Over je eigen schaduw heen stappen

Door Marjolein gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Zij zag een schaduw Van wie zou die zijn? Zou ze eroverheen kunnen stappen? Of misschien wel springen Ze twijfelde Zou ze het doen? Wat zou het haar opleveren? Ze keek om Was dat haar schaduw?

Inleiding
Hoe ik erop kom? Gewoon een gedachtenspeling, en veel gelezen kreet, en vaak geroepen uitdrukking. Hoe ik hem zie? Soms bedreigend. Hij is er vrijwel altijd. Die schaduw. Bij elke stap die je zet moet je er weer overheen stappen of zelfs springen. Wel een uitdaging. 
 
De start
Ongrijpbaar? Welnee .....

Onderstaand gedicht spreekt mij aan.
De schaduwzijde.
Geeft momenten van
diepste donkerte de kans,
naar de schemering te zoeken
Het felste licht te mijden,
in de schaduwzijde te warmen
aan de laatste zonnestralen.
Lichaam en geest blijven,
hierdoor behoorlijk
in balans.


Het verhaal:

Zij stapte over haar eigen schaduw......

Ze was 36 jaar en zocht een nieuwe uitdaging. Ze was van het type "snelle actie" en liet per direkt met inachtneming van de opzegtermijn haar contract ontbinden. Daarna schreef ze zich in bij het uitzenbureau..

Ze zag er goed uit voor haar leeftijd en was ervan overtuigd dat ze snel aan de slag zou kunnen. Dat bleek ook zo te zijn. Ze werd uitgenodigd voor een eerste gesprek voor de functie van afdelingssecretaresse. Een gesprek met een afdelingshoofd die er een bijzondere wijze van vraagstelling op na hield. 
Na de gebruikelijke vragen te hebben gesteld vroeg hij haar naar haar kledingmaten, cupmaten etc. Na deze vragen gewoon eerlijk met eenverlegen glim lach te hebben beantwoord bekroop haar wel een vreemd gevoel. Zou dit wel de werkplek voor haar zijn?

Ze ging na afloop van het gesprek richting huis en werd  al na 20 minuten gebeld op haar mobiel. Dit was het uitzendbureau. Zij hadden bedenkingen bij de aangeboden vacature. Het afdelingshoofd zou wel erg onder de indruk van haar zijn. Wat ze er zelf van dacht? Nou, dat kan ik wel hendelen hoor, zei ze! Laat me deze uitdaging maar aan gaan.

Zo gezegd zo gedaan. Een week later was haar eerste werkdag. Precies 3 januari. Een dag waarop je iedereen een gelukkig nieuwjaar wenst. Ze viel met haar neus in de boter. Om precies te zijn waren er veertien mannen. Liefhebbers van vrouwen en van zoenen. Ze kreeg dus Viertien keer drie zoenen. Tenminste, op drie zoenen na. Want een man met een baard zou ze nooit gaan zoenen. Die moest het doen met een stevige handdruk. In het vervolg zou ze ze "de liefhebbers" noemen. 

Alle aandacht die ze van de liefhebber kreeg beviel haar goed. Ze ging op zoek naar meer.

En die kreeg ze! Niet zo'n beetje ook. Elke koffiepauze waren de veertien liefhebber op haar kamer te vinden. Ze sleepten zelfs een bank uit de bezoekersruimte haar kamer in. Ze zaagden een bordje en schilderden erop "Chez Carlijn". Ze wist niet wat haar overkwam. Zoiets had ze nog nooit meegemaakt. Naast de vele kopjes koffie die werden gehaald ontvingen ze bakken vol aandacht, ladingen cadeautjes en een stroom aan lieve briefjes. Op een bepaalde manier werd ze er blij van. Ze voelde zich sterk.
Eigenlijk best jammer dat het hier ging om een tijdelijke functie ter vervanging van een zieke medewerkster.

Ze was benieuwd wat de zieke medewerkster mankeerde. Zou ze lang wegblijven. Zou ze überhaupt nog wel terugkomen. Bij navraag bleek dit vaste collegaatje van de veertien liefhebbers zowel borstkanker als suikerziekte te hebben en daarbij ook nog manisch depressief te zijn. Haar borst was kort geleden afgezet. Als gevolg van alle spanningen had zij suikerziekte gekregen en de manisch depressiviteit was altijd een onderdeel van haar leven. 

Ondanks de veertien liefhebbers haar alle aandacht schonken kwam het zieke collegaatje ook steeds meer in beeld. Ze was herstellende en zou over niet al te lange tijd weer therapeutisch komen werken. 
Ze vond het best bedreigend. Toch gunde ze dit zieke collegaatje ook de terugkeer op de werkplek. Bij de vele kaartjes die naar haar werden gestuurd schreef ze ook consequent haar naam erbij. En dat terwijl ze haar niet eens kende.

Opeens was ze daar. Ze stelde zich voor. Twee uurtjes per dag zou ze zich vanaf dit moment weer beschikbaar stellen. De P & O afdeling uitte haar zorgen over deze situatie waarin zij en het zieke collegaatje zouden moeten samenwerken. De organisatie moest er alles aan doen een zieke medewerkster zo goed mogelijk begeleiden in het reintegratietraject.

Als dit maar goed zou komen met een uitzendkracht als deze, die zoveel aandacht van de liefhebbers kreeg. Ze werd gewaarschuwd. De zieke collega zou wel eens jaloers kunnen zijn en vanuit haar manische depressiviteit heftig kunnen reageren. 

De heftige reactie volgde. Ze kreeg vanuit de P & O afdeling een berisping. Als de zieke collega vaker problemen zou krijgen, dan zou de uitzendkracht het veld moeten ruimen. Dit was nou eenmaal het recht van de organisatie in het kader van de reintegratie.

Ze stapte over haar schaduw heen....
Wat had ze het moeilijk. Ze zou deze baan nooit meer kwijt kunnen. Ze voelde zich blij, sterk. Ze genoot van de aandacht. Het werk was leuk. Ze was gehecht aan deze veertien liefhebbers. Maar toch. Het zou niet realistisch zijn te denken dat het zou gaan werken naast de teruggekomen herstellende collega. Ze zou vanuit haar manisch depressiviteit altijd wel iets hebben om uit haar dak te gaan. 

Ze nam na dagelenlang niet geslapen te hebben en veel te hebben gehuild een wijs besluit. Ze zou over haar schaduw heen stappen en het collegaatje het gunnen in alle rust te herstellen en zich veilig te voelen op haar eigen werkplek.

Ze nam per direct ontslag, haalde gebak, trakteerde, bedankte iedereen voor de fijne samenwerking en wenstte het collegaatje alle sterkte toe met haar herstel en de reintegratie.

Slot
Ik vind dit een prachtig voorbeeld van over je eigen schaduw heen stappen. We kunnen hier iets van leren. Vinden jullie ook niet?

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik moet zeggen, aangrijpend artikel en inderdaad een duidelijk voorbeeld van over je eigen schaduw heen stappen.
Veertien liefhebbers opgeven voor een collega... dat moet wel een goed gevoel geven... en wat heb je aan een schaduw als die je in kadert en gevangen houdt?
mooi geschreven,
duim dik verdiend, en fan erbij.

ik probeer sneller te typen dan mijn schaduw
soms lukt het nog ook.
Ja dit is kennis die we kunnen gebruiken en en leuk idee. Ik moest denken aan Lucky Luck die sneller schoot dan zijn schaduw! Duim taco