De onbekende soldaat, The unknown soldier

Door Niekje1971 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

4 en 5 mei naderen in rap tempo, de comité's zijn druk in de weer om alles in goeie banen te leiden. De kranslegging is bepaald, dit jaar is mijn dochter de uitverkorene.....

4 mei, dodenherdenking......

Ook in onze kleine gemeente wordt er bij stil gestaan, elk jaar weer.
Kinderen uit groep 8 wordt gevraagd een gedicht voor te lezen, of de krans neer te leggen bij de oorlogsgraven.
Ja, helaas hebben wij buiten ons dorp ook zo'n militaire begraafplaats.
Ik zeg "helaas", want nu, zoveel jaren later, weten we dat er velen gestorven zijn voor onze vrijheid, een vrijheid die vanzelfsprekend had moeten zijn, maar het helaas niet was in die tijd.

Dit jaar mag mijn oudste dochter de krans leggen op deze kleine begraafplaats.
Ik ben er trots op dat zij die eer heeft, en zij is zich er behoorlijk van bewust waaróm die herdenking er elk jaar is. Dit hebben ze uitgebreid in de klas besproken in de afgelopen weken.

Mijn man en ik rijden met de kinderen naar die begraafplaats toe, ver buiten ons dorp.
Die plek is omringd met een stevige heg, en hij opent de ijzeren poort die toegang tot het terreintje verschaft.
Aan de linkerkant zien we een 7-tal graven, allemaal statig en wit. Rechts van ons staat één graf, van een onbekende soldaat.


Het is een Canadees, zo leren van de weinige woorden die er op staan. "Known unto God"


In gedachten sta ik bij dat graf. Wie zou het zijn geweest? Hoe oud zou hij zijn geweest? En ik besef me ineens dat zijn familie nooit geweten heeft dat hij hier begraven ligt. Zijn dood kon men alleen maar vermoeden, afscheid kon er nooit genomen worden, enkel in gedachten.

Als ik me omdraai zie ik het rijtje grafstenen waar wel informatie op staat. Deze jonge mannen zijn allemaal gestorven op 17 juni 1944, Engelsen en Canadezen, allemaal neergestort met hun vliegtuigen. De oudste was 34 jaar, de jongste slechts 19!
Hun dienstnummer, rang, naam én leeftijd staat vermeld op hun steen, op sommigen een afscheidstekst van familieleden er onder.


Achter elke steen zie je een klein steentje staan. Deze stenen zijn allemaal genummerd, en het kerkhofje is gevuld met heel veel van die stenen, echter zonder een grafsteen er voor.


Deze steen, nummer 41, is het hoogste nummer. Op het kerkhofje zie je 8 graven van soldaten, en er zijn 41 zieltjes begraven. Zijn dit soldaten die totaal onherkenbaar zijn gevonden? Liggen hier resten van kostbare levens? Ik weet het niet, ik weet wel dat ze er niet voor niets staan, deze kleine steentjes.

In gedachten verlaten we de kleine begraafplaats. Een paar vierkante meter met een verhaal, heel veel verhalen. Helaas zullen we deze verhalen nooit leren kennen. Wel weten we dat deze soldaten zijn gesneuveld tijdens Operation Market Garden, dat lezen we op een bord dat tegenover het begraafplaatsje staat, op een grote steen:


Ik heb geprobeerd om met mijn mobieltje een foto te maken van de Nederlandse tekst, het is een beetje wazig geworden, mijn excuses hiervoor, maar ik denk wel dat het leesbaar is.


Aanstaande vrijdag zal mijn dochter er staan met een bloemenkrans, ter ere van diegenen die ons de vrijheid teruggaven.
Ik zal er uiteraard bij zijn, maar ik weet nu al dat mijn gedachten wéér uitgaan naar die onbekende soldaat...........................................

© Nicole Kuster 2012
 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi, ingetogen artikel. Ook in het kustdorp, waar ik woon, is een begraafplaats met een gedeelte voor oorlogsgraven. Ook hier is niet iedereen geïdentificeerd. Meestal ging het om zeelieden, die hier in oorlogstijd aanspoelden, maar het leed om de gebroken levens is er niet minder om. Duim.
Het blijft indrukwekkend, goed dat we onze vrijheid blijven gedenken.
Ook fijn dat kinderen hier mee bezig zijn. Ik kreeg van mijn kleinzoontje van 11 een vrijheidssymbool, dat heb ik op mijn auto geplakt.
Je mag best heel trotst zijn op je dochter!
blijft belangrijk om de vrijheid te blijven herdenken.
Mijn opa is bij de bevrijding gestorven door een luchtaanval.
hecht altijd veel waarde aan de herdenking. en niet alleen voor mijn opa natuurlijk.
duim voor je mooie artikel