Men herkent het bij zichzelf niet (deel 2 slot)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een minderwaardigheidscomplex is voor de bezitter onzichtbaar! Het is meesterlijk verpakt in een diversiteit van handige hulpmiddelen, die een uitgebalanceerd mens niet nodig heeft.

Men vermoedt het wellicht, maar de meesten ontkennen 

het gemis aan eigenwaarde

 

Omdat er zo’n negatieve grauwsluier overheen ligt.

 

Toch is het voor buitenstaanders goed herkenbaar

 

Mensen met eigenwaarde zien/ervaren hun leven als een constant gratis leerproces in voor- en tegenspoed. De anderen vinden leven een vat vol enge slangen. Mijns inziens is dat belachelijk maar wie ben ik? Al doende kwam ik achter de verschillen en maakte hen tot mijn leermeesters

Nog steeds ben ik verwonderd over hun razendsnelle reactievermogen, de ongelooflijke flexibiliteit en vindingrijkheid die de mens met een minderwaardigheidscomplex heeft ontwikkeld. Zijzelf zien het ook beslist als een gave, ultiem bewijs van macht in onze vijandige wereld. 

Zij stoppen er veel energie in om alles onder controle te krijgen en houden. Dat heeft voor hen zo zijn voordelen. Het is bewonderenswaardig maar niet altijd even aardig. Een zelfzekere ziet af van vechtmethoden als onnodig en schadelijk.

 

Wie heeft gelijk?

Niemand.

Er bestaat géén absolute waarheid.

Het hangt af van perceptie en dat is zo ongrijpbaar als smaken die verschillen.

Zinloos daarover te discussiëren

 

Ik put uit eigen ervaring

Mijn broer was mijn  goeroe 

 

Hij was een aardige goedzak, die door mijn geboorte varanderde in een gluiperige stiekeme, irritante, gemene achterbakdse heerser en ik koester herinneringen met veel kenmerkende kleurschakeringen. Hard en zacht, vuur en water en we zijn een prima combinatie om jezelf aan elkaar te leren kennen. Door hem zie ik of ik tevreden over mezelf kan zijn en ik neem aan dat hij dat andersom ook doet. De mooie gedachten daarbij is : 

Onzeker-Zeker is als Ying en Yang . 

 

In zijn buurt was ik altijd de klos.

Via hem onderging ik dilemma’s, een heel scala aan emoties en taaie zielsdrama’s.


Doorleefde gelooide huiden liggen bij mij als schrijver op de plank. Geschoren en geprepareerde waarheden. Ik hang ze warm op mijn schouders en drapeer ze rond de oude afgeleefde lendenen. Vanuit die broeierige vochtige spanning schep ik een verhaal dat soms is geënt op autobiografische gegevens. Vee, oude rottende koeien uit de sloot, die loeiend bezit nemen van mijn innerlijk om me treiterend te begeleiden in de strijd tussen scheppend ratio en gedroomd verlangen.

 

Tegenwoordig zie ik broers methode niet meer als DOM 

Hij is juist super geslepen, zelfs hoogbegaafd in de edele kunst van het verhullen. Dat is een verdraaid doortrapte gevechtssoort die ik niet wil leren. Hij gebruikt een tactiek die zo exceptioneel goed is doorgeoefend dat het een hoofdprijs verdient als Olympische topsport. Levenslange ervaring heeft hij erin gestopt, want al jong maakte hij zich gewoonten eigen die voor hem noodzakelijk waren om te overleven. Het lijkt nog het meest op een goed uitgebalanceerde Japanse vechtsport. Zo een, die men stapsgewijs leert, oefent, traint en scherpt, totdat iedere beweging, hoe klein ook, een ingebakken automatisme wordt. Hijzelf is zich van al die techniek niet eens bewust.

Ik sta sterk in mijn schoenen maar schrok altijd van het ‘emotionele Kung Fu-gevecht waarin ik onvrijwillig met hem verzeild raakte. Onvoorspelbare uitbarstingen, ongepaste woede, vergezochte verwijten. Aanvallen op mijn kennis, persoon en mening. Trappen onder de gordel, waardeoordelen, manipulatie, leugens en intriges. Kortom alles wat ik als kwetsend ervoer.  Zelfs geld stal hij met een dom doorzichtige truukje en toen ik dat doorzag was Leiden in last.

 

Broer heeft afstand nodig

Ik houd van intimiteit, ben open en zodra ik te dichtbij kwam, zette hij een muur tussen ons. Ik was de vermeende aanvaller en hij blies zich op. Intimiteit was voor hem een open vlakte waarin hij naakt te kijk stond. Een gevaarlijk moeras, drijfzand waarin men wegzakt, stikt. Zo herkende hij bijvoorbeeld jaloezie niet bij zichzelf en als ik er met hem over wilde praten ontkende hij stelselmatig afgunstig te zijn. Nog liever verklaarde hij mij voor gek dan te bekennen dat hij me benijdde. Minderwaardigheidscomplexen zien hun reacties als onontbeerlijk, levenskunst om zich succesvol door het leven te slaan. Hij sloeg op het laatst zelfs letterlijk. Viespeuk. Mede dáárom ga ik niet meer met hen om. Slaan is mijn limiet.

Het zijn meestal reactionaire persoonlijkheden 

D.w.z. dat ze amper initiatief nemen, wachten op wat een ander doet, maar daar dan wel overgevoelig en oordelend op reageren. Emotioneel in onbalans kan men omslaan van een nietszeggend zuchtje, onzichtbaar hersenspinsel. Men mist het gevoel van tevredenheid met de wereld en zichzelf en daarom speelt men duizend-en-één zekerheden. Iemand met een minderwaardigheidscomplex is herkenbaar aan één of een combinatie van onderstaand gedrag:

  • Stelt zich sporadisch kwetsbaar op, maar oordeelt veel en hard over anderen
  • Kan zelf in het geheel niet tegen gezonde kritiek
  • Kan zich niet in een ander inleven
  • Vecht graag met een ‘kleintje’ om te kunnen winnen
  • Speelt dictatoriaal vader/moeder/ridder of redder opdat de ander zich klein zal voelen
  • Kan niet uit de voeten met intimiteit en binding
  • Bakent zijn territorium af alsof het een goudmijn is
  • Stelt strakke voorwaarden aan wie binnen mag, enkel op door hen geplande tijdstippen.
  • Kent enkel zijn eigen visie en beschimpt andersdenkenden
  • Weigert hulp te bieden die u vraagt uit machtsbesef.
  • U dient 'volwassen' te worden en hun methode over te nemen
  • Hij/zij mag van zichzelf niet twijfelen, wat soms zichtbaar wordt in een aanmatigende hooghartigheid jegens personen met een vrije geest.
  • Heeft lange tenen en een zeer kort lontje

Broer had al deze symptomen in meer of mindere mate en ik denk dat er tegenwoordig een diagnose voor zijn persoonlijkheid zou worden gevonden. Hij durft zich echter niet bij een hulpverlener te vertonen omdat zo iemand hem zal be- of veroordelen.

Mensen met een gezond gevoel van eigenwaarde staan zichzelf twijfels toe

Zij kunnen er zelfs van genieten, omdat het meestal de aanzet is voor innerlijke groei. Hij/zij houdt van zichzelf en anderen, van rust, positief vertrouwen, vredigheid, presteren maar ook blunderen, zelfspot,etc. Dat kan een emotioneel verstoorde zich allemaal niet veroorloven, want men is altijd op zijn hoede en verstoort zonder moeite of begrip de zielenrust van hen die wel goed in hun vel zitten. 

Voor een autonoom lijken hun reacties meteorieten die vanuit een geheel ander universum in het uwe ontploffen. Zij schudden u door elkaar in onnodig harde strijd om het gelijk, dat sowieso niet bestaat. Onzekeren leven vaak met zelf in ekaar geknutselde imago’s die tussen neus en lippen door zijn ontstaan. Vaak stelt het bedrog óók nog heel weinig voor. Een lullig leugentje, snoeverijtje. 

 

 

Hij doet het bijvoorbeeld uit liefde.

Om zijn vrouw te plezieren want zij legt graag, via hem, net ietsje meer gewicht in de schaal dan haar schoonma, schoonzusters of die iets te aantrekkelijke vriendin. Omdat hij de taal spreekt en het gebied kent als zijn broekzak heeft men hem gevraagd als tolk bij een paardenconcours in haar moederland.
Tijdens de verjaardag is het interessanter als hij zich geen tolk noemt van het Nederlandse team. Nee, hij wordt Chef d’ Equipe. Dat komt beter binnen. De gasten knikken goedkeurend. Gossie, een opwindende job, reageert iedereen bewonderend. Hoe komt hij daar toch telkens aan, vragen ze verbaasd en hij glimlacht verlegen. Het is wonderlijk hoeveel mensen er goeddoordachte vragen over weten te stellen en hem bombarderen met aandacht. Om van in de war te raken. Hij beslist dat ie morgen meteen een boek over chefs en equipes in de bieb moet lenen want wat houdt die verzonnen baan precies in? 

Na een maand is hij de onverwachte positieve commotie al bijna vergeten en ik heb er over nagedacht, me voorbereid zodat hij merkt dat ik blij voor hem ben. Ik informeer puur uit medeleven of hij als Chef d’ Equipe ook zo’n mooie sweater krijgt. Hij knikt wat afwezig.
“Wanneer vertrekken jullie? Rijd je in een speciale auto met indrukwekkend logo.” Plotsklaps krijgt hij rode konen en schenkt veel te vroeg iets te drinken in.
“Is er al een logo? Mag ik dat ontwerp eens zien? Is tenslotte mijn vak,” vervolg ik.Hij goochelt met door elkaar gehusselde verklaringen, die geen van allen echt de lading lijken te dekken en ik denk uiteraard dat ik het niet goed begrijp. Het roept á la minuut nog meer vragen op en ook als mijn interesse hem ergert vermoed ik nog niet uit welke hoek de wind waait.
“Ik weet niets van die wereld. Gaan er meerdere teams mee? Mogen jullie op hun kosten in een hotel?”
Tot de trotse chef in spe in ongemakkelijke stilte voor mijn ogen verandert in een tegenstander. Het flagrante schuiven op de stoel is te pijnlijk om aan te zien en zijn ogen schieten naar zijn vrouw, die zwijgt en kijkt alsof hij zich hier zelf uit moet redden.

Het is weer eens gebeurd besef ik net op tijd.

Ik heb hem het vuur te na aan de schenen gelegd en zwijg wat bedremmeld Ik moet me als de wiedeweerga ingraven! Ik had er geen aandacht voor mogen hebben. De veren vliegen weer eens oncontroleerbaar in het rond... uit de pauwenkont die met onverdiende veren pronkt... Hij heeft het weer mooier gemaakt... 

Als het niet zo treurig was zouden we er hartelijk om kunnen lachen, maar hij is altijd licht geraakt, dus daar begin ik niet meer aan. Het voelt zeer ongemakkelijk om hem keer op keer op zo iets knulligs te betrappen en voor hem zal het nog veel lulliger zijn …

“Je moet niet altijd zo nieuwsgierig wezen, bemoeial” is ook deze keer het verwijt aan mijn adres en ik denk: En jij ook weer bedankt. Ik zal Apeldoorn even bellen, alleen verzekert men mij daar niet tegen lieden die me bedotten en pissig worden zodra ze als dikke trage stront door hun eigen gevlochten mand zakken. 

Het is een hardnekkig, onuitroeibare fopfabriek, dat schaken en manipuleren. Het levert kortstondige bevrediging op. Lekker puh. Mijn broer weet best dat het geen zuivere koffie is, dat dit toefje bewondering onverdiend is. Wie heeft hem deze afgang bezorgd? Ik? De liefde voor zijn vrouw? Nee! Dat regelt hij allemaal voor zichzelf. Om mee te mogen tellen? Met wie? Voor wie op zijn vijfenzestigste nog niet begrijpt dat je met zulke onzinleugens wankele blokkentoren bouwt, zal de dood ook wel zo plotseling je wankele imago onderuit halen.

Men zegt dat je sterft zoals je hebt geleefd. Ooit zakt voor iedereen het hele bouwwerk in, stevig of nep, maar als hij sterft zal ik eerst even uitzoeken of dat niet óók een flauw smoesje is... grootdoenerij of een staaltje opscheppen misschien? Doe ik net of ik naar zijn crematie ga...


 

De bijpassende vragen zijn wel hoogst interessant:

  1. Welk nut heeft dat stiekeme gesjoemel met de waarheid zolang er zwart-op-wit bewijzen van bedrog bestaan? (Weinig of geen.) 
  2. Wie heeft behoefte aan onduidelijke mistgordijnen waarachter geluk of ellende op de loer ligt? (iemand die bang is voor duidelijkheid)
  3. Wie koekeloert onder in zijn eigen modderpoel omhoog? (wie de gierput vulde met gespeelde zekerheden). 

Onzekerheid verhullen is onzinnig! Het is niets om je voor te schamen en het wordt telkens verklapt door veel te lange tenen en ontploffende woede. Oneerlijkheid komt vroeg of laat uit, soms op de vreemdste wijze en wie staat er op dat moment voor droplul in de blote kont?

Ieder is verantwoordelijk voor zijn/haar keuzes plus de uitkomst ervan 

Je moet er maar zin in hebben om je levenlang

keer op keer op je bek te gaan

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Misschien leren we wel het meest van mensen die ons het meest kunnen kwetsen.
In elk geval een prachtig verhaal met diepe inzichten.
Iedereen weer erg bedankt.
Janneke 1969: Broer triggert me niet meer (ik heb hem jaren niet meer gezien) Mijn leerschool via hem was klaar. Je zuster slaan hoort niet bij Ying en Yang, denk ik dan.
Dit was maar een piepklein voorbeeldje... maar als ik er anderen iets mee leren kan, graag....
Mooi uitgebreid artikel Weltevree zeer creatief! Duim taco
scherp geschreven met helder inzicht, klopt het dat ik ook af en toe een vleug frustratie zie om het niet kunnen veranderen van zijn gedrag... immers je spreekt hem erop aan en blijkbaar houdt dat in dat het je triggert..
is maar een gedachte hoor..
Chapeau voor je scherpe inzicht... het is moeilijk om mensen op deze wijze te bekijken en te doorzien...
weer een zeer goed neergeschreven artikel ! weer top ! meer dan een dikke duim erbij
Een verzonnen leven, alleen omdat je onzeker bent? ... Gods wegen zijn wellicht ondoorgrondelijk, maar de psyche van de mens is helemaal een niet te ontwarren wirwar.