Groter dan een servet maar kleiner dan een tafelkleed.

Door Paardevisnetje gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Iedereen kent de term, de typische term gegeven aan een puber. Maar niet alleen als puber ervaar je deze gezegde. Als adolescent en zelfs later heb je nog steeds te maken met deze gezegde. Maar wat zegt deze zin eigenlijk? Wat houd het in en hoe herken je deze in het dagelijkse leven?

 

 

Gezegde
Het gezegde heeft volgens Wikipedia de volgende betekenis:
"Geen kind meer, maar nog te jong voor volwassen zaken."
Maar wie zegt iemand te jong is, en wat zijn de 'volwassen zaken'?

 

 

Kind
Als je nog kind bent, heb je een hele vrije wereld, en natuurlijk maak je dingen mee waarvan je op dat moment denkt dat je heel wat ervaring hebt opgedaan en alles al uitgestippeld hebt, maar je neemt makkelijker genoegen met het feit dat je nog een kind bent en eigenlijk wordt er weinig verwacht van je wijsheden. Voorbeeld hiervan vond ik bij een 12 jarige die mijn gebroken hart probeerde te verlichten.
"Dat heb ik ook gehad!" Zei hij. "Ik had al een maand met een meisje en ze heeft het uitgemaakt, nu heeft ze al een week met mijn beste vriend."
Als je dit hoort ben je al snel geneigd te denken van 'Ach, man, je hebt de wereld nog niet gezien.' Maar als je verder kijkt, heeft deze jongen voor zijn 'leeftijd' iets vreselijks meegemaakt en denkt wellicht dat dit het einde van zijn wereld is. Maar hij is vrij, men denkt het commentaar meestal alleen maar en laten hem dit zelf uitvogelen.

Puber
Wanneer men de pubertijd binnen dringt gaan mensen dingen verwachten van ze. Ze gaan verwachten dat adviezen en ervaringen ten goede worden opgevolgd en vergeten dat ze de meeste dingen zelf moeten ontdekken. Mijn mening is dat de pubers snel denken dat ze al bij de volwassenen horen, omdat ze ook ervaringen te delen hebben. Maar het is frustrerend om steeds te horen dat je je niet moet aanstellen en alles fout doet. Je bent de wereld nog aan het ontdekken en staat eigenlijk niet echt te wachten op de adviezen. Daarnaast zijn ze ook nog bezig met zichzelf te ontdekken, hun grenzen te vinden en die van de omstanders. Sta stil bij het feit dat ze een theedoek zijn die zelf al veel weten maar inderdaad nog niet alles. Geef ze de ruimte om het te leren. En daar waar ze om advies vragen of dreigen echt hun leven weg te gooien, is het natuurlijk niet fout om ze te waarschuwen. Maar houd het bij een waarschuwing, ze begrijpen al veel en zullen de consequenties die ze uitgelegd worden vast wel snappen.

Adolescent
Adolescent zijn ben ik zelf net uitgekomen geloof ik zelf. Het is een punt waar mensen je weer rustig je gang laten gaan, vertrouwen op je kennis en ook vooral vertrouwen dat als je daarin tekort schiet je hulp vraagt aan mensen waarvan je verwacht dat ze de kennis wel hebben. In deze fase van het leven heb je al erg het gevoel dat je bij de volwassenen hoort, maar dat neemt niet weg dat je soms toch wel merkt hoe weinig je nog weet van het leven. Sommige mensen komen met levenservaringen aanzetten of een andere gedachte gang waardoor je soms af vraagt hoeveel je nog te leren hebt. Je ziet het allemaal anders. 'Ik ben verlaten door mijn vriend, maar mijn moeder is van mijn vader gescheiden.' Het maakt je eigen probleem een stuk minder heftig en je wacht eigenlijk meer af tot het volgende probleem op je pad komt om jezelf te verbazen hoe goed je dingen eigenlijk op lost.

Volwassen
Nooit zal iemand over alle kennis beschikken, want laten we eerlijk zijn, iedereen is anders en heeft andere levenservaringen. De een heeft veel gereisd, de ander heeft veel baantjes gehad en weer een ander leeft al zijn of haar hele leven in de computer. Je hebt zoveel verschillende manieren om je leven in te delen dat je nooit zal weten hoeveel kennis je nu eigenlijk hebt opgedaan en hoeveel er nog komen zal. Maar ik denk dat een volwassene ten aanzien van de rest, meer vrede heeft met het feit dat ze niet alles kunnen weten en bereid zijn te leren als ze denken dat het nodig is.

 

Nu ben ik een geval apart omdat ik een late puber ben geweest. Eerst was ik de adolescent die zelfstandig werd en ben daarna maar een korte tijd (rond mijn 20ste jaar) wezen puberen. Experimenteren waar mijn grenzen liggen, karakter verandering, afzetten van mijn ouders en alles. Ik vermoed dat dit komt doordat rond mijn 14e levensjaar mijn ouders zijn gescheiden en ik geen tijd en ruimte had om mezelf te vinden. Maar die tijd ligt nu achter me en ik kijk met een open blik naar de toekomst, ik ben benieuwd wat ik nog zal leren en heb geleerd dat sommige mensen meer verstand hebben van een hoop zaken als ikzelf en ben ook bereid te luisteren naar hun adviezen. Want wie weet kan ik er wat mee.

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
fan en duim erbij
Leuk artikel,heeft wel wat weg van 2 van mijn artikelen,omgaan met mensen in verschillende leeftijdsfasen,duim.
Heel goed geschreven, duim en fan.