Haar baarmoeder huilt... en zij huilt mee.

Door Toontjehoger75 gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Onvruchtbaarheid. Hoe voelt dat aan? Een verhaal van binnenuit.

fd26ecb2657862d8bfcd9e17c74200e8V2llZy5qHaar baarmoeder huilt...

en zij huilt mee.

fd63b17d54a6a04edaf5a27b111ed07fRGFydHBp

 

 

Er hoeft er maar één raak te zijn...

 

Onvruchtbaarheid

Onvruchtbaarheid. Wie zal de pijn beschrijven kunnen, zoals zij die het meemaken? Wie erover vertellen, terwijl zelfs zij die het overkomt, niet weet hoe het uit te leggen? Het is zó'n teer punt, zózeer omgeven door hoop en wanhoop, verwachting en berusting, moed en weemoed... Wie zal het verhaal doen, dan iemand die zelf deze tranen kent?

Middelen

Pregnyl, Clomid/Serophene, Gonal-F, Decapeptyl, Progestan, Puregon, Cetrotide, Dostinex, Lutrelef, Zoladex, Menopur, Ovitrelle, Menogon, Profasi, Proxeedàn...
bf8cd966085ce330df768980dcf1e8caR29uYWwtMensen die in het circuit zitten of het achter de rug hebben, zullen een groot deel van deze middelen wel kennen. Ze zijn allemaal bedoeld om je te helpen zwanger worden. Meestal heb je er meerdere van nodig. Je neemt het snel voor lief dat je je lijf vol hormonen slikt, stopt (vaginaal, ja) en/of spuit. De bijwerkingen ook. En de soms vreselijk pijnlijke behandelingen (puncties, operaties...). Je neemt ze voor lief, zolang je het trekt, tenminste.

Lege armen

Veel van ons kennen wel een stel, waarbij het niet wil lukken om een kindje te krijgen. Ook na lang proberen, temperatuurlijsten bijhouden, inseminatie, reageerbuisbevruchting of nog ingewikkelder behandelingen is er nog steeds geen baby'tje, dat in de armen van de vader en moeder gelegd kan worden. Soms is er zelfs wel een opluchting en tijdelijk geluk van eena02ec727c86ebc7badb1deb4464746ceTWF4aSBj zwangerschap geweest, maar ging het alsnog mis met een miskraam. Hoe erg is het verdriet voor zulke mensen? Wat zeg je tegen ze? En als je met ze meegeleefd hebt rond ziekenhuisbezoeken, wat zeg je na een tijdje, als die niet geholpen hebben? Wat zeg je na een jaar of langer? Wat valt er nog te vragen of te zeggen?

Jarenlang

Mensen hebben dan al zo'n lange weg achter de rug. Het erachter komen dat het niet wil lukken. Elke maand weer de teleurstelling van het niet zwanger zijn. Twee weken later de wetenschap dat je nu ongeveer vruchtbaar bent, waar de vrouw ook door haar lichaam aan herinnerd wordt. Meerdere onderzoeken bij de man en bij de vrouw. Wachtlijsten, afspraken, doorsturen, weer wachtlijsten, weer afspraken, weer doorsturen. Weer wachtlijsten, weer afspraken, behandelingen, teleurstellingen... En dit kan soms echt járenlang doorgaan. Vind je het gek dat sommigen hier letterlijk een burn-out door krijgen? En dan heb ik het nog niet eens over de spanningen die thuis kunnen optreden, het onterechte, maar goed te verklaren gevoel te falen, als je als man of vrouw weet dat het aan jou ligt... Verder kan je seksleven, dat soms op commando moet gebeuren, een aardige opdoffer krijgen.

dcc023a50e90418d704e8596dd5168bdRHJpZXdpLeeg hart

En al die tijd blijft het hart van een onvruchtbaar stel - de plaats om liefde te geven aan een kindje, en de warmste plek van ouders - leeg. Ze hebben zóveel liefde te geven, zoveel te delen, zoveel te vertellen aan hun kleintje. Zoveel te leren aan een hummeltje, zoveel zouden ze mee willen maken, zoals andere stellen, die pappa en mamma zijn geworden. Enkel de liefde voor elkaar, familie, vrienden en anderen blijft over. Maar wie zal de plek vullen, die speciaal bedoeld is om van je kind te houden? Die zachte, mooie, koesterende plaats in je hart, bekleed met een behang van liefde voor je kind?

Adopteren

e7bf0bb271b9c371f55d99a2b6b45994d2VyZWxk“Maar kun je dan geen kindje adopteren?” Dit wordt gezien als de normale volgende stap. En inderdaad zijn er stellen die dit dit overwegen, en ook doen. Maar lang niet altijd is dit mogelijk. Of wenselijk. En dan nòg gaat er ontzettend veel tijd, geld, rompslomp en onzekerheid aan vooraf. En die onzekerheid, daar had je al zó ontzettend veel genoeg van, door de jaren van proberen, afwachten en teleurstellingen. Nog meer teleurstelling, stress en onzekerheid kun je soms gewoon niet meer aan...

Een hond

Het klinkt als zo'n dooddoener. “Neem dan een hondje, of zo.” Alsof een hond de plaats kan opvullen die bedoeld is voor je eigen vlees en bloed. Alsof ieder onvruchtbaar paar gelijk een dierenvriend is... Toch ken ik mensen bij wie het toch fijn was, hun gedachten af te gaan leiden met een hond, en zo ook hun tijd invulling te kunnen geven. Een hond kan ook gezelligheid brengen. Maar een kindje is toch wel heel iets anders, en het gevoel, de pijn van het gemis gaat nooit helemaal over, al kunnen de scherpe hoekjes er na verloop van nog veel meer jaren er wel afslijten. Met of zonder hond.

Onvervulde kinderwens na eerdere kinderena5bdacaacdfb8b9776371c8cfcfbc8dbc2Nob29s

Dit wordt vaak onderschat. Want ook als je al één of meerdere kinderen hebt, kan het gebeuren dat het krijgen van een volgend kindje niet meer lukt. Ook dit is erg en moet niet afgedaan worden met “Ach, je hebt er toch al één (of meer)?” Zulke opmerkingen kunnen heel pijnlijk zijn. Natuurlijk ben je blij met en dankbaar voor wat je al kreeg, maar wat heeft een ander te maken met de grootte van jouw hart? Al zou je graag je tiende kindje willen, maar het lukt niet, zelfs dan kun je dit ervaren als een groot gemis.

Later

Als het niet blijft lukken, blijft er die lege plaats over. Mensen stellen geen vragen meer. Durven niet of weten niet wat te zeggen. Mensen die onbekend in je leven komen, vragen zich hooguit af of je je carrière belangrijker vindt. Of je geen kinderen wilt. Als derde vraagt men zich vaak pas af of het niet kàn...
Ondertussen heeft iedereen in je leven kinderen gekregen. Of zelfs al kleinkinderen. Je weet heus wel, dat je leven ertoe doet, met of zonder kinderen. Als je een lieve partner hebt, scheelt dat al zo'n stuk. Maar toch...

Voor hen

Bij ons is het na jaren toch gelukt. Maar bewust wil ik het daar hier in dit artikel niet over hebben. Dat komt later, dan zal ik hieronder ook even een link erbij plaatsen*. Maar dìt artikel is voor hen, die nog steeds een lege plek hebben in hun hart. Die verder moeten met een onzichtbare pijn en een gemis van een verlengd stukje zelf.
Jullie wens ik toe dat je een mooie invulling kunt geven aan je leven. Of je nu nog middenin onderzoeken zit, met behandelingen bezig bent, de beslissing hebt moeten nemen met de slopende behandelingen te stoppen, of zelfs nooit een partner hebt gekregen om samen een kindje mee te krijgen. Want ook jij doet ertoe. En ik leef met jullie mee.

959f26509ea66ac6969756767824807faW5mZXJ0

 

 

 

 


 

Het eerste half jaar met onze minitweeling.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi! Je hebt de pijn, de taboe's en de cliche's prachtig omschreven. Mensen denken teveel in oplossingen, terwijl je soms gewoon verdriet moet hebben. Dank voor dit artikel.
(En ondanks de cliche's hebben wij nu een hond... maar niet als vervanging, wel omdat we gek op dieren zijn.)
mooi artikel en zo waar...
Dan is dit artikel trouwens mede voor jou, Licifall...
xxx
Inderdaad een mooi onderwerp.
Ga ik opzoeken!
Moeilijk onderwerp, zelf hier ook een (autobiografisch) artikel over geschreven.. (rammelende eierstokken)