Scheiding tussen de joden en het volk tijdens de Tweede Wereldoorlog

Door Nicoo gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

In dit artikel vertel ik hoe de scheiding tussen de joden en het volk tijdens de Tweede Wereldoorlog verliep. Deze onderscheid ik in 3 fases, hoe het verliep in de beginfase, hoe de verdere scheiding verliep en hoe de totale scheiding en deportatie verliep.

De scheiding tussen de joden en het volk tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Hoe verliep de scheiding tussen de joden en het volk in de beginfase?

 

In Duitsland was de jodenhaat al een lange tijd aan de gang. Aan het begin van de jaren 30 telden Nederland 137.000 joden. Doordat in Duitsland de vervolging van joden al lange tijd aan de gang was nam het aantal joden toe tot 160.000 in Nederland omdat veel joden probeerden te vluchten vanuit Duitsland naar Nederland. Nederland had een groot aantal joden toegelaten maar ook een groot aantal teruggestuurd naar Duitsland. Door de jodenhaat in Duitsland was Nederland op dit vlak minder tolerant. Toen de jodenhaat in Duitsland was verergerd zijn veel joden gevlucht vanuit Nederland naar Engeland en ook naar Frankrijk. De Kristalnacht was dan ook een grote waarschuwing voor veel joden die nog probeerde te vluchten uit Duitsland. Hitler was dan ook een  groot symbool van angst geworden voor de joden en vele joden voelde zich daaarom ook niet veilig.Na de inval van de Duitsers in mei 1940 was de jodenvervolging in Nederland ook goed voelbaar. Toch gingen de Duitsers mild om met Nederlanders. De Duitsers waren van mening dat de Nederlanders tot hetzelfde Arische ras behoorden. De Duitsers probeerden dan ook het normale leven van de Nederlanders door te laten gaan. Zij probeerden op een rustige manier aanhangers te winnen. Doordat zij ook een geringde ondersteuning kregen of tenminste verdraggelijkheid van de bevolking konden de Duitsers steeds meer maatregelen tegen de joden gebruiken. In het najaar van 1940 werd er een begin gemaakt met het plaatsen van borden in restaurants en koffiehuizen met daarop:’Joden niet gewenst’. Onder druk van de Nederlandse NSB leden, kwamen de borden daadwerkelijk overal te hangen. In 1941 werd deze maatregel verergerd,
waardoor het verboden werd om voor joden hier te komen met uitzondering van speciale gelegenheden die dan alleen voor joden zelf waren. Hierdoor konden de Duitsers de joden afzonderen van het normale volk. Ook mochten joden niet meer naar het strand, parken, bioscopen, hotels of andere openbare plekken. De Duitsers probeerden de joden in bedwang te houden door voor hen afzonderlijk gelegenheden te houden. De scheiding tussen de joden en het zuivere volk namen ze ook zeer serieus doordat de Duitsers besloten dat joden geen donor meer mocht zijn. Zij vonden dat joods bloed alleen door joodse aderen mocht stromen. Ook werden zij gescheiden bij verenigingen. Alle joden werd eind 1941 het lidmaatschap van een vereniging ontzegd. Ze mochten alleen nog lid zijn van een joodse vereniging. Joodse kinderen werd het in de provinciale hoofdsteden verboden om naar openbare of particuliere scholen te gaan. Op lokaal niveau moest de gemeente het zelf uitmaken. Vaak werden de joodse kinderen onder invloed van Duitsers en NSB’ers van school gestuurd.


Hoe verliep de verdere scheiding en registratie van de joden?

Nadat er al vele maatregelen in kracht waren tegen de joden werden zij steeds meer gescheiden van het normale volk. Rijkscommissaris Seyss-Inquart had de taak om in Nederland ook het nationaalsocialisme te kweken, zodat deze zelf maatregelen tegen de Joden kon ondernemen. Hij besefte dat hij heel geleidelijk de joden moest isoleren van het normale volk. En zo gebeurde het ook. Heel geleidelijk aan, zodat de Nederlanders nauwelijks in protest kwamen. Na steeds vele kleine veranderingen, werden de privileges van de joden steeds minder. Maar steeds een klein beetje en ook vaak met sussende worden dat de maatregel maar tijdelijk was of dat het goed was voor de joden zelf. Doordat de joden gescheiden werden merkte het andere volk hier steeds minder van. Dit kwam ook omdat de maatregelen alleen de joden troffen. In Amsterdam werd voor alle joden verplicht om in bepaalde wijken te gaan wonen. Zo kwamen zij nog minder in aanraking met de rest van het volk. Verder werden de maatregelen steeds erger waardoor ook daadwerkelijk twee duidelijke, verschillende groepen ontstonden. Het volk had nog maar heel weinig contact met de joden of zelfs helemaal geen contact meer. Hierdoor wisten veel niets van de verergerende situatie. Dit was natuurlijk wat de Duitsers probeerden te bereiken zodat zij steeds verder konden gaan.

De Duitsers moesten natuurlijk ook weten wie een jood was anders konden zij hen niet opsporen als er problemen waren. Natuurlijk ook met de achterliggende gedachte van de latere deportatie. Dit was ook nodig voor de grote verhuizingen en ook zodat alle maatregelen goed gebruikt konden worden. Alle joden moesten zich op 10 januari 1941 laten registreren. Bijna iedereen gaf gehoor aan dit bevel. Vele zagen de ernst van deze actie nog niet. Je moest je melden bij een gemeentehuis of bij een ambt. Eenmaal bij het gemeentehuis werd alles uitgezocht wie je was en kreeg je als je een jood was, een grote J op je persoonsbewijs.

In Nederland werd het ook verplicht voor alle joden een Jodenster te dragen. Deze beslissing werd gepubliceerd op 29 april 1942. Op zondag 3 mei 1942 moesten allen joden deze zespuntige Jodenster dragen. Deze sterren werden heel goedkoop en snel gemaakt. Ook moesten deze altijd goed zichtbaar zijn.

 

Hoe verliep de totale scheiding en deportatie van de joden?

De Duitsers hadden alles nu zoals zij het wilden. Ze hadden de joden voor een heel groot deel gescheiden van de rest van het volk. Veel joden hadden geen onderling contact meer met niet-joden. De joden hadden nog maar weinig privileges waardoor velen van het volk niet wisten wat er aan de hand was. Ook hadden zij geen mogelijkheden meer om via enige media de rest van het volk te bereiken. Ze woonde afzonderlijk en hadden een eigen samenleving. Het contact was in principe verbroken. Toch wouden de Duitsers verder gaan. In de zomer van 1942 begonnen zij met de deportatie. Dit was het uiterste scheiden van joden met de rest van het volk. Velen joden werden gedeporteerd naar werkkampen of zogeheten concentratiekampen. Binnen deze muren was er geen enkel contact meer mogelijk. Ook brieven werden vaak onderschept en aangepast. De deportatie was niet uiterst moeilijk voor de Duitsers omdat een groot deel van de joden zich geregistreerd had. Ook was het handig voor de Duitsers dat alle joden gezamenlijk in getto’s woonde. Zo werden zeer velen opgepakt tijdens razzia’s. hierbij barricadeerde de Duitsers alle bekende uitwegen. En gingen ze deur na deur langs op zoek naar joden. Als er joden aangetroffen werden , werden deze meegenomen en op een vrachtwagen gezet. Bijna alle joden werden in een bepaalde straat gevonden tijdens een razzia. Zo gingen de Duitsers systematies straat na straat af om elke mogelijk onderduikende jood te vinden. Als je eenmaal opgepakt was tijdens een razzia of gewoon zelf gekomen was werd je gedeporteerd naar de kampen dit ging vaak onder zeer slechte omstandigheden. Er zijn er dan ook een tal die de deportatie naar kampen niet hebben overleefd.

Eenmaal in de kampen was het leven een hel. Velen hebben deze kampen niet overleefd. Dit was dan ook de bedoeling van deze concentratiekampen en vernietigingskampen. Op deze manier konden de Duitsers het joodse ras geheel verwijderen zodat er volgens hen een steeds zuiverdere ras ontstond. Dit betekende dat de joden definitief werden gescheiden van de rest van het volk en het doel bereikt was. Er bleken in 1941, bij een Duitse telling 140.552 joden te wonen in Nederland. Naar schatting woonden er 160.000 joden in net voor de Tweede wereldoorlog in Nederland. Van hen zijn er naar schatting in de Tweede Wereldoorlog 106.000 omgekomen.

Conclusie
Hoe verliep de scheiding tussen de joden en het volk tijdens de tweede wereldoorlog?

Toen Nederland bezet was door de Duitsers, begon de scheiding tussen de joden en de rest van het volk. In het begin ging het heel rustig. De Duitsers hadden hier nog een gering aantal aanhangers. Nadat zij een kleine tijd rustig waren geweest met maar kleine maatregelen genomen te hebben tegen de joden, begonnen de Duitsers op een ingenieuze wijze de joden van het volk te scheiden. Er kwamen steeds kleine maatregelen die alleen betrekkingen hadden op de joden. Ook steeds met een korte tijd ertussen. Bijna alle maatregelen waren erop gericht de joden te scheiden of privileges van hen af te pakken. Na enige tijd waren er al een hoop privileges afgepakt van de joden en was het contact met de rest van het volk dramatisch gezakt. Even later begonnen de Duitsers alle joden te registreren en samen te voegen in aparte wijken genaamd: ‘getto’s’. Ook werden er steeds meer maatregelen bijgevoegd. Joden werden verplicht een Jodenster te dragen en in hun persoonsbewijs stond een grote J van jood. Velen waren hier trots op,  niet wetend wat dit als gevaar meebracht. Nadat de Duitsers een alles geregistreerd hadden van wie een jood was en waar hij/zij woonde, begonnen de Duitsers met de deportatie. De deportatie werd ook wel gezien als de uiterste scheiding, omdat hierbij vrijwel al het contact werd verbroken. Veel joden zijn door razzia’s opgepakt en naar concentratiekampen gestuurd waar zij hun einden vonden. Doordat de Duitsers vrijwel geen grote stappen namen in de beginfase hadden zij een duidelijke scheiding gecreëerd. Ook hebben de Duitsers op slimme wijze zo veel mogelijk informatie bemachtigd en uiteindelijk een groot deel van de joden gedeporteerd. Zo hebben zij door verschillende fases een scheiding gecreëerd tussen de joden en de rest van het volk, waardoor ze de joden makkelijk konden uitmoorden.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dikke duim van je fan groetjes van ouss..