De begin bibbers

Door Kick gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het begin van een training heeft altijd te lijden onder beginbibbers.

De bibbers
- uit het leven van een comunicatietrainer

Als communicatietrainer maak je mooie dingen mee. Je beleeft de wereld vanuit een merkwaardig gezichtspunt. Mag ik u even meenemen? Ik stap frisgeschoren het conferentiecentrum binnen. Meld me bij de receptie. Een collega komt zo bij me langs om de dag even door te nemen. Op naar het lokaal. Het is gebruikelijk om onderweg begrijpend te knikken naar de collega’s die hun lokaal aan het inrichten zijn. Pen naast de hand-out, naambordje erboven, laptop aan de beamer koppelen, altijd gedoe. Van de zenuwen, de bibbers. Iedereen is gespannen. Ik ga mijn lokaal in.
De eerste deelnemer druppelt binnen. Er is er altijd wel een bij die veel te vroeg het lokaal binnenkomt. Nu ook. Een beer van een vent, bijna twee meter en minstens 150 kilo. Hij stapt op me af, geeft me een krachtige hand en flapt het er meteen uit. “We gaan toch niet van dat rollenspel doen of zo hè?” Zijn ogen doen me denken aan stiletto’s. Een beetje laf benadruk ik vooral dat niets moet. Dan is het even stil en ik slik. Hij lijkt er niet van onder de indruk. Dan worden de ogen van de beer opeens waterig. En er volgt een verhaal over niet lekker in zijn vel zitten. Een vrouw, kind, mediator, wonen in een caravan. Volgens het boekje reageer ik begripvol. Dat geeft hem precies het zetje waardoor hij breekt. Net als hij om mijn schouder in huilen uitbarst komen de andere deelnemers binnen. En dan zijn we nog niet eens begonnen.
Het begin van een eerste trainingsdag moet altijd even door die ongemakkelijke fase. En heel vaak heeft dat met spanning te maken. Ik wil nog wel eens denken dat ik het wel snap allemaal. Maar een keer niet. Het is 09.30 uur, een warme zomerdag. De deelnemers zitten in de kring achter hun tafeltjes. Ze blikken vluchtig in de hand-out voor hun neus en spelen met de pen met bedrijfslogo. Men wacht in spanning op mijn openingstekst. Ik wil starten, maar dan zwaait opeens de deur open. Jongeman met bleek hoofd komt binnen. Zijn haar plakt op zijn hoofd. Hij verexcuseert zich voor het te laat zijn. Doet zijn jasje uit en ademt heel onrustig. Heel even denk ik dat hij hyperventileert. Kan iemand zo zenuwachtig zijn voor een communicatietraining? Iedereen kijkt hem aandachtig aan. Als zijn jas is uitgedaan is blijkt dat hij helemaal doorweekt is. Zijn overhemd is van voor naar achter en van links naar rechts nat. Als ik er naar vraag geeft hij hortend en stotend uitleg. Niks zenuwachtig of onzeker. Zijn auto heeft het begeven en hij heeft drie kilometer hard gelopen om op tijd te komen.
Dan begin ik met de training. Die gaat over interpretatie.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal. Duim!
haha leuk verhaal. Welkom op XEAD. Ik word fan.
Leuk geschreven En welkom op Xead! Duim!