16 jaar alleen en opeens een broertje erbij

Door Dabby gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

Ik was al 15 jaar enigs kind alleen en opeens bleek mijn moeder in verwachting te zijn

Enigs kind

Van kleins af aan had ik maar één wens. Een broertje...nee geen zusje ik wilde echt een broertje. Helaas was die droom over. Ik wist niet beter dan dat ik altijd alleen zou blijven en geen broertje of zusje zou krijgen. Mijn ouders hebben de deur plat gelopen bij artsen en ziekenhuizen en uiteindelijk werd hen medegedeeld dat ze blij mochten zijn dat ze een gezonde dochter hadden. Een tweede was uitgesloten. Ik heb er verder niet over getreurd en heb me erbij neergelegd dat het zo zou blijven. Papa, mama en ik.
Och ja met ons drietjes was het ook heel gezellig hoor. We gingen vaak op vakantie en deden leuke dingen samen. Mijn moeder had er lang moeite mee dat het bij een dochter zou blijven maar ook zij heeft zich er op een gegeven moment bij moeten neerleggen. Het zou nooit anders worden.

Een schooldag of toch een feestdag?

Ik stond 's morgens op en kleedde me aan en waste me. Toen ik onder kwam lag mijn moeder op de bank met de deken over zich heen. Ik vroeg wat er scheelde en ze zei dat ze buikpijn had.Ik sloeg er verder geen acht op en maakte me klaar om naar school te gaan. Toen ik smiddags thuis kwam van school zat mijn moeder in de veranda een kopje thee te drinken en vroeg me of ik even bij haar wilde komen zitten. Ze legde opeens iets voor me neus. Ik was inmiddels 15 jaar en begreep heel goed wat het was. Het was een zwangerschapstest. Ik keek mijn moeder met grote ogen aan. Mijn moeder zei:"ik weet het maar wil toch die test doen. Ik voel me zo raar de laatste dagen. Ik heb extra op jou gewacht". Mijn moeder ving wat urine op en ik las de beschrijving van de test. "tja"zei ik. "Nu kunnen we niets anders doen dan wachten". Dat wachten duurde een eeuwigheid.

Opeens zei mijn moeder: "Ga jij maar kijken". Ik stond op en liep naar het aanrecht. Ik heb een paar keer met de ogen geknipperd maar het bleef er uitzien zoals ik in eerste instantie had gezien. "Het is waar, mam"riep ik. "We krijgen een baby". Tja de vreugde was enorm. Mijn moeder en .ik hielden elkaar een lange tijd stevig vast. "mam" zei ik. "Hoe vertellen we het papa?" Mijn vader was gewoon werken en kwam om 17.00 uur normaal thuis. Mijn moeder en ik besloten het niet langer voor ons te houden. Ik had de eer mijn vader te bellen op zijn werk en hem het nieuws door de telefoon te vertellen.

De telefoon ging een paar over. Opeens hoorde ik de stem van een collega. "he" dacht ik zul je altijd zin dat papa niet op zijn plek zit. Ik vroeg aan de collega naar mijn vader. Ja die kwam er al aan. Toen opeens hoorde ik de stem van mijn vader. "ja meid, met papa. vertel het eens". "papa, ik krijg een broertje of een zusje....' Het was stil aan de andere kant. "papa? ben je er nog?" "ja kind ik ben er nog......" "Papa?"  "Geef mij mama eens even , meid." Mijn moeder nam de telefoon over en kon mijn vader overtuigen dat het geen grapje was maar dat de test echt positief was die we in onze handen hadden. Mijn vader zei dat hij meteen naar huis zou komen. Diezelfde middag zijn we naar mijn opa en oma geweest en zijn het daar gaan vertellen. Mijn opa was zo ontzettend blij. Het is de eerste keer geweest dat ik hem heb zien huilen. Na een bezoekje aan de huisarts was het zeker. Ik kreeg een broertje of een zusje.

9 maanden

De zwangerschap van mijn moeder liep eigenlijk heel voorspoedig. Tuurlijk had ze haar kwaaltjes. Dat heeft bijne iedere vrouw wel die in verwachting is. Ik ging bij alle ziekenhuisbezoeken mee en wist het zeker. Ik kreeg een broertje. Ja echt waar ik kreeg een broertje. Ik was er zeker van. En hoe meer ik erover nadacht hoe zekerder ik werd. Ik wilde helemaal geen zusje meer.....ik wilde een broertje. Aangezien mijn moeder reeds 38 jaar was moest alles zorgvuldig gebeuren. ze kreeg zelfs een vruchtwaterpunctie. Maar alles maar dan ook alles ging prima.

als ik 's avonds naar bed ging tuurde ik wel eens een kamertje naast mijn slaapkamertje naar binnen en stelde me voor dat er een baby zou liggen. Ik kon het me niet voorstellen. In oktober zou ik 16 jaar worden en eind november was mijn moeder uitgerekend.

De baby

De uitgerekende datum kwam snel dichterbij. En iedere dag weer was een spannende dag. Zou de babay zich aankondigen? Na een paar keer in het zikenhuis op controle te zijn geweest werd ons medegedeeld dat wanneer de baby die nacht niet spontaan kwam zou mijn moeder de ochtend erna in het ziekenhuis worden ingeleid. Thuis gekomen belden mijn ouders mijn school op om een en ander uit te leggen en aan te geven dat ik de dag erna soweiso niet op school zou zijn.

Die nacht gebeurde er niets. Dus 's Ochtends om 8 uur reden we richting ziekenhuis. Mijn opa en oma hadden nog gebeld en zo gauw de bvalling op gang was zouden ze naar het ziekenhuis komen.

Mijn moeder kreeg een infuus en ik zat braaf aan een tafeltje te puzzelen. Na een tijdje kreeg mijn moeder weeén. Ik hield me een beetje afzijdig van mijn moeder en vond het vreselijk om haar te zien pijn lijden. 's Middags was bezoekuur in het ziekenhuis en ik ging naar de kiosk om wat lekkers te halen. Plotseling hoorde ik mijn naam. Mijn opa en oma zaten aan een tafeltje met de broer van mijn oma die op dat moment in het ziekenhuis lag. Ze konden het toch niet laten om alvast te komen.

Opeens kwam mijn vader de hoek om. Het ging nu toch echt gebeuren. Ik heb aan het bed gekluisterd gestaan en met een ontzettende brok in mijn keel toegekeken hoe mijn moeder haar best deed. Opeens kwam hij tevoorschijn. Wat was hij klein en mooi. Ik hoor de verpleegkunidge nog zeggen: "gefelicteerd je hebt een broertje". Oh wat was is blij. Ik had het zo gewild een broertje en nu had ik ook echt een broertje. Ik ben de kamer uitgerend naar mijn opa en oma in wachtruime die daar nog altijd zaten te wachten. Het enige wat ik heb geroepen is: "zie je wel dat het een broertje was". Oh ik was dolgelukkig.

Inmiddels ben ik 34 jaar oud, heb een zoon van 9 en mijn broer(tje) is nu 18 jaar.Ik heb mijn broertje zien opgroeien tot wat hij nu is. Hij was en is mijn grote trots. Mijn broer werd zelf op zeer jonge leeftijd oom aangezien ik in verwachting was. Hij is met me mee geweest naar het ziekenhuis en de arts die ik had was dezelfde als die van mijn moeder heeft gehad bij hem. Hij kon het zich nog herinneren allemaal en vond het geweldig om ons nu daar te zien zitten. Mijn broer is zelf ook trots op zijn zus en samen doen we veel leuke dingen. Het wordt wel vaker gezegd maar broer en zus zijn beste maatjes......

 

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel, wat jammer dat ik niet zo'n hechte band met m'n broer hebt
wat mooi zeg dat er nog een wondertje mocht komen in jullie gezinnetje. en wat leuk dat je broertje al zo jong oom is geworden.
Heel erg mooi geschreven en wat bijzonder! Geweldig dat jullie wens alsnog in vervulling is gegaan.
HEEL MOOI!
Mooi geschreven.
Leuk verhaal en goed geschreven.
Mooi, het is precies zo gegaan bij mij. Maar ben ik dertien.