Een onoplosbare eenzaamheid

Door Surya gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

hoe eenzaam kan eenzaamheid zijn,hoe voelt de pijn van afgesneden zijn

IN EENZAAMHEID VOEL IK VERDRIET

als het leven mij niets meer kan geven
niets meer toevoegt aan mijn bestaan
mijn ogen alleen nog kijken
laat mij gaan

als ik huil en niemand ziet mijn tranen
niemand die mijn woorden nog verstaat
als iedereen naar huis toe wil
mij met mijn gevoel hier achterlaat

in eenzaamheid voel ik verdriet
de muren beginnen te leven
niemand die mijn vragen kent
wil mij antwoord geven

de muren,ze komen steeds dichterbij
de engelen kijken reeds naar mij
ik voel mijn tranen van verdriet
ook al ziet een ander dat niet

als het leven mij niets meer wil geven
niets meer toevoegt aan mijn bestaan
mijn dagen in ledigheid verstrijken
LAAT MIJ GAAN

Dit gedicht schreef ik naar aanleiding van het ziekte proces van mijn inmiddels overleden moeder.

In 2003 heeft mijn moeder een herseninfarct gehad en daarna in een paar jaar tijd diverse tia's.ze takelde vrij snel af .Eerst in en rolstoel en nog vrij goed in het praten.Maar iedere keer als we kwamen miste ze een paar woorden meer en op een gegeven moment moest ze naar een verpleegtehuis.Ze was onverstaanbaar geworden en in het rusthuis waar ze zat kon ze niet langer blijven omdat ze teveel zorg nodig had.

Ze werd getakeld als ze naar het toilet moest en als ze in haar rolstoel werd geplaatst.Ze vond dit doodeng en koos ervoor om niet meer uit haar bed te komen. Toen ze nog redelijk kon praten hadden we een gesprek gehad met haar toenmalige huisarts.Ze wilde niet gereanimeerd worden als haar ziektebeeld verergerde.De brave man had haar zo bang gemaakt en heeft niet de moeite genomen om in haar termen te praten. Hij zei botweg dat hij haar niet meer zou helpen en zij dacht dat ze ook bij pijn e.d. niet meer geholpen zou worden .Misschien naief maar zo was mijn moeder nou eenmaal.Zij kon met dure woorden geen kant op en verstond alleen datgene wat haar verstand kon behappen.Toen ze in dat verpleegtehuis kwam kregen we natuurlijk wer een gesprek met de afdelingsarts.Ik legde hem uit dat ze niet meer gereanimeerd wilde worden.

Ze schudde haar hoofd van ja,ze wilde niet gereanimeerd worden. Ze was zo bang geworden dat ze op een moment van benauwdheid of pijn geen hulp zou krijgen.Dus kwam dez aantekening niet in haar status te staan.Tegen mij schreeuwde ze van " DOOD".Op een gegeven moment riep ik terug dat ik onze lieve heer niet was. De afdelingsarts was niet over te halen,nee en nog eens nee.Zolang er geen doodsverwachting was zou hij er niets aan doen.Ik antwoorde dat er ook geen levensverwachting was.Voor wiens meerde glorie moest ze blijven leven?

inmiddels kon ze geen woord meer zeggen en schreeuwde ze alleen maar JO.De zuster vroeg aan mij wie deze Jo was? Geen idee,niemand die ik kende en zeker niet de naam van mijn vader.zo heeft het nog een paar jaar aangesleept en ze werd eenzamer en eenzamer.De familie ver weg ,alleen mijn man en ik in de buurt.Haar ogen stonden zo verdrietig,het verscheurde mijn hart.Een euthanasieverklaring kon niet meer getekend worden want ze was niet meer bij machte om zelf te tekenen.Ze kon niets meer,niet praten ,geen arm meer bewegen ,het enige wat ze kon was haar ogen bewegen.Zelfs haar eten moest gemalen worden anders zou ze stikken.

Toen moest het verpleegtehuis verhuizen want het gebouw moest gerenoveerd worden.Met bed en al in een verhuiswagen naar het nieuwe onderkomen. Een spiksplinter nieuw gebouw,super de luxe met éénpersoonskamers.Een superdeluxe badkamer waar je met je voet maar de grond hoefde aan te raken en het licht ging aan. Je voelde je net cathweazle. In het oude gebouw sliepen de patiënten met z'n vieren op één kamer  en heeft ze vaak de mensen uit hun slaap gehouden als ze om Jo riep.Nu kreeg ze een kamer voor haar alleen en werd ze nog eenzamer.Het was een resident in plaats van een verpleegtehuis "RESIDENT MOERMONT". Sávonds toen ik naar huis toe ging dacht ze dat ze met mij mee mocht. De tranen stroomden uit haar ogen en ze was eenzammer dan ooit.

Een half jaar heeft ze daar gelegen en precies één maand voor haar 91 verjaardag is ze overleden.

Lieve schat,wat jij hebt moeten doorstaan gun je niemand,ik mis je.

liefs hilda

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gevoelig geschreven.