Strijd....om moe van te worden

Door Dihdih gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

In veel samengestelde gezinnen heerst er strijd. Waaronder ook bij ons. De kinderen zijn daar veelal de dupe van. Dit zijn mijn ondervindingen en dit wilde ik gewoon graag delen.

Hoe lang is het nou geleden...? Ja alweer bijna 5,5 jaar dat mijn vriend en zijn ex van elkaar scheidden. Waarom? Om zo veel redenen...dat doet er ook niet toe verder. En het is alweer even meer dan 5 jaar geleden dat ik en mijn vriend aan ons nieuwe avondtuur zijn begonnen. Na veel gesprekken en veel nadenken heb ik besloten om met deze man verder door het leven te willen. Ongeacht wat de consequenties daar aan vast zouden zitten. Ik kies voor hem dan zal ik ook klaar staan voor zijn kinderen.

En hij heeft 2 fantastische kinderen. Natuurlijk wist ik van te voren dat er problemen kwamen. Je hebt te maken met kinderen die om het weekend even je leven binnenkomen en dan weer gaan. In de vakanties zijn ze er wat langer. En we hebben heel wat problemen weten te overwinnen. De kinderen moesten natuurlijk erg wennen aan de hele nieuwe situatie. Maar uiteindelijk kan ik nu wel zeggen dat we een mooie balans hebben gevonden.

Waar ik echt niet bij stil heb gestaan is dat zijn ex erg jaloers zou zijn. Ze wil flink de vinger in de pap houden. Al gauw ging ze stoken. De kinderen keerde mij de rug toe. Dit was een hele moeilijke tijd. En de leuke dingen die ik deed met de kinderen deed zij na en ging daarvan foto's maken en ermee lopen poggen. Kijk is wat ik gedaan heb met de kinderen. Ja dat is natuurlijk niet leuk, maar de kinderen hebben het wel naar hun zin. En daar gaat het natuurlijk om.

Ook wilde ze alles weten van te voren wat we gingen doen. Ze heeft flink wat uitjes voor onze voeten weggenomen die wij wilden onder nemen met de kinderen en die zij dan even heeft gedaan met de kinderen. Met het gevolg als wij dan met de kinderen daar heen gingen. Ze zeiden: "hey hier zijn we met mama ook naar toe geweest" Ze lieten ons alles zien ipv dat wij hun een leuke dag wilde bezorgen met nieuwe indrukken. Als we eenmaal waren geweest liet ze pas de foto's zien, zodat wij niet van te voren zouden weten dat zij al daar heen was gegaan met de kinderen.

Het zet je aan het denken. Ik voelde me in het nauw gedreven. Ik durvde niets meer van te voren tegen de kinderen te zeggen. We hadden dan ook geen voorpret meer over de dingen die we wilden gaan ondernemen met ze. Ik zette ook geen foto's meer op hyves want alles wordt nagedaan. Je wilt niet weten wat voor een inpakt zo'n situatie heeft op je leven. Het constant op je hoede zijn als de kinderen van mijn vriend in de buurt zijn omdat er zoveel wordt door verteld aan de andere kant.

Het gaat nog verder. Toen mijn vriend en ik een stuk voorzichteger werden met het vertellen tegen de kinderen of onze gesprekken uitstelden tot 's avonds in bed, kwam op een gegeven moment zijn oudste dochter met vragen waar een kind van die leeftijd nog helemaal niet over na denkt. Dit is dus geinstrueerd door moeders die nog steeds graag alles wil weten.

We dachten nu na 5 jaar in een wat rustiger vaarwater te komen. De kinderen worden ouder. Ze begrijpen meer. Ik kan ze nu uitleggen dat ze niet alles wat hier in huis wordt besproken voor de buitenwereld is bestemd. En natuurlijk mogen ze gewoon vertellen wat we hebben gedaan. Maar bepaalde zaken zijn gewoon prive net zoals in alle gezinnen.

Maar zelfs na ruim 5 jaar is er nog steeds strijd. En ik wordt er zo ongelooflijk moe van. Ik doe allang al niet meer mee aan die strijd. Want ik heb gemerkt hoe meer ik erover met haar wilde praten hoe erger het werd. Ik wilde een prive gesprek met haar om op 1 lijn te komen, maar ze sloeg alle gesprekken af. En ondertussen mij zwart maken dat ik een slechte (stief)moeder ben. Want ik heb inmiddels ook 2 kinderen met mijn vriend. En toen er ook nog eens kennissen en familie mij de rug toe keerden door haar roddels heb ik een flinke deuk in mijn zelfvertrouwen gekregen. Ik heb me vaak afgevraagd wat ik dan verkeerd heb gedaan in hun ogen.

Ik vraag me heel veel dingen af de laatste tijd. Waarom doet ze het? Is ze zelf niet gelukkig genoeg? Terwijl ze ook een nieuwe vriend heeft en een kind heeft met hem en ze alles goed voor elkaar hebben (en dan heb ik het nog niet eens over de berg aan alimentatie die ze daarboven op krijgen van ons). Ziet ze mij als een bedreiging? Mogen die kinderen het niet leuk hebben als ze bij ons zijn? Houdt ze stiekem nog steeds van mijn vriend? 

Ik weet het allemaal niet. En ik ben tot de conclusie gekomen dat het me ook eigenlijk helemaal niets meer uitmaakt. Het gaat mij om mijn eigen leven met mijn gezin en mijn dierbaren om me heen. Al dat gezeur slik ik van haar, maar ooit worden die kinderen groot. En dan zal ik merken of ik het goed heb gedaan. Mijn vriend is geweldig. Ik kan nu wel zeggen dat we echt maatjes zijn. Voor elkaar gemaakt. We zijn elkaars sWe voelen elkaar zo goed aan en we hebben zoveel lol samen. Natuurlijk kunnen we ook goed bekvechten. We zijn allebij  stier van sterrenbeeld en hebben geen blad voor onze mond. Maar daardoor weten we wel van elkaar waar we aan toe zijn en zijn de conflicten ook altijd weer snel de wereld uit. Onze eigen 2 kinderen zijn geweldig. Elke ouder zegt dat over zijn eigen kinderen. Ook met hun samen beleven we zoveel lol. En met mijn stiefkids heb ik een bijzondere band opgebouwd waarvan ik denk dat dat wel goed zit. Ook als ze ouder worden. Ik ben echt oprecht van ze gaan houden.

Dus bij deze. Ik lach haar vierkant uit om al haar streken die ze ons probeert te flikken. En wij worden er steeds handiger in om haar streken te omzeilen. Daardoor komt zij steeds meer voor verassingen te staan en kunnen wij weer gewoon onze avonturen beleven. En als ze achteraf ons dan nadoet en daarmee loopt te poggen kunnen mijn vriend en ik hier nu heel hard om lachen en denken: "ze doet maar, wij weten wel beter". En dat is het belangrijkste. Zolang we onszelf maar in de ogen kunnen blijven kijken.

Zo dit ben ik kwijt. Sommigen van jullie zullen denken. Weer zo'n zeik verhaal over relatieproblemen. Maar echt, het is moeilijk om te leven in een samengesteld gezin waar zoveel strijd heerst. Zoveel emoties. Maar strijd vooral niet terug. Daar heb je alleen de kinderen maar mee. Degene die de strijd levert komt er vanzelf wel achter!

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zeer herkenbaar helaas... 5 jaar? Dan heb ik nog 2,5 jaar te gaan. Ben bang dat we nooit van dit soort strijd afkomen. Ik doe ook keihard m'n best om uit die strijd te blijven, maar ze gaan zo lang mogelijk door tot er een reactie komt..
Goed geschreven, dat jullie de strijd beperken en de kinderen niet verder willen belasten is heel mooi. Fijn dat je met je vriend wel op een lijn zit daarin.
Als er strijd is, merken kinderen dat. Ook ik heb dit aan den lijve moeten ondervinden. Ik heb me naar de kinderen toe en waar de kinderen bij waren, altijd te weten onthouden van commentaar op of naar mijn ex. De waarden die zij heeft naar de kinderen heb ik, ook als ik het er niet mee eens was, gerespecteerd. Daarnaast heb ik mijn kinderen als ze bij mij waren (en nog steeds trouwens) mijn waardes in het leven als 'optie' meegegeven. Ik wil dat ze weten dat er meer manieren zijn om de wereld te zien dan de manier van mamma of de manier van pappa. Inmiddels zijn ze 15 en 12 en allebei goed in staat om afwegingen te maken en eigen keuzes te bepalen. Uit mijn oogpunt vind ik het belangrijk dat ze een beetje voorbereid en zelfstandig aan het leven kunnen beginnen...
Dat is het laatste wat ik denk, ik denk dat jullie goed bezig zijn want helaas kan je aan het gedrag van die 'goede' moeder niets veranderen. Ik geloof ook in het feit dat als de kinderen ouder zijn je het dubbel en dwars terug zult krijgen, zij zitten er nu maar lelijk tussenin. Gelukkig beperken jullie aan jullie kant de strijd!
Super om dit hier te vertellen, ik hoop dat moeders aan de andere kant dit ook eens lezen en dan eens gaan nadenken waar ze mee bezig zijn, wat ze met hun jaloezie hun kinderen aan doen! Kijk naar de campagne van Sire zou ik zeggen.