Mijn pijn, mijn eenzaamheid en mijn schade!

Door Stefdekoning2011 gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

10 jaar alleen gewoond met mijn moeder; toen in eens drie broers en één zus; seksueel misbruik; drie jaar internaat; op mijn 19e homoseksueel en op mijn 23e getrouwd. In 1999 weduwnaar en op mijn 50ste uit de kast en 5 jaar een boyfriend. Sinds 2005 weer helemaal single tot de dag vandaag. Schrijver van de boeken: Stadhouder - Methodiek: als alleen praten helpt; van het boek: Een Schreeuw In De Stilte - MAN TO MAN - een story over mannen. Mijn website is: http://www.sas2000.mysites.nl

'Ik zit in een kamertje van 2 x 3 meter met mijn zoon en met Hannah, de hulpverleenster en heb net verteld over de oorzaak van de gokverslaving van mijn zoon'.

Het is 1994. Ik kijk strak voor mijn uit en mijn uitdrukking lijkt een marmeren standbeeld; keihard en onbewogen, maar mijn hart slaat twee keer zo snel en ik wil het uitschreeuwen, maar weet niet hoe. Hannah is doodstil en kijt van de een naar de ander. ook mijn zoon zegt niets en kijkt strak voor zich uit. ik verzoek hun beide hierover te zwijgen. Als ik erover wil praten, bepaak ikzelf wanneer en aan wie ik het wil vertellen en beide gaan ermee accord: alweer dat zwijgen! Dan wellen de eerste tranen op in mijn ogen en Hannah zegt dat ik het wel mag vertellen wat MIJ dwars zit...., meer had ik niet nodig en stort mijn wereld voor de zoveelste keer in. Ik vertel over mijn eigen seksueel misbruikervaring en de drie jaar in het internaat en het misbruik van 30 maanden. Na ruim 45 minuten stop ik en kijk wezenloos voor mij uit; het is er eindelijk uit, maar de pijngrens stijgt naar de top 10. De eenzaamheid belandt met STIP op 1 en de schade is voelbaar in stijgende lijn.

Na twee jaar hulpverlening, eerste half jaar van Hannah belandde ik in 1995 bij Peter. Deze man had een zware geweldadige relaties achter de rug als een homoseksuele man en dat beklemde mij zeer. Moest ik nu met hem praten, maar deze man had een manier van praten die mij wel beviel. Niet alleen mij laten praten, maar ook zelf vertellen: feedback heet dat en geleidelijk kwam ik los en begon ik mijn 'eigen' biografie te schrijven en het praten was maximaal; soms wel twee uur aan een stuk. Geleidelijk aan heb ik het mijn dierbaren een voor een verteld, maar ondanks het begrip dat er getoond werd, bleef de pijn in iedere vezel van mijn lichaam, bleef de eenzaamheid groeien, werd het verdriet groter en groter en de schade niet meer te overzien.

In 1996 begon het familiebestaan te wankelen en nadat ik op de TV, TROS TV-show, mijn verhaal had verteld, mijn stichting had opgericht voor jongens, die door mannen seksueel misbruikt waren geweest, verweet mijn familie dat ik mijn naam: Stadhouder, door het slijk haalde en ik zou mijn familie ten schande brengen, maar ik was een 'kruisvaarder' geworden en ik moest dit doen en dat doe ik nu nog steeds: 15 jaar. In 1999 overleed mijn vrouw in verdachte omstandigheden door de haat van mijn familie, die sinds 1996 was ontstaan en er eigenlijk daar altijd is geweest sinds de dag dat ik op 9 maart 1950, 6 dagen na het overlijden van mijn vader, het levenslicht zag. Toen ik in 2000 ook nog eens uit de kast kwam, was de pijn, de eenzaamheid en de schade een top 3 geworden. Ik heb in de eerste 5 jaar van de 21e eeuw geleefd als GOD in Frankrijk, met alle gevolgen van dien.

Sinds 2007 is mijn leventje volledig ontspoort en moet ik rondkomen onder het bestaansniveau van een bijstandsuitkering en is het wekelijks een gevecht om het hoofd boven water te houden. Ik heb vier hartinfarcten gehad; ben ergens in 2000 HIV geïnfecteerd geraakt; kreeg eind 2007 plotseling 'fall-outs' en werd van de straat opgepikt door een ambulance. Inmiddels ben ik een chronisch patiënt met psychosomatische klachten en slik dagelijks tien verschillende pillen. Ik huil dagelijks om de meest kleine dingen die er zijn. Ik schrijf mijn boek over mijn leven en mijn familie wil hebben dat ik daarmee stop. Toch is dit het enige medicijn dat helpt, praten en schrijven, want ik kan het weg leggen en ook leuke dingen gaan doen, maar als je alleen bent met zoveel pijn, verdriet en schade, dan is dat wel erg moeilijk om gewoon te kunnen genieten.

Nu vraag ik mijzelf wel eens af wat er gebeurd zou zijn als ik op mijn 13e jaar mijn moeder had verteld over het seksueel misbruik? Wat zou er gebeurd zijn als ik op mijn 19e thuis had verteld dat ik op jongens viel en niet op meisjes? Wat zou er gebeurd zijn als ik niet getrouwd was geweest met mijn lieve vrouw José, dan had ik geen kinderen gehad en dan wat zou er dan nog meer gebeurd zijn. Hoe zou mijn leven er uit gezien hebben, maar dat blijft koffiedik kijken, want het is niet zo gegaan. Ik heb geen moment spijt dat ik zeven keer op de TV  en meerdere keren aan dag- en weekbladen verteld heb dat ik seksueel misbruikt ben geweest en dat ik die dag daar niet had hoeven te gaan zitten als die klootzak met zijn poten van mij was afgebleven.

Ik heb nergens spijt van en mijn boek: Waterdruppels: het complete verhaal zal te koop blijven en de andere boeken die ik namens de stichting heb geschreven idem dito. Het was en is voor mij de enige manier om met mijn pijn, eenzaamheid en de schade om te gaan.

Nu zou ik lotgenoten willen ontmoeten via SKYPE, om daar samen te praten. Het is gratis en je kan elkaar, als je wilt ook nog zien. Misschien gaat dat ook nog eens lukken. Ik ben met een werkshop bezig om preventieve informatie te verschaffen.

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een open verhaal!

duim
PT
diep respect
duim en fan