Kennis maken. Hoe hoort het eigenlijk?

Door Ir gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Na het handen schudden met eventuele kussen nu het daadwerkelijke kennis maken.

Nou, we hebben het al gehad over het handen schudden al dan niet met kussen, maar dan nu het kennis maken.

Meerdere... mindere...

Van vroeger uit was het gewoon voorgesteld te worden aan de ander. Eerst werd de naam van de ‘mindere’ genoemd en daarop volgend de ‘meerdere’. Wanneer de ‘meerdere’ zijn hand uitstrekte om die van de ‘mindere’ te schudden, liet hij blijken kennis te willen maken met deze persoon.
Het is gebruikelijk om als ‘mindere’ de ‘meerdere’ te begroeten en niet andersom. Dit wil zeggen, de jongere begroet de oudere, de man begroet de vrouw tenzij het bijvoorbeeld een oudere heer betreft en een jong meisje, dan moet het andersom. 
Ook gaat het om de rang, maar aangezien het tegenwoordig moeilijk te onderscheiden is wie hoger in rang is, dient men gewoon zijn fatsoensnormen te laten gelden. Wanneer je met iemand kennis wilt maken dan doe je dit uit eigen initiatief. Je noemt hierbij je familienaam, des gewenst met voornaam. Tegenwoordig hoor je steeds vaker dat men alleen de voornaam gebruikt. Dit maakt het allemaal wat losser. Ik moet er niet aan denken om net als vroeger mezelf voor te stellen met ‘mevrouw…..’. Dat voelt gelijk zo oud. Nee, ik stel me altijd voor als ‘Erica’. Dat is mijn gegeven naam en zo wil ik ook aangesproken worden en zeker niet met mevrouw. Oké, wanneer men mij als ‘Ir’ (afkorting) wil aanspreken, heb ik daar ook geen moeite mee, maar er zijn er niet veel die dat doen.

Aangenaam...

Vroeger zei men ook ter begroeting: ‘Ik vind het aangenaam kennis met u te maken’, wat een mond vol is. Tegenwoordig is dit vervangen door ‘aangenaam’. De elite zette zich hier tegen af omdat het ‘te gewoon’ was. Tja, het is maar wat jezelf het prettigst vind.
Ook moet men, wanneer men aan elkaar voorgesteld wordt elkaar aankijken. Dat is wel zo netjes, anders lijkt het net alsof je niet geïnteresseerd bent in de ander. En als men dan vervolgens in gesprek raakt en je vindt het allemaal niet interessant genoeg, laat je ogen dan niet afdwalen, dit staat erg respectloos. Nee, vertel deze persoon dan dat je prettig gepraat hebt, maar dat je nu nog iemand anders wilt spreken.

Hoe vaak komt het niet voor dat je met iemand staat te praten en diens ogen dwalen de hele tijd af naar alles behalve jou. Met zulke mensen valt niet te praten en dan is het gewoon maar beter om het gesprek zelf af te ronden. Dan zijn er ook nog van die mensen dat wanneer je met iemand druk in gesprek bent, in één keer in komen breken om de aandacht over te nemen. Of je bent aan het vertellen en de ander begint in één keer over iets heel anders. Daar heb ik ook zo’n hekel aan. Dan kom je die mensen een andere keer tegen en je wilt dat gesprek weer aanhalen en dan blijkt het dat ze dus niets van jouw verhaal gehoord hebben. Daar word ik echt moedeloos van. Vaak zijn dit soort mensen erg onzekere mensen die niet geïnteresseerd zijn in andere behalve zichzelf. Ik ben dan bijvoorbeeld met een emotioneel verhaal bezig, iets wat ik kwijt wil en denk te kunnen bij deze persoon. Maar dan wordt het verhaal in één keer omgedraaid naar de ander. Die is blijkbaar belangrijker. Ik besluit dan ook mijn verhaal maar niet af te maken. Het heeft dan toch geen zin. Oké, ik heb het wel een aantal keren aangegeven dat ik mijn verhaal even wil vertellen, maar dat blijkt dan ook niet te helpen. Dan maar niet, denk ik dan en luister naar het verhaal van de ander. Niet met heel veel interesse, want als dit vaker voorkomt krijg je een getraind oor en weet je heel goed de delete-knop te vinden in je hersenpan. Nee, zo’n verhaal sla ik niet op. Stel je voor al die ellendige verhalen te moeten onthouden! Ja, van echte vrienden onthoud ik het wel en daar ga ik ook op in, maar bij dit soort mensen….. Delete!

Problemen...

Vroeger ben ik altijd een soort van magneet geweest voor mensen met problemen. Dan kwam ik bijvoorbeeld in mijn eentje in de kroeg, ging aan de bar zitten, bestelde een biertje en nog voordat ik maar een slok kon nemen kwam er een probleemgeval naast me zitten om zijn verhaal te doen. Ja, zijn verhaal, want het waren meestal mannen. Ik hoorde hun verhaal dan aan, hield oogcontact (wel zo netjes, toch?) en wanneer ze dat wilden dan gaf ik ook als antwoord hoe ik het zag.

Eén keer, toen ik op Mallorca woonde, kwam er een oude schipper naast mij zitten. Hij vertelde mij dat hij problemen in de liefde had. Hij wist niet wat hij met zijn vriendin aan moest en liet mij een fotootje van haar zien. Het leek wel alsof hij die foto uit een of ander roddelblad geknipt had. Het was een jonge, blonde meid. Ik vertelde hem dat hij moest doen wat zijn hart hem vertelde, waarop hij zei dat hij van haar hield. Maar hij was niet zeker van haar liefde voor hem. Toen kwam hij vanuit zijn hart weer in zijn hoofd terecht, zijn verstand zei hem dat het niets kon worden. Maar wat zegt je hart, vroeg ik hem weer. En weer zei hij dat hij van haar hield, maar niet zeker was van haar gevoel over hem. Toen zei ik, dan moet je maar op je verstand af gaan. Maar hij hield wel van haar met heel zijn hart. Dit werd een spelletje van hart en verstand. Telkens weer zat er een ‘maar’ bij de schipper. Ik heb dit een spelletje een half uur volgehouden om hem vervolgens te vertellen dat ik het ook niet meer wist en dat hij maar aan iemand anders raad moest vragen. Ik ben opgestaan en ergens anders gaan zitten. Maar toch had ik het erg te doen met deze man. Ik voelde me best schuldig opgestapt te zijn, maar ja, wat moest ik dan? Dat ‘ja/nee’spelletje had geen eind… Ik ben benieuwd wat hij uiteindelijk gedaan heeft, maar mijn vermoeden was dat hij helemaal geen vriendin had, maar gewoon straal bezopen was en in een droom wilde geloven.

Luchtig...

Later ben ik ook vaak een luisterend oor geweest voor mensen met problemen. Waarom toch? Waarom komen ze altijd op mij af? Niet dat ik het erg vind, maar dan moeten ze daarna ook weer over leuke dingen kunnen praten. Niet alleen de ellende op mij afvuren om dan vervolgens een stuk lichter op te stappen en mij met al dat gevoel te laten zitten. Nee, na een zwaar gesprek moet er altijd iets luchtigers komen om de zinnen te kunnen verzetten. Ja toch, niet dan?

Tot slot...

Na mijn eerste alinea heb ik het eigenlijk niet erg veel meer gehad over het fenomeen 'kennis maken'. Sorry, ik was een beetje afgedwaald.

Kortom, wanneer je kennis met iemand maakt en deze interesseert je niet, maak dan dat je wegkomt, laat de ander niet in de waan dat je wilt horen wat deze zegt. Probeer dit dan zo netjes mogelijk af te handelen zonder iemand te kwetsen. Niets is pijnlijker dan 'a cold shoulder' (if you know what I mean). Ik kon de 'a cold shoulder' even niet vernederlandsen, omdat ik gewoonweg geen vertaling hiervoor uit mijn mouw kon schudden.

Dus, hier komt alles op neer: 'Maak kennis of maak geen kennis', 'To be or not to be'...

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Doorgaan jij! D
Interessante weetjes en leuk wat meer over jou te leren!
Mooi geschreven ... nu heb ik op deze manier ook eens kennis met je gemaakt!
Een belgische duim ... niet ter kennismaking, want fan was ik al!
Jij bent onschendbaar, ik heb genoten van je foto's. Ik denk dat we open staan voor mensen en ze dat op afstand al ruiken en ja dat brengt bijzondere verhalen op je pad........zin in een brosje?
Ik vond het aangenaam hier kennis van genomen te hebben meis! ;-)