Kinderen en opvoeden

Door Kimmutjuh gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Over opvoeden zijn de meningen verdeeld. Gelukkig maar, anders zouden we allemaal hetzelfde zijn... Al ben ik van mening dat het gedrag van je kind niet alleen te maken hebt met hoe jij ze opvoed, maar ook met invloeden van buitenaf....

Alle mensen denken anders over opvoeden. Zo ook de vrouw van mijn man zijn beste vriend. Naar mijn mening hoeft een '' niet gedeelde mening'' niet in de weg te staan voor een ''kennissen''vriendschap zoals dit wel eens mooi genoemd word. Volgens mij kun je best vrienden zijn, terwijl je andere opvattingen hebt over opvoeden. Laatst hadden we visite, en die hadden een dochter van net 2. ( mijn dochter is bijna 2 ) Dit meisje is heel voorzichtig, heel stil, en niet zelf verzekerd. Mijn dochter daarin tegen, is een ongelooflijke 'spring in 't veld', erg druk, grote mond, soms best overheersend en dwingerig. Dit gaat tussen de 2 kindjes echt onwijs goed. Mijn dochter dirigeert, en hun dochter is onderdanig ( wat ze zelf overigens heel leuk vond ) en nam alles aan van mijn dochter. Perfecte combi zou je denken... toch?

Even een klein stukje over mijn dochter. Ik hou echt ziels veel van haar, en er is niemand die slecht over haar mag praten. Maar ik heb geen '' blinde vlek ''! Ik durf echt wel toe te geven dat mijn dochter ook niet altijd de makkelijkste en de liefste is. Zo kan ze bijvoorbeeld heeeeel erg aan iemand hangen. Bij andere mensen is ze echt ongelooflijk lief, luisterd goed, altijd vrolijk, heel makkelijk in de omgang. Affijn. Een voorbeeld kind zou je zeggen. Helaas weet ze dit van zichzelf, en zodra we thuis zijn, KAN ze echt een onwijze terrorist wezen. Ze slaat MET alles OP alles ( dus ook op mij ) is al weken aan een stuk alleen maar aan het huilen. Madam wil alleen maar aandacht, ik kan nog niet eens het eten maken zonder dat ze aan mijn been hangt. Ja kinderen willen aandacht, dit weet ik. Maar is het echt normaal dat je kind je belemmert in alles wat je doet? Ik kan niet douche, geen eten maken, niet schoonmaken, niet roken, geen tv kijken, als mijn dochter van mening is dat zij de aandacht wil. Ze maakt het me werkelijk best moeilijk soms. En proberen. Steeds erger. Ze eet al zeker 2,5 a 3 maanden geen warm eten. Alleen bij andere mensen. Gewoon omdat ze puur haar eigen zin door wil drijven. Hier ben ik het niet mee eens, en als jij niet wilt eten op de vaste tijden die gesteld zijn, heb je pech. Als mijn dochter het ergens niet mee eens is, maakt niet uit wat, gaat ze ermee gooien. Een mooi voorbeeld van moeilijk zijn: ze loopt in haar romper, ik heb net d'r luier verschoond( wat al een hele klus opzich is aangezien ze absoluut niet stil kan liggen ) en ze is lekker met haar shirtje aan het spelen. Over d'r hoofd en er weer af. Op een gegeven moment word ze boos en begint ze te huilen omdat het niet lukt. Dus dacht ik in eerste instantie dat ze dat shirtje aan wilde doen, maar nog niet precies door had hoe. Dus ik ga haar helpen. Pak het shirtje, laat zien dat het plaatje aan de voorkant moet, en haal haar hoofd door het gat. Zo begint ze nog hysterischer te gillen en te knijpen in mijn armen, dus wil ik het shirtje weer van haar hoofd afhalen. Dit is ook niet goed, dus laat ik het shirtje los, zodat ze het zelf kan doen. Ook dit is vervolgens niet goed, en ze begint alleen maar te gillen, dan trekt ze zelf het shirtje van haar hoofd, komt weer naar  me toe, en gebaard driftig dat ik haar shirtje weer aan moet doen. Met heel veel geduld begin ik hier weer aan, zodra ik bij haar armpjes kom, begint ze weer te gillen en te knijpen en ik laat haar weer los. En dit houd ze gerust een half uur vol zo... En negeren? Dat helpt al helemaal niet, nogmaals ze dringt d'r eigen op. klimt op de bank en klimt op me schoot. of trekt dat uit me handen waar ik mee bezig ben. Of gaat iets doen wat gevaarlijk is. Zelf in haar stoel klimmen, waar ze uit kan vallen, op de tafel klimmen. Affijn. Denk dat het punt wel begrepen word.

Ik ben hier dus vrij makkelijk in, aangezien ze een loopje met me neemt. Ik merk aan haar gedrag dat ze over me heen loopt, en dit wil ik neit toe laten. Dus kan ik best wel eens hard en streng overkomen. Maar dit is nodig. Echt waar. Soms weet ik heel eerlijk ook niet helemaal meer hoe ik het beste met bepaalde dingen om moet gaan. Dus heb ik informatie ingewonnen bij het consultatie bureau. Hieruit bleek dat er echt wel meer kindjes zijn als mijn dochter, maar vergeleken met '' normale'' kinderen was mijn dreumes wel een beetje extreem. Maar ik was niet de enige.

Daar wij dus vervolgens visite hebben, en mijn dochter al naar bed is, en hun dochter nog lekker rond darteld, kwam het over opvoeden. Gewoon normaal praten over opvoeden. Deden zij en ik wel vaker. Tot nu dus. Ik vertelde over hoe mijn dochter wel eens kon wezen. Zij ging mij vervolgens zitten vertellen dat ze van mening was dat kinderen niet over volwassenen heen kunnen lopen. Spreekwoordelijk gezien dan uiteraard. Waar ik vervolgens dus flink verbaasd over was, omdat ik zo'n lekkere terrorist heb... ( ik moet er even bij zeggen dat ik een lekkere pittige tante kan wezen hoor ) en ik ben haar een paar voorbeelden gaan geven. Waar zij op reageerde dat dat uitproberen was en grenzen verleggen. Waarop ik dus duidelijk maakte dat dat ook eigenlijk was wat ik bedoelde. Voor mij is over me heen lopen ( de baas over me willen spelen, en een eigen willetje ontwikkelen ) hetzelfde als grenzen verleggen. In zoverre. En vervolgens vertelde ze mij een paar voorbeelden. Waarop ik dus duidelijk reageerde met: '' en dat is niet over je heen lopen dan??'' Maar goed, vervolgens netjes gezegd dat mensen gelukkig verschillende ideeen hebben over opvoeding en omgang met kinderen, en dat dit volgens mij ook maatschappelijk geaccepteerd is, tot op zekere hoogte. Mijn beste vriendin en ik hebben ook wel eens een meningsverschil over opvoeden. Maar we zijn wel al 4 jaar beste vriendinnen. Daar zal niets tussen komen. Dat kan toch ook gewoon?!

Uiteindelijk na 2 weken ineens niks meer van ze te horen (terwijl ik ze zeker iedere week sprak over de hyves) dacht ik de rust te bewaren ( haar man is tenslotte mijn man zijn vriend ) en heb ik netjes een mail gestuurd met mijn excuus, heel mijn ziel open gelegd, door toe te geven waarvan ik weet dat ik fout zit, en toe gegeven dat ik eigenlijk soms best moeite heb met mijn dochter. Echt heel open en eerlijk geweest, want voor de rest kon ik best goed met d'r opschieten. Hier heb ik een mail op terug gehad die me onwijs pijn heeft gedaan.

Om even een stukje te quoten uit haar mail: ''Dat ik schrok van jouw felle reactie had niet zo zeer met mij te maken, maar ik hou niet van heftige discussies waar mijn kindje bij is. Dit soort dingen horen niet te gebeuren in het bij zijn van kinderen.
MIJN dochter mag onder geen omstandigheid te maken krijgen met fel gedrag of stress. Dat breekt een kind. Dat heb ik inmiddels na 14 jaar werken met kinderen in alle leeftijden 0-18 jaar wel geleerd.''

Dit komt dus op mij over als het volgende: Ik was veel te fel, ( dit heb ik ook toegegeven) kinderen moeten dus schijnbaar beschermd worden voor werkelijk alles, mogen niet leren hoe de echte wereld in elkaar steekt, en ik doe het niet goed want ik ben te fel en te gestresst. Dit zijn niet de letterlijke woorden van haar uiteraard, maar als je mij op zo'n manier benard nadat ik jou heel mijn openheid heb gegeven, trap je iemand best op zijn ziel. Daarbij komt, dat er eigenlijk bijna letterlijk staat, dat zij het allemaal beter weet. Ik ben gescheiden van mijn dochter haar vader, en alleen al hierop had zij onwijs commentaar. Maar dit allemaal heb ik naast mee neer gelegd. En weet je wat ik het grappigste van dit verhaal vind? Dat zij haar man echt droge hele gemene steken onder water geeft waar hun dochter bij is. En boos word op d'r vent als die er op in gaat want het kindje is erbij. Ik ben het echt wel met een aantal dingen eens. Natuurlijk moet je je kind voor bepaalde dingen beschermen. Maar er zijn een aantal ''Maren'' ( deze zal ik jullie sparen)

Ik leg me hier gewoon bij neer, door te denken dat iedereen zijn eigen opvatting mag hebben. Maar vind het niet leuk dat ik dan zo omlaag gehaald word. Mijn vraag aan jullie dus: Vinden jullie inderdaad dat mensen verschilldende ideeen over opvoeden mogen hebben, of moet iedereen denken zoals haar en mag geen kind te maken krijgen met discussies, stress ( wat je altijd probeerd te vermijden uiteraard) en mag je zeker niet boos worden op je kind of je duidelijk tegen je kind spreken?

Ik ben gewoon heel erg benieuwd naar jullie meningen, omdat ze hierover nogal verdeeld zijn...

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Danku... een kind mag inderdaad niet de dupe worden, en als ouders kan je daarvoor zorgen... helaas werkt het nederlandse rechtssysteem tegenwoordig iets anders... maar daar komt nog een heel uitgebreid artikel over!
Ja, zolang de verschillen maar niet over het hoofd van een kind worden uitgevochten is daar niets op tegen. Goed artikel. Duim en fan.
Iedereen doet dat wat ie denkt dat goed is.