Stress - en wat nu?

Door Moneyq89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn lichaam staat op springen. Het is een onrustig gevoel dat ik herken, maar waarbij ik nooit eerder stil heb gestaan. Ik zou nu zomaar iets kapot kunnen gooien. Ik zou nu zomaar tegen iets aan kunnen schoppen. Ik zou nu

 

Behalve dat ik het niet doe, natuurlijk. Zo zit ik niet in elkaar. Helaas. Misschien. Had ik maar een boksbal.

Ik weet niet waar het vandaan komt. Dit opgefokte gevoel. Ik wil opstaan en iets doen. Ik wil mijn lichaam uitputten zodat ik deze innerlijke energiestoot kwijt ben. Ik wil ook blijven zitten en niets doen. Mijn armen voelen zwaar. De energiestoot zit enkel ergens van binnen.

Misschien is het stress?

Gisteren had ik een training stressmanagement en dit deed me beseffen dat ik eigenlijk nooit zozeer erbij stilsta wanneer ik stress ervaar. Het is er, of het is er niet. Ik weet niet hoe stress zich bij mij uit. Misschien ben ik wel eens prikkelbaarder, misschien heb ik wel eens last van mijn rug. Ik koppel het alleen nooit aan die gevoelens van stress.

 

 

De gewaarwording

Is er een oorzaak? Misschien wel. De tentamenperiode komt er weer aan en er zijn wat verslagen om in te leveren. Maar is het echt realistisch? Waarschijnlijk niet, want ik heb nog drie weken en voor een groot deel ben ik voorbereid en heb ik al delen getypt. Daarnaast ben ik nog op zoek naar een stageplek en dat wil maar niet lukken, en tegelijkertijd zoek ik een nieuwe kamer hier, waar ik ook nog steeds geen oplossing voor heb gevonden. Dan zijn er nog van die kleine dingetjes die in mijn hoofd zitten van minder belangrijke opdrachten die ik binnenkort echt moet uitvoeren.

Veel aan mijn hoofd? Jazeker.

Wat zijn de kenmerken? Ik voel me ongelofelijk onrustig. Ik wil niet stil blijven zitten, al doe ik het toch. Ik heb het idee dat ik zoveel zou kunnen doen en uitzoeken. Er is nog zoveel te doen en uit te zoeken. Toch? Ja toch? Ik heb het gevoel alsof ik op springen sta. Mijn vingers lijken te jeuken om iets te doen. En alles moet snel, sneller, snelst. Om het tempo van mijn gedachten bij te houden. Ik voel me opgejaagd – opgefokt ja, een zekere nervositeit terwijl ik hier stilzit en het idee heb dat ik enkel niets doe. Je mag niet alleen maar niets doen…

Misschien is hier dus wel sprake van de eerste vorm van mijn stress. Dingen tegelijkertijd willen doen. Leren en typen, leren en sociale contacten, leren en leren. Grote onrust.

 

Ontspanning en afleiding

Voor het eerst sta ik werkelijk stil bij wat ik voel. “Ah, dus dit is stress.” Of in ieder geval het begin ervan. Interessant. Het is geen full-blown stress, maar het eerste moment, wanneer het nog niet uit de hand is gelopen. Tijd om er iets mee te doen?

Wat zou jij doen wanneer je stress voor het eerst opmerkt? Dat is voor iedereen verschillend natuurlijk. Er bestaan verschillende ontspanningsoefeningen, maar daarvan ben ik niet op de hoogte. Ik zou me kunnen terugtrekken – even lekker op de wc gaan zitten? – maar daar heb ik hier in een openbare ruimte geen behoefte aan. Weglopen van de werkplek is vaak ook een uitkomst en biedt je een mogelijkheid om tot rust te komen.

Deze vormen van ontspanning zouden al een oplossing kunnen bieden. Voor anderen werken bepaalde rituelen, zoals iets opruimen, een kopje thee drinken, of een vriendin bellen. Weggaan uit de situatie, alweer.

Tenslotte zijn er vormen van afleiding die je zouden kunnen helpen. Lezen, een spelletje, tv-kijken. Maar buiten een tekst op mijn computer is dat niet echt een optie. En ik geloof niet dat dit gaat werken…

 

 

Situaties

Bovendien is er nog een andere factor van invloed. Eigenlijk kwam ik er al eerder mee, toen ik zei dat ik liever niet naar de wc ga in een openbare ruimte. Bepaalde ontspanning of afleiding werkt niet altijd. Soms werkt het juist om alleen te zijn, en soms kun je je beter in een vriendengroep begeven. In de trein zijn er andere opties dan wanneer je in de auto zit. Je stapt niet plots op de fiets wanneer je je gespannen begint te voelen tijdens een verjaardag van je oom (wanneer iemand je herinnert aan dat tentamen van volgende week waarvoor je nog het een en ander moet doen).

 

Dus ook de context is van groot belang. Zoals de context elke keer van groot belang is.

 


Uitvoering

Stap voor stap heb ik jullie nu door een cueing programma geloodst. We begonnen bij de gewaarwording, dachten na over de eventuele ontspanning, en hielden rekening met de situaties.

Wat nu?

Ik was gestresst, herkende zelfs de kenmeken. Ik dacht na over mogelijke ontspanning. Ik hield er rekening mee dat ik hier ben: in de bibliotheek. Ik opende een document. Ik begon te typen. Ik typte dit.

En langzaam ebt mijn stress weg. Dank aan jullie, mijn uitlaatklep.

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi stress van je afschrijven, doeltreffend, duim en fan erbij
Goed om zo'n uitlaatklep te hebben. Mooi verwoord ook, ik hoop dat je stress wegblijft....
Ik had ook een artikel over stress.
Kan opluchten hoor, heb hier ook een boksbal in de garage hangen. of een voetbal keihard tegen de muur trappen.
helpt ook prima
Goed artikel!