Slikken of stikken, maar hoe maak je er een eind aan?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Waar vind je indrukwekkende verhalen die iemand doorheen het leven begeleiden?

Het mijne is zeker géén stimulans ter navolging.

 

Zij weet niet beter of iedereen leeft zo 

Liefde, vaste regelmaat, vertrouwen in rustig geluk

 

Dat creëert een vaste bodem onder ons bestaan. Consequent zijn, want anders neemt ze niet één vinger maar de hele hand. Na drie jaar ziet ze al wel wat leeftijdsgenootjes niet bezighoudt en ze is tevreden, vrolijk, snel van begrip. Ik maak prachtige dingen met haar mee en haar persoontje komt goed uit de verf. Dat ze zich ontwikkelt tot een heus papa’s kindje ondanks dat ze hem maar een keer per maand ziet is mijns inziens prachtig. Gerustgesteld constateer ik: het is gelukt haar zonder schade door de eerste jaren te loodsen ondanks een gezinssituatie die op zijn zachts gezegd ‘anders’ is. We zijn gelukkig en het ziet er niet naar uit dat daar verandering in zal komen. Een trotse mama met haar blije zelfverzekerde kleuter die elkaar creatief aanvoelen, initiatief en inzicht delen. Straks gaat ze naar de Vrije School, zal ik meer illustratiewerk aannemen.

Toch komen er dreigende wolken aan de lucht

 

 

De laatste tijd, als hij haar komt halen, schreeuwt papa wel eens onbeheerst. Dat maakt haar bang en wat ik ook zeg, hij houdt geen rekening met haar. Hij is met zijn grote liefde getrouwd, maar raakt steeds meer gespannen. Spanning in zijn huwelijk? Ik zie hem enkel maar als hij zijn kind komt halen en met mij mag hij niet praten. Wat is er aan de hand? Ik bemoei me nergens niet mee, dat zijn mijn zaken niet. Bemiddeling haal ik er wel bij, maar hij weigert daarop in te gaan en een half jaar later staat de zo secuur opgebouwde veiligheid vaker op de grondvesten te schudden. Meestal om rare verwijten aan mijn adres die nergens op slaan en ik laat me niet provoceren. Op mij moet ons kind kunnen bouwen en zij heeft niets aan een jammerende ontevreden moeder. Omdat ik dat vroeger thuis zo vreselijk vond bespreek ik volwassen zaken met vriendinnen, maar nooit waar ze bij is. Dat mijn ex om onduidelijke redenen rechtszaken over geld blijft voeren, mag hun band ook niet verstoren, vind ik.

Die keer draait ze echter finaal door want papa zegt haar niet gedag! 

 

“Nee, jij moet weg, weg,” gilt ze en schopt me van zich af, maar de aanstichter van deze ellende komt niet terug. Binnen een paar minuten ben ik bont en blauw, bloed loopt over mijn wang vanwege een scheurtje in mijn ooglid. Pas na een kwartier mag ik haar op schoot nemen om te troosten, wiegen en strelen, zachte woordjes van begrip fluisteren. Dat mijn geneuriede liedjes langs haar heen gaan voel ik wel. Zij heeft tijd nodig om dit drama te verwerken.

Vanaf dat goddeloze uur werkt niets meer als daarvoor en ligt ons ooit zo prachtige liefdevolle leven overhoop. Nu heeft ze alleen nog mij en ze verandert zienderogen, althans aan de buitenkant. Na maanden wordt het pas duidelijk: papa komt niet meer. De mishandelde kleuter houdt zich groot maar niets verhullende lichaamstaal toont haat en weerbarstigheid. In zekere zin begrijp ik dat. Zij vertrouwde ons. Onze mooie band is wreed verbroken. Er is even geen bodem meer in haar bestaan. Dat komt vast wel terug, denk ik, hoewel ze vecht met demonen die niemand mag zien, behalve ik. Ze leeft in een heksenketel waarin de nagalm klinkt van wat hij mij in zijn wanhoop dat laatste halve jaar toeschreeuwde, keer op keer.
“Jij maakt mijn huwelijk kapot, vuile slet, domme trut, hoer, smerige heks.”

 

Pas in de jaren daarna wordt het echt duidelijk

 

Dat halve jaar is funest geweest want haar weerstand blijkt ondoordringbaar. De magie tussen ons blijft eenzijdig afgesloten. “Jij mag mij geen boekjes voorlezen, ik ben al groot.” Ach Gossie.

Ze probeert het te verbergen, maar haat tegen mij wordt met het jaar sterker en niemand kan ons helpen. Dat laat ze niet toe. Het moet blijven zoals het is. De woordenschat die in onze goede tijd veel groter was dan bij andere kinderen breidt zich razendsnel verder uit met negatieve begrippen. “Jij bent stom, jij bent een heks. Ga weg. Blijf van me af” Houdt ik daarom minder van haar? Natuurlijk niet, zij kan hier immers niets aan doen, maar geen enkele hulp werkt. Een fort, waar geen lief gebaar of aandacht doorheen mag dringen bepaalt ons leven. Rede noch ratio heeft er vat op en liefde mist elke uitwerking op haar overtuiging dat ik schuld ben aan haar ellende.

Ik kan enkel het leven zo draaglijk en gezellig mogelijk maken

 

 

In verdriet, pijn, moed, hoop, onvervuld verlangen, want alles wat een band zou scheppen wordt afgewezen. Geen gezelligheid, geen plezier, geen saamhorigheid of contact. Dat ze opgroeit in een verdraaide wereld die ze niet kan begrijpen en ordenen, merk ik dagelijks. Meestal hoont ze mijn aandacht weg. Mij heeft ze niet nodig, wanneer snap ik dat nou eens? Haar zuivere kern, dit mooie wezen, blijft alleen voor mij een eenzaam besef. Niemand anders kent het, in gouden vloeistof drijvende kleinood, het onschuldige kind dat zichzelf angstig heeft ingegraven. Nadenken, intens voelen. Onmacht. Geduld bewaren. Niet gillen. Steeds creatiever worden om oplossingen te vinden.

De in- of uitgang zoeken in een blok beton is echter als blind en doof een schilderij moeten maken van muziek die nog door niemand is gecomponeerd. Dat is totaal iets anders dan met een nieuwe paps genieten van een mokje koffie-verkeerd. Bidden helpt niet en ik weet dan al dat niet mijn wil geschieden zal. Het blijft wederzijds een hele prestatie om de moed niet te verliezen. 

 

Het lijkt mij voor haar een hels onzeker bestaan. Schizofreen bijna, omdat ze op haar tenen loopt terwijl het onderbewuste haar regeert. Ze is al lang volwassen en ze wil nergens over praten, we zien elkaar nooit. Via internet laat ze zich kennen als een avontuurlijke vrolijke zelfbewuste vrouw. Webblogs tonen echter geen onderbewustzijn en vluchtige kennissen kennen haar verleden niet.

 

Een schrale troost dat sommige leeftijdsgenoten ook zo leven

 

Zouden zij allemaal zo'n trauma hebben opgelopen? Ligt het toch aan iets anders? Meer dertigers die ik tegenkom zijn narcistisch, egoïstisch, emotioneel gehandicapt. Vindt ze ooit rust met de herinneringen aan wat ze op mij heeft botgevierd? Elk initiatief of lief loopt nog steeds stuk op angst voor verandering. Ik heb trouw vastgehouden aan mijn liefde voor haar en berust. Dertig jaar. Dat is mijn halve leven. Als ik niet positief was gebleven had ik er een eind aan gemaakt. De overtuiging dat alles ophoudt troost mij wel. Heilloze uitzichtloze methoden moeten zichzelf immers opheffen en ooit ga ik dood. 

Deze vloek ontdooien is breekwerk voor het verijsde ingesloten kind. Of het via haar vader de uitgang vindt zolang hij blijft zwijgen? Bedompt en donker, nergens gloort een sprankje licht in deze moedertunnel, maar terug is onmogelijk. Of er aan het eind iets positiefs gloort? Doodvermoeiend. Heeft iemand ons beloofd dat leven eerlijk, leuk, gelukkig of rechtvaardig zou zijn?

 

De verloren zoon in de Bijbel

 


Dat vertelt over onvoorwaardelijke liefde. 


Het deed me altijd veel, maar telkens wel iets anders.

De ene zoon doet plichtsgetrouw en verantwoordelijk wat men hem opdraagt en weet zich daardoor verzekerd van waardering. Een brave jongen. De andere zoon doet echter egoïstisch wat hem goeddunkt. Niet gehinderd door plichtsgevoel noch sociaal geweten grijpt hij de kans het jonge leven tot de laatste druppel te exploreren. gaat ongestoord aan de rol. Het steekt als de brave ziet hoe zijn ouders naar de losbandige afvallige verlangen. Haat bloeit op tegen de malloot, die zorgeloos met de Noorderzon vertrok en hen allen achterliet in ongeruste zorg. Het is een schande dat de vrijgevochtene er de hele erfenis doorheen draait en de verstandige schrijft zijn broer af. In den vreemde, uit het zicht van zijn familie, wordt de verloren zoon door scha en schande wijs
Uiteindelijk komt hij berooid naar huis. Welk een heldhaftige lef, want wie verzekert hem dat hij niet voor eeuwig wordt verbannen? Toch laat hij het erop aankomen en aan die motie van vertrouwen houd ik me ook meestal vast. Het trouwe kind steekt het als blijkt dat vaders liefde onverwoestbaar overeind is gebleven en misselijk van nijd ziet hij hoe moeders ogen vochtig glanzen van geluk om het weerzien.

 

 

Wie bedenkt zulke leerzame verhalen?

Ze lijken telkens weer nieuwe inhoud te krijgen.
 

 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow! Deze komt even hard binnen. Ik voel 'm helemaal. Ik zou willen dat ik bepaalde mensen dit duidelijk kon maken.......
Zo dan, deze had ik even gemist. Goed dat je het hebt opgeschreven, zeer krachtig ondanks het heftige onderwerp.
Kern van liefde, zo mooi en ook zo triest.
Met zo veel mee levende reacties weet ik niet wat ik moet schrijven, keep going strong en ook een kaarsje bij mij !
Oef, dank jullie wel... ik bloos er toch van.
Lieve lieve Dora ik zit hier koud op de bank, een moeder die door alles heen kijkt ik zou willen dat ze hier naast me zat......... wat heb jij de essentie neergezet!
indringend verhaal waar nog meer lagen onder lijken te liggen, ik heb het gevoel dat dit nog niet het hele verhaal is, maar dat er meer perspectieven inzitten..