Geen enkele Italiaanse hond, die Nederlands blaft.

Door Babbelaarstermetdiepgang gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het feest was georganiseerd in het prachtige sprookjesachtige kasteelpark op de hoogste heuvel in het centrum van de stad. . Iedereen produceerde half hysterisch het geluid van een dier waardoor onze kinderen niet meer bij kwamen van het lachen.

Geen enkele Italiaanse hond, die Nederlands blaft.

 

Zoals alle moeders en vaders, ging ook ik heel trots naar het afscheidsfeest van de  kleuterschool samen met mijn oudste dochter. Na de zomervakantie zou ze naar de lagere school gaan. We woonde een jaar of twee in Italië en ik kon de taal al op en top. Ik was bevriend met verschillende moeders van wie hun kinderen weer bevriend waren met mijn dochtertje. Ik ging  met goede zin naar het feest.

 

 

Het feest was georganiseerd in het prachtige sprookjesachtige kasteelpark op de hoogste heuvel in het centrum van de stad. Het was geweldig weer en het beloofde een heerlijke dag te worden. Wij, moeders, hadden ons uitgesloofd om heerlijke taarten en koekjes te bakken. Natuurlijk brachten we ook drank, servetten, ballonnen en slingers mee. Alles werd een feestelijk geheel.

 

Duidelijk hing er voor verschillende moeders en vaders een weemoedigheid rond dit afscheidsfeest. Het betekende immers een nieuwe fase voor ons kind. Dit was duidelijker merkbaar voor ouders die daar waren met hun oudste kind. Daar hoorde ik dus ook bij. Al moet ik bekennen dat ik ook bij de volgende twee kinderen last had van een berg weemoed.

 

 

Er zouden allerlei spelletjes worden gespeeld en het was echt vermakelijk om te zien hoe leuk dat allemaal ging. Vaak schoten we in de lach om de een of andere dreumes die voor een komische scene zorgde. Eindelijk kwam het lang verwachte moment dat een van de de juffrouwen de aankondiging maakte nu een spel/wedstrijd te houden tussen de ouders. Onze kinderen wisten dit allemaal al en begonnen te juichen van plezier.

 

Zoals alle andere moeders en vaders had ik mezelf voorgenomen om mijn uiterste best te doen. Ik wilde winnen of dan toch bijna, om mijn dochter niet teleur te stellen. Dus luisterde ik goed naar de uitleg en naar de spelregels. Om kort te gaan werden er kaartjes van memorie uitgedeeld: twee varkens, twee poezen, twee paarden, twee vogeltjes, twee koeien, twee honden, twee ezels enzovoort.

 

We zouden allemaal door elkaar moeten lopen terwijl we het geluid produceren van het dier op ons kaartje. Op deze manier moesten we zo snel mogelijk onze partner met het tweelingkaartje vinden, zonder dat we vooraf van elkaar de kaartjes zagen. Nou, dat leek me toch wel te doen. De kaartjes werden uitgedeeld en ik kreeg een kaartje met een hondje erop. Dus ik moest gaan blaffen en zo snel mogelijk een andere blaffende ouder vinden. Dan zouden we winnen.

 

 

 

 

 

Toen een ieder in het bezit was van een kaartje mochten we stil kris kras door elkaar lopen totdat we hoorden “start”. Nu produceerde iedereen half hysterisch het geluid van het dier op zijn of haar kaartje waardoor onze kinderen niet meer bij kwamen van het lachen. Het moet voor die kleintjes best grappig zijn geweest. Ook ik liep maar van “Woef woef woef” en “waf waf waf” maar er was geen hond die dat ook deed. Ik ging steeds harder blaffen want ik wilde toch graag niet als laatste overblijven! Maar niemand gaf antwoord op mijn blaffen.

 

Na een poosje, de wanhoop nabij, zag ik dat ik nog hard aan het blaffen was en een andere moeder liep op en neer al roepende “Bau Bau, Bau Bau.!” Ik vroeg me af wat voor dier ze op haar kaartje had staan en stopte verbaasd met blaffen. We liepen naar elkaar toe en tot onze gezamenlijke verbazing hadden we allebei een hondje. Het probleem was dat ik een Hollandse hond had laten blaffen en die andere moeder een Italiaanse hond. Daarom hadden we elkaar niet verstaan.

 

Wie zou dat ooit gezegd hebben, dat ook de dieren een andere taal spreken in het buitenland?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
leuk ! ,als kind van 9 zag ik duitse ballonvaarders landen in de wei achter ons huis toen zij al lachend met de mensen duits spraken zei ik verwonderd tegen mijn oudere zus

" ze lachen wel in het Nederlands "
Hahahaha....die is mooi.
En toen kon je ook opeens Italiaans blaffen.
Hahaha, erg leuk!
Hahahaha jajaja hahaha bauwauw. Leuk verhaal
Mijn hond, het was een Kees, sprak chinees, ik weet niet waar hij is gebleven...
Heel grappig...maar wij kunnen ook zonder taal elkaar vaak begrijpen.
supermooi artikel! het is grappig gebracht en de foto's erbij vind ik goed!
Duim verdiend
Heel grappig, ik wist dat toevallig wel, ze lachen ook anders in andere talen :-) heel leuk verhaal !