Is dit het dilemma dat u kent?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Snelt u in uw relatie af op een oncontroleerbaar debacle? Is het voorbestemd? Heeft u te maken met een beschadigd, depressief mens of is het een kwestie van karakter?

Zoals u weet deel ik een levensboek met u waarin ik mezelf te kijk zet

 

Wie weet heeft u er iets aan

en anders legt u het rustig naast u neer.
 

Voor een relatie zijn er minstens twee nodig en we streefden naar gelijkwaardige verantwoordelijkheid. Tevens geloof ik in de unieke inzet van ieders persoonlijke kracht omdat het één niet zonder het ander bestaat, zoals voor en achter, mooi naast lelijk. Leeg is pas echt leeg tegenover vol. Van nature ben ik een intens levend en gelukkig mens wat ik iedereen gun, maar sinds ons huwelijk was er iets veranderd waar ik de vinger niet achter kreeg. Het sloop er bijna stiekem in dat mijn wederhelft steeds stiller werd. “Het komt wel goed, schatje,” lag in mijn mond beschoren, want samen kwamen we er altijd wel uit, wist ik... Nooit wereldverbeteraar of grote prater geweest, werd hij na verloop van tijd echter een gesloten oester die steeds meer op mij leunde. Ik was bekend met wat hem waarschijnlijk lusteloos maakte en volgens mij was dat te verhelpen, maar hij wuifde dat weg. Een noot wiens zachte kern de kans moet krijgen te ontkiemen, dacht ik wel eens… en had met hem te doen vanwege zijn stille geslotenheid. Het was een lieverd, bedoelde het meestal goed, was vreedzaam en meegaand, maar op het laatst kon ik er niet meer omheen...

Enkele symptomen: 

  1. wat ik gaf was vanzelfsprekend en hij zei nooit dank je wel. 
  2. kritiekloos was hij het overal mee eens als een bodemloos vat waarin liefde verdween.
  3. hij beweerde stellig van me te houden, maar had amper aandacht of interesse.
  4. er was geen passie. 
  5. hij gaf zich nergens aan over, leefde langs ongeveer alles heen.
  6. interesse in vrienden, ouders, partner was er niet meer.
  7. van enige maatschappelijke betrokkenheid was geen sprake.
  8. hij hield steeds meer geheim alsof hij een vreselijke misdaad verzweeg.
  9. hij toonde amper initiatief, collegae merkten dat er ‘iets’ aan schortte, maar waren loyaal.
  10. hij leek blasé, zat, at en vierde mee, zonder er echt van te genieten of blij mee te zijn.
  11. in het begin vond hij mijn levenslust heerlijk, maar nu ergerde hem bijna alles.

 

Was hij chronisch depressief?

Rouwde hij zonder het te weten? Over wat of wie? Lag het aan de genen of de opvoeding? Was het een karakterkwestie? Er klopte veel niet meer, maar op vragen kreeg ik geen afdoende of sluitend antwoord. Mogelijkheden te over waar ik uiteindelijk iets mee moest doen aangezien ik erbij betrokken was. Het leek me zo onbevredigend en mijn kracht straalde kennelijk niet voldoende op hem af. Of juist te veel? Ik wist op het laatst geen andere oplossing dan samen bij de hulpverlening aan te kloppen toen bleek dat hij er nooit alleen naartoe was gegaan, zoals hij me stellig had beloofd.

 

Wat zou u doen in een vergelijkbaar geval?


Serveert u hem/haar af in desolate staat? Terwijl u regelmatig in de ogen angst leest? Voor het leven? Voor zichzelf? Stuurt u hem/haar alleen naar een deskundige? Neemt u hem bij de hand of gelooft u dat hij/zij hulp haalt zonder dat u als een politieagent controleert? Indien u, zoals ik destijds, van nature sterk bent, heeft u goedgelovig veel geduld met deze partner want hij werkte normaal en sloeg me niet, maar hij ondernam daarentegen ook niets om beter zijn draai te vinden. Had hij niet geleerd hoe hij liefde tonen moest? Vredelievend streefde ik naar harmonie en zette mijn ego niet altijd voorop. Dat soort aandacht had ik trouwens niet nodig, want zonder er iets voor te doen kreeg ik van anderen respect en aardigheid. Omdat ik mezelf was en bleef. Dat alles gunde ik ook mijn partner, die voor mijn ogen wegzakte in mismoedige lethargie en fatalisme wat de fut uit onze relatie zoog.

Leeft u met me mee? Schrik dan niet!

U bent, net als ik destijds, namelijk toe aan een fikse geestelijke lel om de oren!

Mijn persoonlijke levensvalkuil was prachtig glad en secuur diep. God zou het er niet beter vanaf hebben kunnen brengen. Hoe meesterlijk had ik mijn gat gegraven met de drempel waarover ik struikelen moest. Voor wijzen onder ons was het waarschijnlijk voorspelbaar dat het kaartenhuis van deze relatie, bij het eerste zuchtje wind, weg kon waaien. Doch, wie is wijs op die leeftijd? Onze 'zogenaamd zekere' combi bleek (volgens de boekjes) de meest fatale!  We stevenden regelrecht af op een crisis die aanvoelde als een natuurramp. Iets dat we beiden waarschijnlijk niet wilden! (of althans, dat waag ik te beweren, maar misschien ga ik dan teveel van mijn eigen gedachten en idealen uit)  De klap kwam onaangekondigd... lijkt het... lijkt het... tot...Ik moest ontdekken waarmee ik onbewust mijn ongeluk in stand hield. 

Herkent u het?

Uw motieven zijn eerbaar. Ze worden in de Bijbel verheerlijkt. U heeft geen wrede plannen, wilt niemand om de verkeerde redenen oordelen. Niet boven of onder hen staan. Aan ontrouw denkt u niet. Het is immers in goede en slechte tijden. Toch?... In dit speciale geval had ik echter aan al die principes en kennis niets. We waren in een neerwaartse spiraal beland en ik wist ook wel hoe we daar samen uit konden raken. De ander was notabene willig 'eraan te werken'. Toen het er echter op aan kwam bleek het een onwrikbaar blok beton te zijn, waar zelfs de beste psycholoog geen beweging in kreeg. Er waren twee medespelers waarvan er maar één zich inzette voor succes. Vreselijk om te constateren... “Het komt wel goed, schatje,” lag niet meer op het puntje van de tong. Inmiddels leek een positieve uitkomst steeds minder logisch. Zodra 'onwil' van de één de relatie uitholt, staat de ander óók met lege handen. Wel dringt de vraag zich op: Wat gebeurt er en vooral met welke reden? 

Backing van Rieke van der Stoep 

Hoe werkte deze levensvalkuil?


Zodra u voor uzelf opkomt en daarover tegen de partner begint te praten, springen bij de ander alle alarmseinen op rood. U heeft het volste recht om uw gemis te bespreken, maar achter uw rug treedt de wet van Meden en Perzen in werking. Uw partner slaat uit zelfbehoud om/dicht of toe zodra de verhoudingen omgedraaid dreigen te worden en hij/zij roept dat u niet spoort, gek bent, een heks en vernietigende duivel of iets dergelijks. Er komt gelukkig beweging in het vastgeroeste loopwerk van de relatie , dacht ik nog positief. Wie geeft vlak voor de meet op als er al zoveel geduld en liefde in is gestopt? Ik niet!

Ik snapte dat het 'systeem' verstoord werd waarin we al jaren gedijde en ik liet rare waardeoordelen bij degeen die ze uitte. Het deed wel zeer en ik snapte niets meer van dit zelfvernietigende spel, maar ik dacht toch: als dit achter de rug is... Als... dan... Steeds vaker vroeg ik me af: wie is hier nou eigenlijk gek? Nu hij onder stress stond, dreven in één klap alle verschillen (die hij moeizaam voor mij verbloemd had) naar de oppervlakte en zonneklaar bleek dat mijn maat mijn maatstaven helemaal niet onderstreepte, met andere (zelfs dubbele) maten mat. Ik kon en wilde niet ontkennen dat hij in een onbekend geweten leefde. 

Het was de hoogste tijd

Ik moest alles wat ik was, wilde, hoopte en kende los durven laten. Niet alleen deze relatie, maar ook verwachtingen inclusief de uitvoerig samen geplande toekomstplannen. Ondanks dat velen het met me eens waren, zag ik eerder gemaakte afspraken in het drijfzand verdwijnen. De verhouding bleek op gebakken lucht gebouwd. Ik weende, mauwde en klaagde, vond de hele wereld met alles erop en eraan een oneerlijk tranendal, maar ik kocht niets voor gelijk. Ik wilde geluk en was nergens als de ander niet meewerkte! Aangezien ik machteloosheid niet eerder meemaakte voelde het alsof ik verzoop terwijl ik goed kon zwemmen (wat ik in deze wanordelijke ellende tijdelijk vergat) Het leek of ik in een ander universum zweefde dan mijn partner en ik weigerde langer mijn ogen te sluiten.

Neem hem serieus! Laat alles wat je 'zeker' dacht te weten los! 

De ander was niet wie ik dacht! Het betrof hier géén klein meningsverschil dat de essentie van mijn geloofsovertuiging in de liefde overschreed. Wie van het ene bed in het andere hopt (zonder iets van twijfels of innerlijk met mij te delen) heeft te veel van mijn positieve vertrouwen verkwanseld. Wellicht zijn er mensen die dat geen probleem vinden, maar het is totaal tegendraads aan wat ik zelf beoog. Stop, blijf rustig adem halen en nadenken, opdat je niet te pletter valt in het ravijn van je eigen invullingen! Hier is geen sprake van samen. Niemand is een beetje dood. Voor de helft in verwachting zijn is onmogelijk!  

Overwinning van Rieke van der Stoep

Als de wiedeweerga nam ik (geestelijk) de kuierlatten. Hij had na al die jaren géén binding met mij en verdween dan ook rap aan de hand van wie wel de eigenschappen bezat die hij zocht. Was er ooit wel sprake van samen geweest? Het zij zo! Ook al wist ik dat de ‘partner’ in zijn eigen modderpoel verdrinken zou, ik was mijn broeders hoeder niet en mocht me niet mee laten sleuren. Stom dat ik dit alles nu pas merk, dacht ik in eerste instantie tot ik mezelf vergaf. Gefeliciteerd. Ik zag de waard plus zijn muze in hun herberg kruipen om daar hun eigen les in ontvangst te nemen. Geloof me, het ging daar heftiger aan toe dan in mijn bevrijde wereld. Is dat niet logisch als men een relatie op leugens bouwt? Ik hield me er wijselijk buiten. Er is een jaloerse strijd gestreden die zijn weerga niet kent. Op leven en dood. Regelmatig droop de boter van zijn hoofd als ik wilde weten waarom ons kind werd ontkend en hij daar mij (zichzelf) de smerigste smoezen voor verkocht. Totdat zijn lief hem dáár had waar ze hem hebben wilde en dat leverde enkel verliezers op.  Voor mijn dertigste wist ik van de hoed en de rand. Het waren tropen jaren wat betreft de nieuw te leren lessen en ik was er al met al toch verdomd vroeg bij! Er zijn er die deze enge, gevaarlijk zwaaiende, hangbrug over oneerlijkheden nooit over durven steken om naar hun eigen deel te kijken.

Wat was hierin dan mijn aandeel?

  1. Ik had moeite met afwijzen van wie ‘toevallig’ niet aan mijn ‘voorwaarden’ voldeed. Dat had ik thuis geleerd want ik wist hoe vreselijk zeer afwijzing deed. Die ellende deed ik een ander dus niet graag aan. Wie wel? Er zijn echter grenzen aan begrip.

  2. Van huis uit was ik gewend dat ik het goed zonder steun van ouders redde. Niet dat ik hun stimulans en medeleven nooit miste, maar je went eraan. Daar kan een mens trots op zijn, dacht ik destijds. Tot ik begreep waardoor ik het tolereerde dat hij me negeerde. Hij leek eenvoudig op mijn moeder. 

Though van Rieke van der Stoep

Wat is positief aan deze ervaring?

Het is maar weinigen gegund dit mee te maken en vaak vindt men elkaar terug als de storm is gaan liggen. Is het echter onherstelbaar? Vreselijk om te beleven, ontluisterend en triest, die grauwe ontwrichte onderkant van de put, maar een crisis is nodig om er wijzer van te worden en u kunt daar uw voordeel mee doen. Puur voor uzelf. Leer uw valkuilen beter kennen aan de hand hiervan opdat u nimmer dezelfde les tegen hoeft te komen. Uw afgang is maar tijdelijk! Zodra u bent opgekrabbeld en oorzaak en gevolg heeft onderzocht is uw 'schuld'  duidelijk. Wrok of wraak zal u niet verteren want in het aangezicht van uw eigen leerproces is geen ruimte om uw schuld in andermans schoenen te schuiven. Ik leerde:

  1. Praatjes vullen geen gaatjes, leeg is leeg en niet vol omdat ik dat graag wil geloven.
  2. Vertrouw op je instinct en neem dat serieus. Het komt wel goed schatje? Zonder inzet? 
  3. Vul nooit klakkeloos iets in en vraag bij twijfel na. Eis keihard duidelijkheid!  
  4. Ik moest toezien hoe de mens (waar ik zoveel voor over had) in de ban bleef van de overheersende macht en kon met enige trots constateren dat ik het verfoei om met manipulatie en intriges je zin door te drijven. Het waren hun keuzes. 
  5. Via het plot van jaloezie en hebzucht. leugen en bedrog, waar anderen voor kiezen keek ik tevreden naar mijn 'Koninkrijk' waar lieve vrede in eerlijkheid regeert. 
  6. Ik zag de gevolgen van mijn mans 'keuze' om te vluchten.

Heeft u ooit gemerkt dat zulke mensen zichzelf via zelfreflectie aanpakten om de oorzaak van hun levensangst te vinden? Ik tot op heden nog niet. De vader van ons kind bewees mij keer op keer dat die angst iemand levenslang regeren kan. 

Op mijn achtentwintigste vond ik de symptomen in diverse studieboeken.  Daar stond echter niet dat zij niet wisten wat van hen was.  Ook niet hoe je met hen leven moest. Daarom bedank ik hen als leermeesters, die mij wezen op het bestaan van hun universum, waar wetten heersen die ik niet kende. Ik plaatste deze levensles onder de paraplu van de kosmos, het lot of God (wat er dan ook voor zorgde dat ik mijn jeugd verwerkte) en leefde stevig verder volgens mijn eigen geweten. Zonder schuldgevoel. Dan ben ik op mijn best. Nog steeds kan/wil ik niet schaken met gevoelens van anderen zoals zij wiens regels waaien als hun rokje en de lieden die van twee wallen willen eten moeten mij maar vergeten. Daarmee kan ik niet uit de voeten. Zij herkennen wel onmiddellijk huns gelijken. Doodsangst zonder woorden. Die erkenning is fijn voor hen. Wie in troebele vijvers zwemt zonder de uitgang te vinden is waarschijnlijk blij dat hij spartelend niet kopje onder gaat. Hij/zij heeft amper tijd om rustig rond te kijken. Hen een vrije spiegel voorhouden is verspilde moeite en heeft weinig zin. 

 

Inmiddels loop ik mede door deze ervaring

al meer dan dertig jaar beter geaard door de wereld

en geniet de volheid van eerlijk leven

 

De Sjamaan

(De beelden in dit artikel zijn te zien bij De Beeldentuin & Galerie Lanka in Friesland)

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi! x Ons
Prachtig stuk, ook voor mij weer leerzaam. Een afgang is inderdaad maar tijdelijk, daarbij bedacht ik me plotseling dat geluk net als een veer is... Soms is het even weg, maar het altijd terug. Hoe groter het dieptepunt, hoe hoger het terugspringt... Zo ervaar ik het tenminste.
It takes two to tango en als er dan eentje niet wil dansen, ja , dan houdt het op.
Er zijn nog genoeg andere dansen die je in je eentje kunt uitvoeren...of met iemand anders.
Weer een leerzaam stuk in de vorm van een spiegel voorhouden, dank voor het delen, groet van leny
Dora, veel herkenning heeeeeeel veel. Een crisis is nodig om er wijzer van te worden. Ik ben mijn crisis dankbaar, ik leef weer! Opnieuw bedankt voor het schrijven van dit openhartige maar o zo leerzame verhaal!
Ja dat wat gewoonieko zegt heb ik zelf ervaren. Duim taco De eed van trouw hoezo?
Ieko, ik zou er nu nog geen verklaring voor weten. Gek he? Het komt voor, zullen we maar zeggen en als je er dan een hoop van leert is het uiteindelijk niet zo verkeerd...