Toetsen in het onderwijs

Door Haije-Steiner gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

"Er wordt meer getoetst in het onderwijs dan er toetsen zitten op een piano". Zo voldoen we aan de opgelegde norm van de Inspectie.

“Toetsen, of gewoon slim”

Tegenwoordig is er veel meer aandacht voor hoogbegaafde kinderen dan vroeger. Je kunt haast geen tijdschrift of krant open slaan of er wordt wel ergens gesproken over kinderen met een hoge of zeer hoge intelligentie. Niet alleen vanuit de ouders wordt er meer aandacht besteed aan hun o zo intelligente zoon, of dochter. De kleine Einsteintjes zijn toch al op vroege leeftijd al zo slim en handig, dat menig volwassene zich bijna schaamt .

Naar boven
Was er in de zorgbreedte in de jaren negentig vooral aandacht voor de minder begaafde leerling, dit mede onder invloed van wsns, tegenwoordig wordt er al gesproken over en gewerkt aan zorgbreedte naar boven: ook de slimme leerling heeft recht op extra hulp en nieuwe uitdagingen.
Nu zal ik de laatste zijn om dat te ontkennen. Maar ik meen dat elk kind recht heeft op extra hulp en uitdagingen, of een leerling nu minder, gemiddeld of hoog begaafd is. Daarom lijkt het me niet zo’n goed idee om plus- en juniorklassen op te zetten, of basisscholen uit te breiden met mastergroepen.
Jammer genoeg werkt ook de overheid een dergelijke hype in de hand: leerlingvolgsystemen moeten alle tekortkomingen en talenten bij de leerlingen aan het licht brengen. Schoolonafhankelijke toetsen, het liefst van cito moeten vóóral gebruikt worden. Ook voor de jongste kinderen in het basisonderwijs. Aan de hand van dergelijke uitkomsten kunnen volgens de geleerden leerkrachten in de groepen 1 en 2 beter inspelen op de onderwijsbehoefte van de kinderen. Want meten is weten, zoals menig onderwijsinspecteur op zijn schoolbezoeken stelt.

Toets je rot
Ik vind echter dat aan een dergelijke toetsmanie een halt toe geroepen moet worden. Anders zullen over een paar jaren nog andere toetsen hun intrede doen, of we het willen of niet. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de peuter-entreetoets voor driejarigen, de zuigelingen-eindtoets en de baby-zuigreflextoets voor pasgeborenen. En dan praat ik nog niet over de toetsen die daar voor nog allemaal kunnen plaatsvinden.
Als ik naar me zelf kijk, en dat moet je regelmatig doen zijnde een gezonde vorm van zelfreflectie, werd er in mijn jeugd nog niet zoveel getoetst. Ik weet wel, dat critici zullen zeggen “Dat is ook niet zo moeilijk, want dat is bijna een halve eeuw geleden”, maar toch.

Pak je oor
Toen ik een aantal jaren op de bewaarschool had gezeten, moest ik op een dag met de vingers van mijn rechterarm proberen over mijn hoofd m’n linkeroor aan te raken. Hoewel ik het een wat vreemde manoeuvre vond, keek mijn moeder verheugd toen ze zag dat het lukt. “Je mag naar de grote school”, zei ze blij. “Oh”, zei ik minder blij.
Enkele weken later ging ik naar de eerste klas, er was niet veel aan. Met weemoed dacht ik terug aan de zandbak, de blokken en de verkleedkleren.
Nog een enkele keer  werd ik getoetst: de menstekening en een vlekkentest. Dat was het dan. In 8 jaar onderwijs slechts drie proeven van bekwaamheid. Hoe simpel en doeltreffend. Jaren en jaren later bleek dat ik genoeg in m’n mars had om het onderwijs in te gaan en te blijven en zelfs mijn doctoraal Onderwijskunde te behalen.
 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed je mening verwoord! Indien je de score van je artikel belangrijk vindt, dan nog even alinea's met koppen maken en drie plaatjes invoegen. Welkom op Xead! d