Onrechtvaardigheid na scheiding

Door Tuba_10 gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

de onrechtvaardigheid over het vechten om de kinderen gezien vanuit de ogen van een nieuwe partner

Hoe onrechtvaardig kan een scheiding verlopen??

Tja, waar te beginnen in dit artikel? Goede vraag.....laat ik maar bij het begin beginnen.
Een aantal jaar geleden heb ik via internet een man leren kennen en er was een klik om het zo maar te zeggen. Wij besloten samen een relatie aan te gaan. Gedurende de tijd dat wij elkaar beter leerden kennen kreeg ik ook te horen dat hij eigenlijk nog getrouwd was....ze waren dan nog officieel getrouwd maar leefden al lang van tafel en bed gescheiden. Ik was hier natuurlijk wel woest over. Maar dat was nog niet alles.....hij bleek uit die relatie ook 3 kinderen te hebben die hij tot die tijd verzwegen had!!!

Ik was uiteraard woest, en ik heb hem gezegd dat hij voorlopig weg moest gaan en dat ik na wilde denken, immers de relatie was al op valse voorwendselen gestart.
Maar de gevoelens voor hem bleven en ik besloot met hem er vol voor te gaan, dus hem ondersteunen in zijn scheiding, zijn kinderen accepteren en alles wat er bij komt kijken.

Nou, hem wilde ik wel maar de rest........nachten heb ik er wakker van gelegen. Want de scheiding verliep letterlijk als een vechtscheiding....elk dubbeltje werd voor de rechtbank uitgevochten.

Maar zoals ik al eerder vermeldde heeft hij 3 kinderen. Ik ken hem inmiddels 4 jaar, we zijn niet meer bij elkaar maar we zijn nog wel vrienden, maar zijn kinderen heb ik nog nooit ontmoet! Ik weet hoe ze heten, hoe oud ze zijn. Eigenlijk alles wat je van kinderen behoort te weten.
In het begin had hij nog wel contact met ze, maar omdat hij bij hun moeder weg was en hij ze niet te snel wilde laten wennen aan een nieuwe prille relatie die nog alle kanten op kon gaan.

Ik kon mij daar wel in vinden, ik wilde hem ook nog beter leren kennen en eerlijk gezegd kon ik zijn kinderen missen als kiespijn. Tja was verliefd he....
Dat liep eigenlijk wel lekker, hij zag zijn kinderen als mijn kinderen bij mij waren. De andere week waren we lekker samen. Zo konden we elkaar goed leren kennen.

Uiteindelijk kwam er een uitspraak van een rechter en lag de bezoekregeling vast.
Helaas voor ons en met name mijn vriend vond de moeder van zijn kinderen het niet langer nodig dat mijn vriend zijn kinderen nog zag. Ze begon hem met beschuldigen met de meest vreselijke dingen. En bezoekregeling dat kwam al niet in haar woordenboek voor. Mijn vriend kreeg steeds minder de kinderen te zien en als hij ze al te zien kreeg was het strijd. Niets kon mijn vriend goed doen. Maar mijn vriend bleef doorzetten waarvoor ik tot op de dag van vandaag nog steeds mijn petje afneem. Iedere keer als hij recht had op de kinderen stond hij bij zijn ex voor de deur, en hij ging niet weg.
De ene keer zag hij ze wel maar vechtend, de andere keer kreeg hij ze gewoon simpel weg niet te zien.
En zijn ex kwam er gewoon mee weg.

De strijd werd steeds erger en zelfs onze vakantie samen werd aangepast op zijn bezoekregeling. Hij was van mening en die mening deelde ik dat het met de bezoekregeling niet vlotte hij zich wel iedere keer moest melden, anders kon het hem ook nog achtervolgen in de rest van de rechtszaken.

Het dieptepunt is dat hij mij belde zoals hij elke keer deed met de bezoekregeling dat het huis leeg was. Zijn ex was met de kinderen vertrokken met onbekende bestemming. Mijn vriend was kapot van verdriet. Nu was hij zijn kinderen echt kwijt, ik kon alleen weinig voor hem doen op dat moment dan laten praten want er lag een afstand tussen ons....Hij woont namelijk in het noorden van het land, en ik in het zuiden. Zijn kinderen woonden toen nog in het Noorden.

Hij is blijven zoeken naar zijn kinderen en bij toeval kwam hij erachter dat zijn kinderen nu in het zuiden van Nederland wonen, echt verbaasde hem dat niet want de moeder van zijn ex woont in het zuiden van het land.
Alleen echt er mee opschieten deed hij niet, ondanks dat hij een adres en alles had mocht hij zijn kinderen niet opzoeken. Officieel was het adres onbekend. Maar nog steeds liet hij zijn kinderen niet los.
Hij is gaan zoeken naar waar ze op school zitten, clubs en alles wat een kind nog meer kan doen. Hij wilde geinformeerd blijven over het hoe en wat over de kinderen.

Jammer genoeg sloeg bij hem de balans door, hij was zo geobserdeerd door het zoeken naar de kinderen dat ik mij duidelijk op het tweede plan voelde komen. Ik heb ook geprobeerd hem dat duidelijk te maken, maar hij hoorde het niet of hij wilde het niet horen.
Voor mij is dit ook een moeilijke tijd geweest.....er gebeurde bij mij in mijn gezin ook het nodige en mijn vriend kon wel zijn verhaal bij mij kwijt, maar dat was niet wederzijds. Uiteindelijk heb ik omwille van mijzelf en mijn kinderen moeten besluiten de relatie te verbreken.
Ik was niet bij machte hem duidelijk te maken dat er in een relatie 2 mensen nodig zijn, en ik dat gevoel niet kreeg in onze relatie.

Ondanks dit verdriet overheerste mij het gevoel van woede, ik was kwaad op zijn ex, ik had mijn inmiddels ex-vriend zien zakken van iemand die de hele wereld aankan ondanks zijn problemen zien afzakken na iemand die langzaam aan kapot aan het gaan is aan hetgeen wat hij mee aan het maken was en is.

De woede is bij mij dubbelop want ook ik kom uit een relatie waaruit kinderen zijn geboren, mijn ex, de vader van mijn kinderen kijkt nauwelijks naar zijn kinderen om. Ik ken dus beiden kanten en dat is erg frustrerend.

Maar de grote verliezers zijn hier alle 5 de kinderen, de 3 van mijn inmiddels ex-vriend maar ook zeker mijn eigen kinderen. Mijn kinderen waren erg gehecht aan mijn ex-vriend en door de situatie dat de relatie niet meer haalbaar was zijn zij ook een belangrijk figuur in hun leven kwijt geraakt.


 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
je zult merken dat vaak de kinderen de dupe van worden! echt heel erg!
Een zeer ontroerend en triest verhaal. Ik wijs in dit geval ook naar de behandelende advocaten die zodra ze deze vechtscheiding zagen ontstaan de morele plicht zouden moeten hebben de escalatie te voorkomen. Sterkte!
wat een aangrijpend verhaal, overigens heel goed geschreven, ik wens jou sterkte!
het blijft triest , want het zijn uiteindelijk de kinderen die er de dupe van zijn.
heel triest want inderdaad de kinderen zijn hier de dupe van. ik zie dit nu in mijn zus haar stukgelopen huwelijk. zij heeft kinderen, en de man waarmee zij iets begonnen is heeft ook kinderen dit was een vriend aan huis. Ook heel erg voor haar ex man hij is er echt kapot van en is hals overkop een andere relatie aangegaan. heeft de band met ons fammillie verbroken omdat hij het niet kan verwerken. ook de kinderen moeten hier zeker om boeten en zal een klap in hun leven blijven eerst fijn papa en mama. de man waarmee ze de relatie begon gaat nu plots niet van zijn vrouw weg. hij komt en gaat als hij heeft gehad wat hij nodig had zou ik zo zeggen. en dan lekker in de ochtend bij zijn eigen gezinntje aan tafel. ongelooflijk dat je dat volhoud. ik vind dit je leven zien voorbij vliegen en niet kunnen. de kindjes dat vind ik altijd zo erg. veel sterkte en dat je toch een relatie mag vinden die wel succes heeft ook voor jou kindjes zonder papa opgroeien is toch steeds een gemis.
Zonder afbreuk te doen aan het verdriet van jou en je ex-vriend; dit verhaal maakt toch maar weer duidelijk hoe vaak kinderen ongewild het dupe zijn. Hoe lang heeft hij zijn kinderen ondertussen al niet gezien? En hoe oud zijn ze nu? Want kinderen krijgen - wat je ongetwijfeld wel weet - naarmate ze ouder worden steeds meer inspraak in de omgangsregeling.