Ik Swaab, zij Swaabten niet. Zouden zij geLommeld zijn? (1)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Swaaben en Lommelen. Staan deze werkwoorden straks in de Dikke van Dalen?

Wij weten nog zo weinig van de complexiteit die MENS heet. 

 

 

Hoe functioneren we?

We doen vreselijk ons best maar het lijkt soms toch of we op goed geluk aanrommelen.. De één tast als een blinde mol in het duister terwijl de ander precies de verlichte weg schijnt te vinden.
Al jaren vraag ik me af, of en zo ja, hoe de genen ons karakter bepalen. Hoe zit het met de wil. Is iemand van nature een vluchter of vechter, extravert of introvert, lui of actief?

Dick Swaab, hersenonderzoeker, wilde het ook weten. Losjes van Wiki. gepikt:
Nederlands onderzoek van de hersenanatomie en –fysiologie is bekend geworden door Dick Swaab. Hij hield zich bezig met de invloed van hormonale en (bio)chemische factoren op de hersenontwikkeling van de vrucht in de baarmoeder. Omdat de onderzoeksuitkomsten niet overeenstemden met de politieke ideologie van het tijdsgewricht haalde hij vaak het nieuws. Wikipedia bladieblaat door in dikdoenerige interessante ingewikkelde zinnen, die ik voor het gemak heb vereenvoudigd, anders haakt u vast halverwege af.

Swaab schuwde controversie niet omtrent zijn bevindingen en hij heeft zijn standpunten steeds met overtuiging uitgedragen. Denk daarbij aan de trammelant die hij in de bestaande opinie veroorzaakte met de aangetoonde lichamelijke en/of functieverschillen tussen vrouw en man en het anders reageren van hun hersenen. Zo ontdekte hij dat de hersens van heteroseksuele mensen verschillen van homoseksuele seksegenoten, waarmee vast kwam te staan dat homoseksueel zijn niet als aanstellerij of ziekte kon worden weggezet. Volgens Wiki. is Swaab na al zijn onderzoek tot een deterministische en materialistische conclusie gekomen. Een reeks moeilijke woorden, vind ik, maar ze staan wetenschapsgladjes, betrouwbaar in dit artikel, vind u ook niet? 

Swaab: Wij hebben geen hersens, wij zijn ons brein.

Zo, dat is wel even stof om over na te denken.

Door mensen die het niet met zijn bevindingen eens waren is hij dan ook vaak verketterd.
Men kan in de baarmoeder al zien wat verantwoordelijk is voor psychische storingen, lichamelijke ziekten, verslavingen, homo, hetero etc.
Eng, want als die kennis in verkeerde handen valt en er komt iemand die eist dat we de aanstaande ‘mislukkingen’ moeten aborteren, zijn we ons leven niet meer zeker.Brrrr.
Als ik het dus goed begrijp zijn hersenenprocessen en biochemische middelen bepalend voor hoe we reageren, wie we zijn. Verliefdheid, emoties. Inmiddels draaien linke ondernemers al pillen om de ‘foutjes’ in ‘goede banen’ te leiden… Dat is goed voor hen die er wel bij varen.
Er is inmiddels een stroming ontstaan tegen Swaab's, na veel onderzoek, geformuleerde redelijk schokkende en rigoureuze stelling. Zou iets in onze ego-wereld pas echt waardevol of geloofwaardig zijn als knappe koppen er een strijd over aan gaan?

Maar…
Er zijn al vaak ontdekkingen voor oorlogsdoeleinden misbruikt die bedoeld waren voor ons welzijn. Hoever staan we ervan af dat we de perfecte mens kunnen knutselen? Brrrr. Die wens is ooit door een eng heerschap met een bekrompen snorretje tot in welhaast immense gekte uitgeoefend en we weten hoeveel ellende dat opleverde.

Hoe zit het met de vrije wil waar ik altijd van denk dat die te trainen is? Geen eigen wil? Zou er dan ook geen geest of ziel zijn? Een beangstigend idee, maar ja, de heilige wetenschap… Waar laat ik mijn geloof in deze wetenschappelijke uitkomsten? Ik ben toch niet gek?

Tegenwoordig onderzoekt Swaab Alzheimer

Belangrijk. Het zou mooi zijn als die ziekte niet bestond, maar we moeten natuurlijk wel ergens aan dood. Gelukkig zit dementie of Alzheimer tot op heden niet in mijn familie. Bij ons schuift het met ouder worden stroefjes in de oude botten. ’t Raakt versleten van opzitten en pootjes geven, al dat vrolijk en opwindend bij de tijd blijven. Iedereen in de familie sterft aan kanker, maar we blijven wel bij ons volle verstand. Met de jaren gaat de coördinatie en het reactievermogen achteruit. Zoals dat in wezen hoort in de natuur, denk ik. We hebben over de dood niets te zeggen alhoewel uit machtszucht en onvermogen mensen worden misbruikt en/of afgemaakt alsof het waardeloze postpakketjes zijn. Gebruiksartikelen. Ma weigerde altijd de realiteit onder ogen te zien. 

Op zekere dag zag ik het en mijn maag kromp onwillekeurig

Zij deed alsof de dood nooit komen zou, maar voor mij was het schokkend om te zien dat de ijzeren lady van onze familie aftakelde, of ze dat wilde erkennen of niet. Met onverbeterlijke dadendrang en onveranderbare bemoeizucht bezocht ma me regelmatig voor een rondje bijkletsen waarbij ik mijn eigen grenzen consequent bewaakte. Die gedenkwaardige dag liep ze in de zon het heuveltje op naar de bushalte en ik stond, zoals gebruikelijk, voor het woonkamerraam op de eerste verdieping tot de bus kwam. Ze draaide zich tijdens het lopen altijd soepeltjes één of twee keer om. Om te wuiven. Deze keer stond ze echter plotseling stil. Was ze iets vergeten, moest ze iets op een rijtje zetten?

Ze kwam echter niet terug. Toen ze helemaal in mijn richting stond kwam haar arm omhoog en ik trok verward mijn schouders op, mimede of er iets mis was wat ze niet scheen te snappen. Daarna keerde ze om en liep door. Dat ritueel herhaalde zich nog een keer, als om het me flink in te wrijven. Mijn sterke moeder was lichamelijk niet meer multitasking! Het was duidelijk dat er een episode was afgesloten, van de één op de andere dag. Plotseling was ik me er tot op het kippenvel van bewust hoe bijzonder de relatie was, die we de laatste jaren op hadden gebouwd en ik voelde me een voyeur. Terwijl mijn keel knelde, trok naar de ooghoeken een eigenwijs emotioneel traantje. Hoewel ik er al héél vaak over had nagedacht lag het nu vanbinnen toch helemaal bloot. Ma heeft nooit geweten dat ik vanaf die bewuste middag een ander kompas volgde. Het feit dat ik ooit echt wees zou worden doortrok heel mijn weten en van iedere lach, elke traan, alle uurtjes, die we met elkaar konden beleven, wilde ik met volle teugen genieten.

Een dochter als ik is niet altijd fijn, want mij neem je met lichaamstaal niet in de maling. Mijn dochter was ondertussen ook steeds meer op oma gaan lijken.  Machteloosheid alom. Als moeder en dochter werd ik weggeduwd want ze wilden beiden niet worden aangeraakt of getroost. Ik mocht hen nooit knuffelen. Ze moesten ‘sterk’ zijn, maar als ze iets te verbergen hadden keek ik er dwars doorheen. Met veel geheimen worstelden zij die ik niet weten mocht en ze weigeren net zo lang hun hart te luchten tot ze woedend uitvielen. Natuurlijk tegen mij, want er was immers niemand anders.

Mede daardoor denk ik over bewustwording 

De hoeveelheid eenzame in zichzelf opgesloten emo-analfabeten is dramatisch. Is er nog wel reden om ons druk te maken over ons hart, de ziel en onze eigen wil? Als waarden en normen nog meer verloederen is het niet leefwaardig meer, denk ik wel eens. Economische waardeoordelen regeren ons. We voldoen aan kille wetten van de sterksten en angst is bijna overal het motief voor. Straks maken we elkaar af uit hebzucht en de drang om te winnen,

Of omdat we niet meer met emoties kunnen omgaan... 

Morgen komt de tegenstroming hiervan aan bod: Pim van Lommel met bijna dood ervaringen.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ja ik mis mijn moeder nog elke dag, ik begrijp wat je bedoeld met het zwaaien en het veranderen van een tijdperk.
Heel mooi artikel. Mij lijkt het onmogelijk om mij emoties lang binnen te houden. Soms sta ik te zuchten van de activiteit van de puberale hormonen...
De ene dag triest rond te sloffen, de andere dag weer springend...
Gelukkig is dat normaal.
Ik heb echt genoten van dit eenvoudig geschreven en toch vol van rake opmerkingen artikel.
Genoeg redenen, ik weiger me aan te sluiten bij de emo-alfabeten. Verklaar mij dan maar voor gek ik weet zelf beter! Leef met pijn en verdriet maar kan ook buitensporig genieten van kleine dingen, wat men dan ook weer niet volgt. Het zal me een worst wezen hoe ik ben geboren ik volg mijn eigen wil, kunnen ze mij niet volgen, helaas........... (ben ik nou alweer aan het puberen?)

Maakte me al druk op de middelbare school over klonen, angst om de mens, de mens die kent geen mate, slaan door om superieur te worden, superieur aan wat, waarom?

Stukje over je moeder.....klein maar zo fijn, beschreven!
Emoties, diepe dalen maar ook mooie hoogtes, ik zou ze niet willen missen.
Dank jullie, trouwe lezers... Morgen plaats ik Pim van Lommel... maar goed dat hij dat niet weet, haha, dat ik mannen zomaar ergens plaatsen kan.
geheel geswaapt! D