Om zo vrij als een vogel te zijn 3

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 22:53

... Fladderend door de tuinen van het hart ...

(Vervolg op : http://www.xead.nl/om-zo-vrij-als-een-vogel-te-zijn-ii.)

Even was ze vergeten dat hij daar stond.

Even maar. Ze kreeg de kans niet om hem langer dan een moment te negeren. Hij deed een stap in haar richting.  Een voorzichtige, twijfelende stap. Anders dan de zelfverzekerde man die ze kende. Ze moest zich inhouden om geen stap achteruit te doen. Maar hij zei wat anders dan ze verwachtte. “Ik moet nog even een telefoontje plegen. Zie ik je nog één dezer dagen?”

Ze voelde opluchting.

“Prima,” zei ze luchtig. “Wie weet.” Ze spande haar lippen tot een vluchtige lach. Hij keek bijna triest. Toen draaide hij zich om en liep van haar weg. Het voelde eenzamer dan daarnet. Het vleugje geluk dat ze gevoeld had, was met hem weggegaan.

Ze wilde hem niet meer zien.

Hij was een stukje van thuis. Hij beroofde haar van alles wat ze nog dacht te bezitten. Een traan liep over haar wang. Ze ging terug naar haar auto. “Hey, dame!” hoorde ze plotseling roepen. Ze keek om. Een jonge man stak zijn hand op naar haar. Hij stond naast een vrachtauto. Een Amelandse chauffeur.

Dat ontbrak er nog maar aan.

Ze wuifde terug naar hem en liep verder. Ze stapte in haar auto, blij dat niemand haar daar zou durven storen. Daar zou ze tot rust kunnen komen. Even op adem komen van al het vreemde en onwennige. Maar ze had het mis. Een vrolijk gezicht verscheen voor het raampje. Daar was hij weer, de chauffeur.

Een volhouder.

Klop, klop. “Mag ik binnenkomen?” Een brutale grijns. Woede borrelde in haar op, snel stapte ze uit. Ze zei nog steeds niets. Als ze niet die onbekende angst had gevoeld, had ze gelachen. Nu voelde ze alleen maar boosheid, niets anders. Zelfs niets van de normale verlegenheid. “Nou, jij bent ook niks toeschietelijk!” Ze keek hem alleen maar aan. “Het enige wat jij mist, is een man, dame.” Hij deed een stap in haar richting.

“Dat denk je alleen maar.” zei ze toen kil.

Ze verwachtte dat hij af zou druipen. Niets was minder waar. Hij kwam vlak voor haar staan. “Je weet niet wat je zegt.” Weer die grijns. Ze had hem kunnen slaan. Kijk uit voor vreemde mannen. De stem van haar moeder.

Ze huiverde en hij zag het.

“Wat nou? Een bang grietje?” Hij pakte haar bij de polsen. Niemand die erop lette, niemand die iets zei. “Laat me los.” zei ze, met dezelfde kille stem als daarnet. “Daarvoor vind jij dit veel te fijn, meissie.” Hij grinnikte. Een sardonische grinnik.

Paniek!

Plots gaf ze een ruk met haar arm. Zijn greep leek een bankschroef. Er kwam niet eens beweging in. Hij bracht zijn gezicht naar het hare.

“Laat haar los.”

Een kalme, maar gebiedende stem. Arjen. Ineens wist ze zijn naam weer. De chauffeur keek verbaasd, liet haar toen los. “Je hebt me niet verteld dat je een man had, dame.” Ze negeerde hem. Hij verdween.

Arjen zweeg.

Ze moest hem bedanken. Maar waar zou ze de moed vandaan halen? Ze zakte tegen haar auto en zuchtte. Arjen liep weg. Ze stond als versteend, was machteloos. Had geen energie om te protesteren. Een gedachte viel haar in. Ze was geboren om verdriet te dragen.

NEE, dacht ze. NEE.
Laat me niet alleen..

 

 

Ze huilde
tranen
om de stille muur
die met geen woord te breken was.

Ze huilde
tranen
om wat geweest was
en om wat komen zou.

Ze huilde
tranen
omdat ze niet anders meer kon.

 

(Het vervolg kun je hier lezen: http://www.xead.nl/om-zo-vrij-te-zijn-als-een-vogel-4.)

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankje, Lucifall!
Mooi geschreven, in een heerlijk leesbare layout!
Bedankt, Doortje en Marinus..!
Prima stuk!
Mooi geschreven, mooie afbeeldingen! Het leeft!