Zijn Herkansingen Wel Herkansingen

Door Boogschutter gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

U gelooft mij waarschijlijk niet, maar terwijl ik dit schrijf hebben al verschillende vormen mij op een meest misdadige wijze mij van mijn informatie willen beroven. Gepaste achterdocht is mij niet vreemd.

Het bovenstaande even ter zijde, stel u wordt gebracht in een staat waarin u zich ooit eens in heeft bevonden terwijl u vijftien jaar was in plaats van 47 jaar. Het verschil zit hem niet alleen in het tijdsverschil maar voornamelijk in de keuze waar u toen voor stond welke zich wederom aan u  openbaart. Met dit verschil  u situatie is niet gelijk aan de situatie waarin u zich toen bevond. [ Perceptie ] .Ideen zoals u ze toen had, zijn niet te vergelijken met zoals u ze nu heeft. Maak de juiste keuze dan nu. U bent bang om een onjuiste keuze te maken ?  Zou ik ook zijn.

Beter een onjuiste keuze  maken dan geen keuze  maken, toch, eens of oneens !!!  Het doet er  nu even niet toe.  Ik ervaar dit als een uitdaging, in de zin van, u denkt daadwerkelijk het verschil te kunnen maken, welk verschil ? tenslotte heb ik geen vergelijkingsmateriaal tot mijn beschikking, dus is iedere keuze die ik maak beter in de zin van, wel door dacht en voorzichtiger genomen, toch?

Waar gaat dit heen, echt geloof mij als ik zeg dat dat ook voor mij dat onduidelijk is.

Stel , je krijgt door een keuze te maken de kans om je schooljaren over te doen. U zult zeggen, top toch, in eerste aanleg ben ik het geheel met u eens. Klaarblijkelijk wordt te weinig nagedacht over het feit dat de arbeidsmarkt liever jongeren heeft omdat die goedkoper zijn dan ouderen. Daar in Den Haag zijn ze er jaren na dato ook achter gekomen dat dat zo is, en zijn ze een soort van charme offensief begonnen.

Zo van hoe kunnen we de 40 en 50 + promoten, want we worden onbedoeld ouder als wij op voorhand hadden gedacht. Ondanks de goede bedoelingen slaat de herkansing om in frustratie. Ik heb nu dan wel mijn fel begeerde diploma's, maar wat kan ik er concreet mee. Hetgeen ik ervaar is aversie van beide kanten zowel de kant van de hoogopgeleide als van de kant van de laag opgeleide op de arbeidsmarkt.

Creativiteit lijkt het sleutelwoord te zijn voor dit probleem, ik zou bijvoorbeeld kunnen gaan werken en studeren tegelijkertijd, op die manier compenseer ik toch nog enigszins het tijdverlies, toch ? of maak ik mij zelf iets wijs. Is hetgeen ik denk te kunnen compenseren niet te compenseren.

Compensatie van tijdverlies, hoe gaat je directe omgeving er mee om. Alles maar ook werkelijk  alles gaat ervoor opzij, domweg genieten van het eenvoudigweg zijn is er niet meer bij. Was het maar mogelijk om je een doel te stellen en die vervolgens domweg na te volgen binnen de gestelde kaders zodat van mislukken geen sprake meer is. Wat een tijdwinst zou dat zijn.

Uit het veld slaan laat ik mij geenszins, alle legale middelen pas ik toe om maar tijdwinst te boeken. Even zonder gekheid, brengt werken en studeren tegelijkertijd wel tijdwinst op ? op het eerste gezicht zou je zeggen ja natuurlijk. Na het zelf te hebben nagevolgd, moet ik u , en mijzelf toch teleurstellen, tijdwinst levert het niet op, hoogstens het gevoel van tijdwinst te hebben geboekt, want naderhand ben je zo uitgeput dat alle tijdwinst teniet gedaan wordt en is men weer terug bij af.

Het wordt tijd om een goed betaalde baan te zoeken. Was het mens zijn maar niet zo vermoeiend.

 

                     

                                                                         TOCH !!!

 

 

 

 

 

.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mee eens! Herkansingen op studiegebied op latere leeftijd vallen niet mee, want inmiddels zijn daar verplichtingen, die je de eerste keer niet had: gezin, baan, bij- of onderhouden van je administratie, huis, tuin, auto. Een intensief studieprogramma, waar je alles voor opzij moet zetten, kost je een groot deel van je sociale leven; vrienden en kennissen gaan verder zonder jou en komen na afloop van de studie echt niet terug. Tja, mens zijn valt niet mee. Duim!