Heldervoelendheid tussen mijn oma en mij

Door Aeyla gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Heldervoelendheid tussen mijn oma en mij

Er is geen categorie, waar mijn verhaal onder valt, vooral vroeger was dit niet een verhaal waar je over kon praten, maar ga het nu toch proberen.

Na de dood van mijn opa, kon mijn oma niet langer in haar huisje blijven wonen. Ze had al veel langer problemen van waar ze nu eigenlijk woonde, ze kwam ook nooit buiten, daar mijn opa alle boodschappen deed, en toen hij wegviel deed mijn moeder en ik de boodschappen voor haar.

Ze vertelde al jaren van haar hevige pijnen in haar handen, en het was voor haar ook moeilijk tassen te dragen en zware dingen doen. Zij zelf en de dokter dachten aan reuma, maar toen ze ook lichte dementie erbij kreeg , en soms het gas aan liet, was het toch verstandig om mijn oma naar een verpleeghuis (Annex) verzorgingshuis te laten gaan voor haar eigen veiligheid.

Maar in het verpleeghuis was het niet echt fijn voor haar, mijn oma had heel lang haar tot op haar billen, ze kon het zelf vlechten en in een knotje doen, maar het zelf wassen was een probleem. Op een middag kwam ik weer op visite, ik keek de zaal in en zag mijn oma niet, wat schets mijn verbazing, dat ze zonder pardon mijn oma,s haar eraf hadden geknipt, en er zat een ineen gedoken oma. Er gebeurde nog veel meer van die nare dingen, wat niet alleen mijn oma betrof, maar ook de andere dames en heren.

Als we daar wat van zeiden (mijn ouders) was het nooit waar. Op een middag toen ik bij mijn oma was, had ze vreselijke pijnen in haar handen, ze zei: ik wil je wel een bonbon geven, maar ik heb zo,n pijn. Ik zei: geef mij je handen maar in de mijnen, wauhh wat een pijn, ik zei niets, maar even later zei mijn oma, ik zal even een bonbon voor je pakken, heb helemaal geen last meer van mijn handen. Maar ik daarentegen heel veel. Ik kon ook nergens mijn handen wassen, niet eerder dan thuis, waar de pijn toen wel zakte.

Het werd vakantietijd, ik zou met mijn man naar Denemarken gaan 2 weken, mijn ouders gingen de laatste week van mijn vakantie ook een week naar Hongarije. Maar eerst naar het verpleeghuis vragen hoe het met oma ging, of ze wel een week weg konden, daar ik er ook niet was, alleen mijn broer zou dan op visite komen.

Ondertussen was ik al in Denemarken, en gingen naar Silkenborg een grote stad in Denemarken, vlakbij lag het Himmelgebergte, we zijn daar heen gegaan en zijn een wandeling gaan lopen, de blauwe route die was ongeveer 4 kilometer, op de helft van de route (we stonden best heel hoog) op de berg, was er een steile trap naar beneden, waar je onderaan een kopje koffie of fris kon gebruiken. Mijn man liep voorbij de trap, ik wilde dat ook maar kon opeens geen stap meer doen. Ik zat echt aan de grond vast genageld, en begon heen en weer te gaan met mijn lichaam, mijn man zei steeds kom nou, daar er vele mensen naar mij keken, maar ik kon geen stap meer doen.

Na een paar minuten probeerde ik uit alle macht toch mijn ene been voor het andere te krijgen, ik schoot zo hard los, dat ik met mijn hond, die ik vast had, die hele steile trap, minimaal 50 a 100 meter diep naar beneden ben gevallen. Ik hoorde boven mij vreselijk gegil, daar veel mensen het gezien hadden. Mijn hond en ik zijn bijna onderaan tot stilstand gekomen, het wonder was dat mijn hond niets had, en dat ik alleen mijn rechter scheenbeen helemaal open lag, het was 3 uur in de middag, dus ook in Nederland, waar mijn ouders bij mijn oma zaten. Om 3 uur begint mijn oma kei hard te gillen, mijn scheenbeen oh mijn scheenbeen, hele paniek zuster, dokter erbij, die zeiden we zien niets, maar het was wel de plek die bij mij helemaal open lag, om precies dezelfde tijd.

Een paar dagen later, ik hield mijn hand op de zere plek, en zei tegen mijn man: mijn broer belt zo, hoe dat zo zei hij, ik zei mijn oma is zojuist overleden. Nog geen 5 minuten later ging de telefoon, mijn broer, oma is overleden(wat ik al had gevoeld aan mijn been).

De dokters hadden geen doodsoorzaak ingevuld, maar ik weet het wel al op het moment dat ik aan mijn been voelde, ik en mijn ouders hebben hard gevochten om het boven water te krijgen, maar is niet gelukt, en mijn oma kon er niet door terug komen.

Ik hoop dat als ik zover ben als mijn oma, dat het met de zorg nog niet minder is dan dat het nu al is, en wens alle mensen sterkte die in dezelfde omstandigheden zitten.

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zwaar verhaal duim!
Zwaar verhaal....gedeeltelijk herkenbaar.....Duim!
duim van een fan,, groetjes ouss..