Engels recht: De geschiedenis (2)

Door Nickelton gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De Engelse adel vond het maar gevaarlijk dat alle macht uiteindelijk bij één man lag. Door verschillende koningen allerlei verdragen te laten tekenen (Magna Charta, Provisions of Oxford, Second Statue of Westminster) beperkte de adel de macht van de koning. Er konden steeds moeilijker writs gemaakt worden. Hierdoor werd het moeilijk om nog hervormingen door te voeren ten aanzien van de writs.

De Statutes

De formele wetgevers (het parlement) moest nu nieuwe writs maken voor de common law. Die moest dit doen door middel van zogenaamde statutes. De statutes moesten echter de common law alleen aanpassen of er iets aan toevoegen.

Equity

Naast het systeem van de writs, kende het Engelse recht ook Equity. In plaats van een writ aanvragen bij de Chancery, kon je dan een verzoekschrift indienen. De Lord Chancellor behandelde deze verzoekschriften dan wanneer er geen writ ingesteld kon worden en de common law geen oplossing bood. De Lord Chancellor kon vervolgens handelen naar wat hij billijk vond, want hij was niet gebonden aan het koninklijk recht.

Rechters en de Lord Chancellor waren echter wel gebonden aan eerdere uitspraken. Dat is het zogenaamde beginsel ‘stare decisis’. Dit beginsel geldt nog steeds in de Engelse rechtspraktijk.


Grote sprong in de tijd

De subtitel zegt het al, ik maak even een sprong in de tijd. We gaan naar het jaar 1628. In dat jaartal wordt koning Karel I gedwongen de Petition of Rights te ondertekenen. En in 1679 moest Karel II de Habeas Corpus Act tekenen. Zo kwamen er nog meer afdwingbare rechten voor de burgers en het parlement.

In 1688 vond de Glorious Revolution plaats. Het parlement had liever de Nederlander Willem III op de troon dan Jacobus II. Willem wilde dat ook wel, maar wilde wel als volwaardig koning worden erkend. In ruil daarvoor moest hij de Bill of Rights tekenen. Hiermee kwam de macht te liggen bij het parlement in plaats van bij de koning. En zo ontstond in 1689 eigenlijk de democratie in Engeland.

De 19e eeuw

In de 19e eeuw wordt er op het vaste land hard gewerkt aan gecodificeerde wetboeken. In Engeland vond er echter een hele andere verandering plaats, gebaseerd op de common law. Er kwamen eind 19e eeuw twee wetten tot stand die de rechtelijke macht herorganiseren. De county courts blijven bestaan,  maar de andere rechtbanken worden samengevoegd tot de Supreme Court of Judicature. Er bestond een afdeling voor eerste aanleg (high Court of Justice) en een afdeling voor hoger beroep (high court of Appeal). Het verschil tussen Equity en common law bestond daarmee niet meer. In 1876 werd besloten dat het Hogerhuis in stand bleef als hoogste rechtsinstantie. In 2009 is hier pas verandering in gekomen. Nu is de hoogste rechterlijke instantie de Supreme Court of the United Kingdom.

Na 1875 werden alle verschillende writs vervangen door één algemene writ. Tegenwoordig bestaat dit systeem niet meer. In 1998 begint een rechtszaak in Engeland met een zogenaamd claim form.

Het recht in Engeland is ook nooit gecodificeerd. Het is een verbrokkeld systeem. Termen uit het Engelse recht komen dus ook niet voor in het recht op het vaste land en omgekeerd. Zo kent Engeland geen onrechtmatige daad zoals wij dat kennen. In mijn volgende artikel in de serie Engels recht zal ik hier op ingaan.

Andere delen

Vorig deel: http://www.xead.nl/engels-recht-de-geschiedenis-1
 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.