Mijn ervaring met podiumvrees

Door Jackuss gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Er is één ding wat ik verschrikkelijk vind. Één ding waar ik nachten van wakker kan liggen.

 


Het klamme zweet breekt me uit. Ik wil zo snel mogelijk weg hier, “dit is niet wat ik wil” schiet het continue door mijn hoofd, op de voet gevolgd door:  “Wat als ik straks iets fout doe?” Mijn hart slaat ruim twee keer zo hard als anders. Ik wil het niet, maar doe het toch. Of wil ik het stiekem wel?

Wat heb ik er een hekel aan om in de belangstelling te staan. Als ik iets vreselijk vind, dan zijn het al die ogen die op mij gericht zijn. Het liefste zou ik wegkruipen, maar ja, ik speel in een band  en we hebben weleens optredens. Ik ontkom er dan ook niet aan om in de belangstelling te staan. Het is tenslotte ook geen gezicht om met je rug naar het publiek toe te staan, of om weg te duiken achter een stapel versterkers. Waarom ik het dan toch doe? Dat ga ik hier uitleggen:

In den beginne

 

Als zo lang als ik me kan herinneren, voel ik me ongemakkelijk bij het in de spotlight staan. Het gaf mij altijd een heel onprettig gevoel en ik was bang om een fout te maken. Het was zelfs zo erg dat ik tijdens de musical in groep 8 geen rol op het podium heb gespeeld. Niets voor mij. Dit is zo gebleven tot ik een jaar of 25 was.

mijn eerste podiumervaring

 

Ik werkte inmiddels al een aantal jaren bij de gemeente Moerdijk. Ieder jaar aan het einde van het jaar is er een kerstcabaret. Gezellig met elkaar lachen om wat er allemaal is gebeurd het afgelopen jaar. Ik werd gevraagd om een klein rolletje te spelen. Ik heb “ja” gezegd, voornamelijk omdat ik het inmiddels hartstikke beu was om zo zenuwachtig te zijn. Mijn eerste rol bestond uit het zitten en typen op een laptop, en 2 of 3 zinnetjes zeggen. Ik was behoorlijk zenuwachtig en was blij dat ik na een paar minuten weer van dat podium af kon gaan.


Het vervolg

 

Ik was dus blij dat ik van het podium af was, maar ik vond het toch ook een fijn gevoel, en toen ik het jaar daarop  gevraagd werd om weer mee te doen, was het antwoord wederom “ja”.
Toevallig werd ik rond dezelfde tijd gevraagd om in een band te komen. Dat leek me leuk, omdat ik muziek maken altijd al leuk heb gevonden. De eerste jaren bestond voornamelijk uit het schrijven van muziek, maar ook hebben we toen een optreden gehad tijdens een lokale talentenjacht. Toen ik op het podium stond kwamen de zenuwen weer op, maar net als de vorige keer voelde het na afloop weer fantastisch.

Sinds die tijd hebben we steeds meer optredens gehad en ik moet zeggen dat de vrees steeds minder wordt en ik het ook echt leuk ga vinden om op te treden. En zelfs, ja daar ben ik nu wel achter, vind ik het leuk als mensen naar me kijken.

Moraal van dit verhaal? Ook al heb je podiumvrees of voel je je niet fijn als mensen naar je kijken, probeer toch eens om op een podium te gaan staan en je ding te doen. Na een aantal keren zul je merken dat het steeds gemakkelijker wordt en je het ook leuk gaat vinden.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.