Terug naar dat mooie land, deel 2.

Door Mahchele gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Aangekomen in het geboorte dorpje van die vreemde mooie man. We leerden elkaar kennen en na een paar dagen kwam het hoge woord er dan toch uit.

Aankomst in het dorp.

Na 2.5 uur in de auto gezeten te hebben kwamen we aan in zijn geboorte dorp. De 2.5 uur in de auto waren voorbij gevlogen. Nadat ik was ingestapt op het vliegtuig, begonnen de twee mannen traditionele liedjes te zingen en werd ik getrakteerd op thee en koffie. Binnen een paar minuten voelde ik me al helemaal op mijn gemak. Ik kan wel zeggen dat dat 1 van de gezelligste auto ritten is geweest die ik ook heb mee gemaakt. 
Aangekomen in het dorp, zijn we eerst naar een restaurant gegaan. Hij bestelde ontzettend veel verschillende lokale gerechten en van alles moest ik wat proberen. Nu had ik helemaal geen honger, maar uit beleefdheid is het me toch gelukt een paar happen naar binnen te werken. Ondertussen werd het al vrij laat, dus werd ik naar mijn hotel gebracht. Hij hielp mij met van alles, hij checkte voor mij in en droeg zelfs mijn ontzettend zware koffer. Nadat hij 10 keer gevraagd had of ik ok was en mij 10 keer verteld te hebben dat als ik iets nodig had ik altijd kon bellen, vertrok hij terug naar zijn huis en zou hij mij de volgende ochtend komen ophalen. Daar zat ik dan alleen in mijn hotel kamer. Jeetje, wat was dit spannend allemaal. Mijn gedachten sloegen op hol en uiteindelijk besloot ik dat ik er goed aan had gedaan om hier heen te komen. De volgende ochtend zou hij mij om 8 uur 's ochtends ophalen dus stapte ik in bed en probeerde mijn ogen dicht te doen om in slaap te vallen. Van de spanning deed ik geen oog dicht en ik was blij te zien dat de zon op kwam. Dat kon ik trouwens ook goed horen want alle moskeeën begonnen om 5 uur 's ochtends het ochtend gebed om te roepen. 

4 dagen paardrijden in de woestijn.

De eerste 2 dagen deden we niet veel, we verkenden de omgeving en ik ontmoetten veel van zijn vrienden. Ik vond het heerlijk, ik leerde hem op die manier echt kennen, we kletsten samen voor uren en vergaten vaak de tijd. Samen gingen we dan boven op een berg zitten en genoten van het uitzicht. 
De tweede avond stelde hij voor om de woestijn in te trekken per paard, er zou nog een koppel met ons mee gaan (ook met een buitenlands meisje) en een auto zou ons van een afstand volgen. Dit zou dan de tweede keer voor mij zijn dat ik op een paard zou zitten. Maar ik was hier niet gekomen om alleen maar boven op een berg te zitten dus volmondig stemde ik in.
Daar gingen we dan de volgende ochtend. Met 4 paarden en een auto die overvol zat vertrokken we van het dorp om op ons gemak naar de woestijn te trekken. Omdat ik de eerste dag erg moest wennen aan het paardrijden heb ik toch aardig wat af gegild. Een paard die op een stuk asfalt steil naar beneden loopt wil wel eens een uitglijer maken. Dat paard blijft wel op zijn voeten staan maar je glijd in ene een stukje snel naar beneden. Ik hield me hart vast en wilde dus ook echt niet sneller dan zeg 1 km per uur. Door mij moesten we de eerste nacht door brengen in de bergen, naast de weg. We waren namelijk misschien net over de helft toen het al begon te schemeren. De man die de auto bestuurde had onze kampeerplek al klaar gemaakt en was al begonnen met het avond eten klaar maken. Doordat ik niet een tent had mee genomen uit Nederland, mocht ik de tent van die toen steeds minder vreemde man lenen. Hij zou samen met een vriend in de achterbak van de jeep slapen. Die avond hadden we heerlijk gegeten en zaten we nog uren met z'n allen om het kampvuur heen te kletsen en te geinen. 

De tweede dag stonden we al vroeg op, we hadden nog flink wat kilometers af te leggen voordat we in de woestijn aan zouden aankomen. Dus vroeg uit de veren en na een lekker ontbijt reden we al weer verder met onze paardjes. We reden door de mooiste bergen, beklommen gigantische rotsen tot we uiteindelijk aan het eind van de dag de woestijn konden zien. Wat was dat schitterend. Vaak liep hij met zijn paard naast mij en kwam mij meerdere keren water brengen. Wat werd ik toch goed verzorgd door hem en elke keer weer die lieve glimlach en die lieve ogen die mij steeds meer onderzoekend aankeken. Ik liet nog steeds niks merken en stelde mij vrij afstandelijk op. Al zei mijn hart wat anders en had ik op die momenten het willen uitschreeuwen hoe leuk ik hem vond. Maar ten eerste wilde ik hem niet af schrikken. En ten tweede zo alleen in een ontzettend mooi maar toch wel vreemd land, hield ik mijn afstand en vond ik dat het van zijn kant moest komen. Die nacht keek ik mijn ogen uit, wat een sterren hemel. We hadden geen lichtje in de buurt alleen een kampvuur en naar boven kijkend zag ik miljoenen sterren die schitterend straalde. 

Het hoge woord kwam er uit.

De volgende ochtend besloot het andere koppel een andere route dan ons te nemen. Ook de man met de auto wilde wel wat rond rijden alleen en we besloten een plek uit te kiezen waar we elkaar aan het einde van de dag zouden ontmoeten. Denk niet dat ik naïef was, ik had al goed om mij heen gekeken en de woestijn zat vol met lokale families die daar voor een lunch kwamen op hun vrije dag. Overal waar je keek zag je wel een familie zitten dus echt alleen waren we niet. Samen reden we door de woestijn, uren praten over van alles en nog wat. Natuurlijk was het bloedheet in de woestijn en we waren blij om een grote boom met een flinke plek schaduw te zien. We besloten daar even uit te rusten, wat te drinken en wat te eten voor we verder zouden trekken. Nadat we wat gegeten en gedronken hadden werd hij plotseling heel verlegen. Met een fluisterende stem begon hij te vertellen dat hij me heel leuk vond. Ik had al die dagen gehoopt op dat moment, maar was overdonderd toen hij het dan toch zei. Met knal rode oren keek hij mij aan en herhaalde dat hij mij leuk vond en vroeg wat ik van hem vond. Ook ik nu met een knal rood hoofd stamelde dat het wederzijds was, we leken wel van die schoolkinderen die elkaar om verkering vragen. Met die mooie bruine ogen keek hij mij diep in mijn ogen aan, en gelukkig zaten we want ik voelde mijn hele lichaam trillen. Na een paar minuten, waar in we beiden niks zeiden, elkaar alleen maar aankeken en we beiden voelden dat het goed zat, stond hij op. "Zullen we weer verder gaan? Het word snel donker en we moeten nog een flinke afstand afleggen om bij het kamp te komen." Verbaasd stemde ik in en met knikkende knieën stond ik op en hees mezelf op het paard met hulp van hem. We reden nog maar een half uur toen de zon onderging en de kleuren aan de horizon leken nog mooier dan ooit te voren. Hij kwam dicht naast mij rijden, onze benen raakte elkaar. Voorzichtig pakte hij mijn hand vast en trok mij naar zich toe. Op dat moment drukte hij zijn lippen op de mijne en met de zon die onderging en de paarden waar we op zaten, voelde ik mij op dat moment intens gelukkig. Hij sloeg zijn arm om mij heen en zo reden we ter paard door naar het kamp waar ons de volgende verassing zou staan te wachten. [Word vervolgd].

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig artikel
Weer een heel mooi artikel!