x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Om zo vrij als een vogel te zijn 2

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 22:53

De liefde is als een vlinder, ........................

(Een vervolg op : http://www.xead.nl/3-zo-vrij-als-een-vogel)

Niet hij. Niet hier.

Ooit had ze een boek gelezen met de titel ‘Verkeerd moment, verkeerde plaats’. Dat voelde ze nu. Het was een opluchting te zien dat hij belde. Het was niet tegen haar. Ze nam hem eens op. Hij was niet knap. Wel een markant figuur.

 

Het was geen slechte man, dacht ze.

 

Zijn enige fout was dat hij een vriend van haar vader was. Maar het was een fout die ze niet over het hoofd kon zien. Het beangstigde haar dat hij haar zou herkennen. Ze draaide zich weer naar het water. Ze wist dat het zinloos was.

Eerdat ze onder zou zijn…

Ze huiverde ineens van haar eigen gedachte. Ze had toch net besloten om wat van haar leven te maken? Wat stond ze hier dan? Op deze plaats, waar hij haar ieder moment kon ontdekken. Ze liep weg, wist niet waar naar toe, als het maar een eind van die man vandaan was. De veerboot was een stipje in de verte.

“Grace!”

Ze hoorde haar naam. Nee, dat was niet tegen haar. Dat kon niet waar zijn. Het was ook niet zijn stem. Ze sloot haar ogen even en liep door. “Grace.” De stem kwam van dichterbij.

Genade.

Waarom hadden haar ouders haar genade genoemd? Wisten ze dan niet dat die naam niet echt van haar was? Ze trilde van binnen. Als een bloem waar de wind mee speelde. “Grace.” Naast haar. Ze keek op. Richtte haar grote, grijze ogen op hem.

“Oh, hi.” zei ze. Meteen schold ze op zichzelf. Kon ze dan nooit spontaan reageren? Zelfs niet tegen een van de afgezaagde vrienden van haar vader? “Wat toevallig jou hier tegen te komen.” Hij glimlachte naar haar.

“In.. inderdaad.” haperde ze.

Zijn lach was oprecht vriendelijk, zag ze plotseling. Had ze zich dan vergist in alles? “Lang geleden dat ik je gezien heb.” vervolgde ze dapper. “Ja,” antwoordde hij. “Ik ben al een tijdje niet meer bij je vader geweest.”
“Daar had je me toch niet gezien,” zei ze. “Ik woon niet meer bij mijn ouders.”

“Oh.” zei hij verbluft.

Grace wist niets te zeggen. Ze wist zijn naam niet eens meer. Ze dacht aan de laatste keer dat hij bij hen was. Ze had het altijd fijn gevonden als hij er was. Een lichtpuntje om naar uit te kijken. Nu was het enige dat ze voelde angst. “Waar woon je nu dan?” zijn stem haalde haar terug naar de werkelijkheid. Ze vertelde dat ze een kamer huurde. Hij wilde weten waar precies.

Een vreemd gevoel overviel haar.

Toch vertelde ze het hem. Hij vroeg: “Wat voor werk doe je?” Ze vond hem wel erg nieuwsgierig worden en begon snel over zijn werk. Al snel bleek dat zijn werk ook zijn hobby was, hij praatte er zo gepassioneerd over dat ze er zelfs van genoot. Toen stopte hij met praten en glimlachte naar haar. Ze bloosde en voelde zich ongemakkelijk. Ze wenste dat hij nooit was opgedoken in haar leven. Ze kon het niet plaatsen.

Hij staarde haar aan.

Ze verbeeldde het zich niet, hij staarde echt naar haar. Keek in haar grijze ogen, die iedereen zo mooi vond, maar die zij verfoeide, omdat ze zo grijs waren. Ze betrapte zich erop dat ze naar zijn ogen keek. Die waren blauwgroen en gewoontjes. Zij vond ze prachtig. Snel keek ze naar de zee. Soms kon ze het niet meer bevatten.
Ze voelde zich machteloos.



Het leven sleurde haar mee en ze had er geen grip meer op.

Lees het vervolg op : http://www.xead.nl/om-zo-vrij-te-zijn-als-een-vogel-ii.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank voor de reacties!:) En ja, er komt een vervolg.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Mooie aanzet tot een romantische feuilleton. Duim Taco en pluim!
Mooi! Komt er nog een vervolg?