dezelfde man die mij ooit met een bos mooie rode rozen ten huwelijk vroeg? Is dat de man die ineens aan de drank ging omdat hij zijn baan van de een op de andere dag kwijt was? Is dit de man die mij daarna sloeg wanneer het hem uitkwam? Is dit de man waar ik stapel op was?Wat is dat nou, krijg ik opeens medelijden met hem?

De stilte die eerst om te snijden was ging over in het snikken van de vrouw die bij het lichaam van haar man zat, een bebloed mes in haar handen. Haar blouse was gescheurd en een van haar borsten hing uit haar bh. In de hitte van de strijd had zij voor het eerst teruggeslagen en dat had hem woedend, nee ziedend gemaakt. Hoe zij het in haar domme kop haalde om haar handen op te lichten naar hem. Hij was de baas en als het haar niet beviel sodemieter dan maar op. Ja nee dus. Ineens ging de knop om, zij sloeg en bleef terugslaan en schoppen.

Diverse meubelstukken en een asbak vlogen door de kamer totdat zij naar de keuken rende en het slagersmes pakte dat uit het messenblok. Dit was haar grens. Hij rende haar achterna en zij draaide zich om, zijn vaart was niet te stoppen hij liep zo het lemmet van het mes in. Zij haalde het nog even heen en weer alsof zij vlees aan het snijden was. Het bloed spoot eruit. Zijn gezicht was vol verbazing over zoveel lef ineens. Toen zakte hij ineen om nooit meer op te staan.

 

Huilend knielde zij bij hem neer kijkende naar al dat bloed en zag het mes rechtop in zijn maag zitten.
Spijt? Nee totaal niet. “Het zit erin” dat dit eens uit de klauwen gaat lopen”, had de therapeut nog gezegd waar zij onder behandeling was na een gesprek met de huisarts. Ooit zou het escaleren als niet een van beiden het huis zou verlaten.

“Nou,  meneer de therapeut, my husband has left the building." En een hysterische lach klonk in de stille keuken van het huis dat op de monumentenlijst stond.

©leny kruis

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel heftig, deels herkenbaar!
Met veel gevoel geschreven!
Heftig verhaal.
Heel heftig...
Zorg goed voor jezelf en probeer heel gelukkig te worden.