Mijn eerste date

Door Puur62 gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

In de 40 toch met knikkende knietjes naar een eerste date.

De eerste keer.

Tja, daar ging ik dan, na een huwelijk van 25 jaar een afspraakje met een man. Spannend, maar wat had ik te verliezen. Helemaal niets. Op de foto zag hij er wel aardig uit en de mailcontacten waren ook wel leuk. Nauwelijks ervaring had ik met (opnieuw) afspreken met mannen. Ik had toendertijd genoeg aan mijn ex, maar mijn ex dus niet aan mij. Geloof me, tijdens onze eerste contacten vond ik dat ik iedereen netjes antwoord moest geven, vorm van beleefdheid. En buiten dat, de foto die hij op de site had gezet liet een leuke uitstraling zien. En eerlijk is eerlijk, spreek puur voor mezelf, ik was enorm blij dat iemand belangstelling had. Dat ik ging scheiden, nou ja, vreselijk, maar gezien de situatie wist ik ook dat het beter was om te scheiden. Alhoewel het feit dat hij een ander had, was niet zo goed voor mijn zelfvertrouwen.

We hadden de zondag na de 2de kerstdag afgesproken bij V&D in het centrum. Ik had mijn best gedaan om er leuk uit te zien. Daar ging ik met knikkende knietjes naar een afspraakje. Mijn god, zo had ik mij in jaren niet gevoeld. We hadden afsproken bij de ingang van het restaurant van een groot warenhuis, Je begrijpt vast wel, dat ik te vroeg was. Stond aan de andere kant van de roltrappen op de etage van het restaurant. Ik zag hem aankomen en ik wist eigenlijk niet wat ik er van moest denken. Een foto is vaak zo anders dan de werkelijkheid.

We stelde ons aan elkaar voor en we zochten een plekje in het overvolle restaurant. Hij vroeg of ik wat wllde drinken en eten. Nou, drinken vond ik meer dan genoeg. Man, man, wat was ik nerveus. Terwijl hij zich een weg baande door de mensen om het drankje te halen, ging er van alles door mijn hoofd.

Wat vindt hij van mij? Wat denken de mensen om ons heen? Belachelijk eigenlijk dat je dat denkt, want eigenlijk heb ik altijd maling aan wat mensen van mij denken. Mijn moeder zei altijd, ze kunnen beter van je lullen dan van je vreten. (sorry, haagse uitdrukking)

Het was leuk, maar niet het gevoel van JOEPIE !! Spijt, welnee, nooit last van. Een ervaring rijker en zeg nu zelf, Leef nu, je kunt nog lang genoeg dood zijn. 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed dat je hier zo open over schrijft, dapper ! Het moet inderdaad niet makkelijk zijn om jezelf terug "out there" te plaatsen na zo'n lang huwelijk. Nu ja, niet dat ik daarover mag oordelen aangezien ik amper 18 ben, en dus nog een broekie, maar ik kan er mij wel iets bij voorstellen ;).
Veel succes, en vooral: maak plezier!
Veel geluk! Goed artikel