De koningin van de dans van het leven

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:29

De warreling van hoge en lage noten gecomponeerd als het muziekstuk van het leven namen haar mee naar hoogten die geen einde kenden.

 De koningin van de dans van het leven

1e89458c31fa6e12119701a38b423ac0dHVtYmxy


Voorzichtig tuurde ze langs de gordijnen. De zaal zat vol. Met haar vingertop streek ze langs haar bepoederde wang. Ze moest bijna op. Michael stond al klaar. Ze voelde zich nog even veilig in de duisternis naast het podium.

Haar gedachten dwarrelden rond als de noten van een zojuist gecomponeerd muziekstuk. 

5b389582f1b5885330ec8d7ba4cd54a4dHVtYmxy

Er waren er nog teveel, de een lag te hoog, de ander te laag, de orde moest nog aangebracht worden. Ze voelde hoe Michael haar elleboog in zijn hand nam. Ze haatte het wanneer hij haar moest leiden. Het werd dan lijden met een lange IJ.  De rillingen hield ze in, haar gedachten stopte ze  diep weg bij alle andere dingen die ze moest vergeten. Ze concentreerde zich op de dans die haar eindelijk mee zou nemen naar de plaats waar ze altijd naar verlangde. Ze zou hem vergeten, ze zou zichzelf vergeten, ze zou haar leven vergeten.

Het enige wat overbleef waren de muziek en haar bewegingen.

Ze wervelde over het podium, de noten echoden in haar hoofd als een eindeloze stroom van onstuitbare zinnen. Haar bewegingen werden groter, harder, de muziek knalde door de zaal. Een moment zweefden haar ogen door de zaal, nietsziend. Haar blik was leeg, haar geest zweefde in hogere sferen. 

fb5ead1fd337d4ac2581b075b6244ad1dHVtYmxy

Ze ontsnapte aan zichzelf en de arabesque kwam vloeiend en moeiteloos. Haar blik viel op de meiden achter de gordijnen die haar ademloos gadesloegen. De trots schoot zijn kille wortel in haar hart. Ze hief haar hoofd hoog, hoger dan ooit en liet zich optillen door Michael. Ze verblikte niet toen zijn hand net iets lager kwam dan anders en haar raakte op plaatsen waar hij haar normaal niet raakte. Ze wist dat ze beter was dan alle anderen.

Hoog verheven liet ze zich meevoeren met de muziek die zacht naar het einde toe rolde.

Ze voelde paniek toen ze het laatste deel ingingen. Ze danste steeds verder naar het eind en kon er niets aan doen. Ze had niet de macht om door te dansen. De choreograaf had haar lot beslist. De laatste passen deed ze met overslaand hart. De laatste maten trokken haar naar haar ondergang. De angst op haar gezicht hoorde erbij. Het verdriet in haar bewegingen maakte de dans af tot een perfectie die alles te boven ging. Ze beleefde de wegstervende tonen intens, zeeg neer, liet de kracht uit haar armen en benen wegvloeien. Zo lag ze op de grond, zij, de stervende zwaan. Nog één keer trok ze haar armen en benen iets op, toen zweeg de muziek en lag ze als dood op het podium. Het verdriet vrat haar vanbinnen op, ze had geen kracht om zich op te richten en wachtte op Michael die haar, o gruwel, zeker zou komen halen. Het contrast was te groot om te bevatten. Ze slaakte een zucht, liet zich door Michael omhoog helpen. Het applaus klaterde over hen heen. Ze verfoeide de aangeboden bloemen. De bloemen, die het einde betekenden.

adcaec3805aa912c0d0b14a81bedb6ffcGF2bG92

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ook dit is een mooi verhaal, en ik heb ook het gevoel dat er heel wat meer in verborgen blijft dat er verteld wordt.
Dankjewel, Anerea, dat kan ik natuurlijk niet beoordelen, maar ik begrijp wat je bedoelt :)
Ja, ook deze is heel bijzonder. Ben nog niet zeker of ik er alles uithaal wat ik er in voel. Een verhaal om vaker te lezen.
Ietsje minder gecharmeerd van "de muziek knalde" en "o gruwel".

"Ze had niet de macht om door te dansen. De choreograaf had haar lot beslist." Die blijven even hangen, prachtige symboliek!
Bedankt voor je inhoudelijke reactie. Als ik het nu overlees, sta ik er veel verder vanaf. Heb het toch een soort van losgelaten geloof ik. :)
Thanks, Huub..
Dora, bedankt voor je complimenten...
Een sterk verhaal met spanning en lagen die zich laten raden. Heerlijk om op mee te dansen tot het zinderende eind
Ik moet aan the Swan denken.. Prachtig geschreven Rose!
Luus, merci beaucoup..