Waarom wij soms net beesten zijn of telkens op de verkeerde vallen.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Fatale paniek? Vluchten, vechten of verstarren? Leven, dood of net doen alsof.

Beesten denken niet, leven zonder vragen, hebben simpele motieven

 

Ze zijn. Leven of dood, gehandicapt heeft geen kans op overleven. 

Toen wij nog beesten waren beoordeelden in ons brein twee oerbonen of de tegenstander zwakker of sterker was. Die kleine concentratie hersencellen was verantwoordelijk voor VLUCHT of VECHT gedrag en dat deden die boontjes binnen een fractie van een seconde  Via de overlevering binnen de diverse diersoorten, de opvoeding van de moeder, vader of beiden, wisten die hersencellen hoe te reageren in noodsituaties. 

Eten of gegeten worden, dat is de vraag.

 

Het is nog steeds te observeren in de dierenwereld:

Bedreiging en doodsangst wordt opgelost

 
  1. Door net te doen alsof ze dood zijn
  2. Eén van de partners leidt de vijand af opdat het nest plus nazaten met rust wordt gelaten.
  3. De samenwerkende groep verschalkt makkelijker een prooi

 

Toen wij beesten waren, was paren niet lustig maar wel van levensbelang.

 

Die twee oerbonen waren er verantwoordelijk voor dat we onze soort in stand hielden. Een vrouwtje 'rook' wie de beste partner was, een mannetje 'wist' of ze ontvankelijk was en hem toe zou laten, zodat ze beiden voor sterk nageslacht konden zorgen. Zwakke nakomelingen waren de klos. Slappe mislukkelingen betekenden voer voor de volgende soort op de maatschappelijke ladder. De natuur hield via de dierlijke voedselketen, plus het recht van de sterkste, zichzelf in  stand. Maar wij zijn de nazaten van de eerste dieren die denken konden en inmiddels is ons vermogen om te analyseren, detecteren en organiseren uitgelopen tot een machtig orgaan, dat de bijbehorende hersencellen heeft ontwikkeld.

De Hypocampus is vanuit die dierlijke bonen uitgegroeid tot wat hij nu is

 

Hij bewaart al onze overlevingsstrategieën en herinneringen

Na de evolutie van dier tot mens, zijn die beginbonen nog maar een petieterig onderdeeltje van het redelijke denken (reden-eren). Toch zijn die oerbonen geen verwaarloosbaar onderdeel van ons welzijn. Daarin huist zowel de doorgemaakte evolutie, alsook de persoonlijke ontwikkeling van ons huidige individu. Intuïtieve keuzes, gemaakt door die twee boonvormige delen in onze hersens, bepalen onze ‘overlevingskansen’

Na de geboorte zijn baby’s afhankelijk van zorg (ouders of één daarvan)

Die twee ‘bonen’ in hun hoofd worden in de eerste jaren volgepropt met informatie die het kind via ons opdoet. Zij worden op dat moment 'geprogrammeerd. Later ‘verdwijnen’ die gewaarwordingen van veiligheid onder de waterspiegel van het bewustzijn. ‘Vergeten’ herinneringen bepalen rust, gedrag, wereldvisie en het gevoel van eigenwaarde. Als het goed is! Het is daarom voor kinderen van levensbelang dat ze tijdens die eerste jaren veilig zijn opdat zij zich in rust en regelmaat (op eigen tempo) naar de volgende levensfase kunnen ontwikkelen. Om zelfverzekerd op eigen benen te leren staan en op zoek te gaan naar de voor hen juiste levenspartner.

Beleeft een kind in die periode één of meerdere onveilige situaties

waarbij het in doodsangst verkeert, zal dat trauma de rest van het leven onbewust meespreken. Die herinnering blijft als de ‘drijfveer’ in overlevingsstrategie de baas. Dat kan uitgroeien tot een neurotische neiging, verslaving of zelfs persoonlijkheidsstoornis. Vooral gevoelige kinderen zijn daar ontvankelijk voor.

Die eerste ervaringen en ondergesneeuwde herinneringen kunnen mensen uit elkaar drijven. Zo is het mogelijk de beste partner op onredelijke gronden af te wijzen. Men kan ook de verkeerde partner aantrekken. Verliefdheid wordt geregeld in de ‘oerbonen’ van de Hypocampus. Denk aan liefde op het eerste gezicht. Daartoe maken juist die 'dierlijke' hersencellen de verslavende chemische stof aan waar men gelukkig van wordt. Het overgeleverd lijken aan niet te sturen zucht naar geluk (als was het een verslaving) is daarmee via natuurlijke weg verklaard. De wetenschappelijke onderzoeken die men tegenwoordig uit kan voeren onderstrepen dan ook de vindingen die psychologen en filosofen in het verleden hebben gedaan.

Zo was er Simon Speyer, die verklaarde: Als een kind slaan, verwaarlozing of dwang als liefde heeft geleerd, zal het later een mishandelende partner opzoeken. Pas als deze gewaarwording tot het bewustzijn doordringt, kan men er iets aan doen.

De filosoof Erich Fromm "Verliefdheid is de meest creatieve vorm van zelfontplooiing." Het is daardoor één van de mogelijkheden om bij je eigen innerlijk te komen en indien verstoord, zou men het als leidraad kunnen zien voor eventuele opgelopen schade in de jeugd.

Stel: 

  1. U bent regelmatig ten prooi aan zelfvernietigend gedrag?
  2. U maakt vaak intuïtieve keuzes die later gevaarlijk blijken te zijn?
  3. U heeft lichamelijk sterke reacties (paniek, euforie) die niet stroken met de situatie
  4. U valt herhaaldelijk op verkeerde partners?
  5. U bent onredelijk bang in relatief veilige situaties?
  6. U lijkt in een patstelling te verkeren van waaruit u geen keuzes maakt?

Populair wetenschappelijk vinden we dit taalkundig terug. 

Zo bang zijn als een konijn in de schijnwerpers, verlamd niet kunnen kiezen om te vluchten of vechten. Overgeleverd aan angst. Boontje komt om zijn loontje, u bent in de bonen van iets of iemand.
Denkt u dat er liefde in het spel is terwijl u daar geestelijk of lichamelijk onder lijdt? Geslagen, onbegrepen, niet gerespecteerd, niet gehoord, eenzaam, verloochend… Houdt u van een mishandelaar? Wellicht bent u de dupe van uw 'dierlijke' bonen die een vroege baby- of kleuterherinnering bewaren en dat onbewuste is sterker dan uw ratio. Wie zich laat  ‘mishandelen’  zoekt naar eigenwaarde, maar het is een verhouding die de beiden mensen schaakmat zet, want ook bij de mishandelaar is gevoel van eigenwaarde zoek.

U bent helemaal niet gek.

Uw wereld is enkel maar omgedraaid en aan de verkeerde kleerhangers opgehangen. Al maakt honger rauwe bonen zoet, voor andersdenkende buitenstaanders lijkt het of het in uw hoofd niet spoort. Het zit letterlijk tussen uw oren want in uw kop hangt de wereld op zijn kop vanwege een verkeerd uitgevallen blauwdruk, ontstaan in uw eerste levensjaren.

Bent u veroordeeld om die lastige programmering trouw te blijven?

Dat is een kwestie van moed en uitproberen. Op zoek gaan naar dat verleden. Er is naast Speyer nog van alles dat u kunt ondernemen. Dat u daarmee tevens anderen een dikke boterham bezorgt is een aardige bijkomstigheid. Creatieve ontplooiing, yoga, reguliere gesprekstherapie, workshops spirituele bewustwording, groei, regressie, rebirthing, hypnose… Baat het niet, schaden doet het zeker niet en u wordt er nimmer dommer van. Alleen u weet wat voor u het beste werkt. 

Lijkt het daarna nog onmogelijk om bij de kern van uw wezen te komen?

Blijft u overgeleverd aan niet te sturen dwang? Onderbewuste drijfveren? Probeert u dan eens EMDR dat de laatste jaren is ontwikkeld. Het is in wezen een flierefluitend fluitje van een cent waarbij niet jarenlang vreselijke jeugdherinneringen hoeven te worden opgerakeld… 

Een simpele methode die uw onbewuste reacties van in de bonen vast geklonken herinneringen vrij kunnen laten

Dierlijk overleven (onderbewustzijn) is door lichamelijke prikkels ontstaan en via EMDR kunt u de rust in uw Hypocampus terug laten keren.

Deel twee is er: Hoe werkt EMDR?

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Weer wat geleerd. Goed artikel. D
Mooie analyse Erich Fromm heb ik ook nog gelezen. Duim Taco
Soms lijkt het beter om je dierlijk instinct te volgen. Een boeien artikel...het vervolg ga ik zeker lezen.
Wat een goed artikel! Interessant om te lezen!
Een zeer boeiend artikel! Ik ga ook zeker het vervolg lezen. Ongeduldig als ik ben, hoop ik dat dat niet te lang op zich laat wachten :)
Inderdaad prlwytskovsky
Precies om die reden heb ik dit stuk geschreven, omdat het meestal om onbewuste drangdaad, jaloezie, onmachtig zijn, minderwaardig voelen of onbewijsbare aversie gaat, bij mensen met een 'foute' blauwdruk...
Toen wij nog beesten waren, schrijf je? In de wereld zijn nog genoeg beesten die denken dat ze mensen zijn.
Goed stuk. Dikke duim.