Help. Max neemt bezit van me.

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het is de laatste werkdag voor haar. Ik schiet haar aan als ik haar achter het scherm van haar computer zie zitten. Haar kamerdeur staat op een kier. Ik kijk op haar rug. Een smalle rechte rug, verzonken in haar werk, hoort ze mij niet de kamer binnenkomen. Goedemorgen, op het horen van mijn stem, groet zij mij en draait zij zich op de blauw bekleden bureaustoel naar mij toe. Ik neem een stoel, ook deze bekleed met een blauwe stof en begin mijn verhaal.


‘ Ik werk nu al een tijdje met Max. Hij ruimt regelmatig de vaatwasmachine in. Hij doet prima zijn werk, maar heeft veel moeite om de borden recht in het daarvoor bestemde rek te zetten. Het lijkt aan de hand van een observatie door mij en een collega van wonen, dat Max zijn pols niet terug draait als hij het gewicht de pols schuin naar binnen draait. Hij draait zijn pols dan niet meer recht en op deze manier komt het bord schuin in het rek. Zijn oog hand coördinatie kan ook een rol spelen, maar hij lijkt juist heel goed naar zijn hand te kijken.

Zou zijn motoriek een rol spelen?'


Haar antwoord op het verhaal is voor de hand liggend. Ik ren uiteindelijk naar een vertrekkende trein waar de laatste geopende deuren net worden gesloten door de conducteur, die net het fluitsein, vertrekken heeft gegeven. De trein vertrekt. Ik moet wachten op de volgende trein om mijn reis voor te zetten.

‘ Ik moet het zien, ik kan je zo geen antwoord geven.’ En ze gaat verder om mij te bevestigen dat ze vertrekt. Vandaag. Ze gaat met vervroegd pensioen, 61 jaar. Deze leeftijd had ik haar niet gegeven. Het is een vrouw met een krachtige uitstraling en haar vrij strakke gelaatshuid zonder veel duidelijk zichtbare rimpels geven mij geen indruk van iemand die al 61 jaar is. Haar vertrek is gepland, maar toch wel emotioneel als ze even later in mijn kamer een net je paaseitjes met een leuk bedank kaartje komt geven. Ze geeft me de naam van de nieuwe ergo therapiste door en vertelt dat ze aanstaande maandag komt kennismaken. Ze zal een briefje voor haar klaar maken. Want op maandagen ben ik niet aanwezig. Het onbehagelijke gevoel bekruipt mij dat ik te laat ben. Ik heb niet alleen deze trein gemist ik het moment gemist. Een volgende trein zal me niet naar de bestemming brengen. Wat zoek ik dan hier op dit station, deze kamer? Hoop? Illusies? Dromen? Wat wil ik?

Waarom ben ik hier de kamer ingelopen?

Ik heb een boodschap. Ik heb een fantastische schat ontdekt. Ik ben onderweg om deze schat te openbaren. Ook aan deze vertrekkende vrouw. En het lukt. Als een wonder gaan de deuren open en kan ik de trein instappen. Ze wil alles weten, over hoe lang ik met Max werk, wat ik doe, wat mijn doelen zijn? Ze vraagt over collega’s. Laten die Max ook zichzelf zijn? Geven zijn coaching in plaats van zorg? Ik krijg een luisterend oor over wat de theorie van de methode is waarmee ik werk. Ze heeft al eerder informatie daarover verzameld. Ze laat mij een map zien waarin wat gekopieerde bladen de kern van de theorie lijken weer te geven. Ondanks haar speurwerk en inzet om de tekst te kopiëren is het daarbij gebleven. Het is fijn een moment van aandacht te beleven. Maar ik moet de trein verlaten. De trein stopt, hij gaat niet verder. Hij heeft zijn laatste rit gemaakt en zal uit dienst gaan.
Treinen. Het zijn vervoersmiddelen, zou Max het leuk vinden om een rit met de trein te maken? Hij is gericht op auto’s. Misschien omdat hij dit vervoermiddel kent. Hier in de instelling onder de aanvliegroute van ons nationale vliegveld zijn het de vliegtuigen, die met de auto’s concurreren. Maar Max lijkt geen interesse in dit stukje techniek te hebben. Het zijn de auto’s, die hem boeien. Telkens weer elke keer als we samen achter de computer kruipen is het eerste woord, ‘auto’. Voor mij wordt het saai. Elke keer weer diezelfde pagina op het scherm toveren. Elke week weer dezelfde auto’s. Maar dit is zijn uurtje. Ik weet dat er dag gaat komen waarop wij andere afbeeldingen zullen gaan bekijken. Als hij meer openheid gaat krijgen voor de wereld zullen er andere onderwerpen een rol in zijn leven gaan spelen ik weet het zeker.


Het is zijn uurtje, betekent dat, dat ik hem alleen maar volg niet prikkel tot zaken die mij belangrijk lijken?

Nee. Mijn doel is verder. Daarom ben ik daarnet uit de trein gestapt. Nog voor ik uitstapte vroeg de ergotherapiste met haar grijze kort geknipte haar met haar lichte accent, dat ik niet thuis kon brengen wat mijn doel was. ‘ Verder gaan. Hem blijven prikkelen en samen kijken waar we gaan uitkomen’. Ik kan geen uitspraken doen over de toekomst. Het enige wat ik weet dat morgen niet hetzelfde zal zijn als vandaag. Als Max het woord baby laat vallen, is dit een mogelijkheid om hem een stapje verder te brengen en wordt het scherm een aantal minuten later vervuld met vrolijke babyhoofdjes. Max kiest er een uit. De baby brengen we met de techniek van knippen en plakken onder de afbeelding van de sportauto. ‘ Mama’, is het volgende woord. Net als de vorige week kunnen we de brief naar mama sturen. Maar, er is wel een maar. Verleden week ben ik met Max naar de brievenbus gelopen, hebben we onderweg de eendjes eten gegeten. Ben ik meegedreven op een golf van enthousiasme en mogelijkheden die zich voordeden. Maar ik moet me inbinden. Max betaalt voor een aantal diensten van mij. Anderen betalen ook. En voor hetzelfde geld krijgt Max ineens veel meer dan afgesproken. Meer dan anderen, die hetzelfde bedrag betalen. Was ik eigen ondernemer dan kon ik me dat misschien veroorloven, maar ik ben in loondienst. Ik kan niet zomaar deze beslissingen op eigen houtje nemen. Ik moet oppassen dat Max geen bezit van me wordt. Dat is lastig want Max is een grote schat volgens mij. Voor mij en voor deze wereld. Maar ik moet mijn grenzen gaan bewaken. De brief zullen we door iemand anders laten versturen.
© Amiad Ilsar.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi artikel! Duim.
Mooi weer Amiad
@ theun50, dank
@ madamex, dank
@alleen 16 dankje.
Knap werk Amiad! Ik weet uit ervaring dat je je enorm kunt binden aan mensen met een verstandelijke beperking. Heel herkenbaar, dikke duim!
Mooi artikel; graag gelezen!
Knap en mooi stuk werk , graag gelezen !