Wanneer mogen onze kinderen weer kind zijn?

Door Arinka gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Op de een of andere manier vinden ouders en leerkrachten het meest belangrijke voor kinderen dat ze sociaal aangepast zijn. Dus je móet met anderen spelen, anders is er iets mis met je.


Misschien is dat wel zo dat er iets mis is, maar dan niet met het kind, maar meer met de waarneming. Het kind snapt de regels van het spel niet. Het kind heeft te vaak verdriet ná het spelen. Het kind is gemeen behandeld door andere kinderen en wantrouwig. Het kind wordt nooit gevraagd mee te doen en wil zich niet opdringen. Enzovoort.

Maar met het kind zelf is niet per se iets mis. Het kind zit misschien wel in een verkeerde omgeving met te weinig aansluiting of begrip. Bijvoorbeeld door een ontwikkelingsstoornis als Autisme of door hoogbegaafdheid (of beiden). Maar dat kun je niet repareren in het kind.

Ik haat deze gedachtengang van ‘normale’ mensen; Dat het leuk is om met anderen om te gaan, dat dat nou eenmaal zo hoort... want dat is Normaal. Dat dat altijd op hun voorwaarden moet zien ze niet in. En de inzet die dat een bijzonder kind kost wordt al helemaal niet gewaardeerd.

Ik was niet ‘normaal’ en ik vond niet leuk wat iedereen leuk vond en dat zal nu voor nog heel veel kinderen ook nog steeds zo zijn. Ik werd daardoor dag in dag uit geterroriseerd op school. Ja, dan moest ik maar net als iedereen doen.

En als je aangeeft dat gewoon niet te willen (kunnen dus), dan ben je fobisch, dwars of te verlegen of iets dergelijks. Dan gaan ze er gewoon mee aan de slag, net zo lang tot een kind wèl met anderen wil spelen (lees: Zichzelf zo opzij gezet heeft, dat het voor altijd heeft geleerd dat het er niet toe doet wat het zelf wil !)

En dan maar verbaasd zijn als een kind helemaal vastloopt en zelfmoordneigingen krijgt op haar/zijn 8e, niks meer leuk vindt en nergens meer normaal op kan reageren. Al die eisen van de maatschappij zijn onhaalbaar. En het worden er steeds meer. Wie niet snel of juist te snel van begrip is ligt er uit.

Ik vind dat je op school tot zoveel dingen gedwongen wordt, die voor sommige kinderen (voor mij in ieder geval) gewoon niet goed zijn. Ik noem maar even Klassikaal lezen, Tekenen en knutselen mèt opdracht (zoveel grenzen dat ik niks meer kan maken), verplicht sociaal speelkwartier.

Herrie en gezelligheid (die voor jou bedreigend aanvoelen) met Kerst, Pasen, Carnaval, en ongeveer alle andere feestdagen. Doe niet zo ongezellig, kom doe mee! Duizenden speldjes die in je zenuwen prikken is niet gezellig!

Kringgesprek, maar niks mogen vertellen omdat je zo langdradig bent, dus je zit altijd alleen maar naar anderen luisteren. Op de stoel staan als je jarig bent, terwijl iedereen zingt (mag ik nu sterven alstublieft).

Gymnastiek met ringen en ballen en dergelijke. Erg fijn voor motorisch gestoorden (de meeste hoogbegaafden en autisten dus). Om het nog maar niet te hebben over het kiezen van teams door de populairen.

Nooit meer een beurt krijgen in de klas, omdat jij dat kind bent wat altijd overal en antwoord op weet. Hoe groter je wordt, hoe meer mensen zich aan je gaan ergeren als je afwijkt van het normale.

Ze verwachten toch, zelfs als je Autisme hebt, dat je uiteindelijk gewoon normaal gaat doen en als dat dan logischerwijs (want Autisme...) niet gebeurt, voelen ze zich falen en zullen ze dat jou kwalijk nemen. Waarom doe je niet gewoon wat iedereen doet? Doe niet altijd zo eigenwijs/dwars/koppig/lastig.

Ohohoh (echt pijn in mijn hart hiervan), wat worden kinderen toch vernield in onze maatschappij. Tegen de tijd dat ze 11 zijn hebben sommigen trauma's voor het leven achter de rug en moeten ze ook nog even hun eigen toekomst bepalen door een richting te kiezen voor school.

Waarom moet dat allemaal zo????? Waarom krijgen kinderen niet langer tijd om KIND te zijn!!!!! Ze moeten al zo Godsgruwelijk lang volwassen zijn. En waarom moet iedereen in hetzelfde jasje passen?????

Ik kan gewoon niet begrijpen waarom kinderen op hun 11e al een studierichting moeten kiezen. En het wordt er ook niet overzichtelijker op tegenwoordig. Ze worden met CITO toetsen in hun richting gepropt, ouders zitten zelfs te oefenen zodat dat kind in Godsnaam maar niet naar het vmbo moet....

Naar het kind zelf wordt niet gekeken, alleen naar de prestaties. Dat zou toch beter zijn dat dat op je 14e of 15e is. Dan heb je tenminste het idee dat je zelf ook nog wat te vertellen hebt. Op je 11e beslissen je ouders gewoon.

Ik wilde zelf heel graag naar de lts (met mijn handen werken), maar nee, ik móest naar het vwo, want ik ben zo slim blablabla. Nou, ik wilde liever meubels maken. Nooit bedacht dat dat ook via havo/mts of vwo/hts kon, dat vertellen ze je niet ! Ze willen liever dat je dokter wordt namelijk.

Ik vind het ook erg zielig als kinderen naar de naschoolse opvang moeten. Ja sorry, ik kan er niks aan doen. Sommige kinderen zullen dat best leuk vinden, maar een kind zoals ik was vindt dat niet prettig!! Voor mijn dochters was dat ook niet fijn geweest. Maar als je dat zegt kijken ze je ook aan alsof je gestoord bent.

Mensen krijgen kinderen en die zien ze alleen op zaterdag en zondag. En dan moeten er ook nog allerlei dingen gedaan worden. Doordeweeks zitten die kinderen niet alleen op voetbal, maar ook op streetdance, ballet, turnen, zwemmen, praatgroepen, catechese, leesclubs, pianoles, wat dan ook.

En als ze niet op school zitten, dan zitten ze op de crèche, kinderdagverblijf of voor- of naschoolse opvang. Kinderen worden overal maar neergezet. En als ze wel thuis zijn is het met oma of de oppas. Ik snap dit helemaal niet!!!! Je krijgt toch geen kind om het door een ander op te laten voeden???

En dan vonden ze mij gek en dom dat mijn dochters niet naar de peuterspeelzaal gingen. Men zei zelfs dat ze daardoor niet sociaal werden. Als ze niet met anderen kinderen leren omgaan wordt het niks, dat soort uitspraken.

Maar eerlijk, als ik dan naar de kinderen in de leeftijd van mijn meiden keek zo rond groep 1, dan kreeg ik het idee dat je op de crèche alleen leert hoe je de baas kan zijn en andere kinderen leert onderdrukken. Die kinderen waren zo vals.

Dat hoor ik natuurlijk niet te zeggen, het zijn maar kinderen, maar ja, zo zijn die van mij dus echt niet. Logisch, die hebben niet moeten knokken om een schepje of een emmertje of aandacht op hun 3e. Die zullen eerder geven dan nemen. En aandacht van de ouders is gewoon nodig om stabiel op te groeien.

Sommige kinderen daar kun je echter 25 pestprogramma’s tegenaan gooien, dat wordt gewoon nooit wat. En waarom niet? Omdat er geen ouders zijn die het kind sturen. Daarbij, dat kind moet perfect zijn, want er is geen tijd voor imperfectie.

Elke poging van een juf of meester om te opperen dat het kind misschien wel een probleem heeft wordt dus meteen omgezet in een klacht tegen die juf. Verwacht de ene ouder teveel van het kind, de ander doet alsof het kind nergens iets aan kan doen.

Dat moet ook wel, want stel je voor dat ze er tijd in moeten steken, dat zou toch wel zo erg zijn. Nee, die kinderen heb je niet voor je lol, die zijn gewoon fraaie aanhang en een verlengstuk van de ouder (vandaar ook dat probleem met kritiek). Hoe meer ze er niet zijn hoe beter, zo lijkt het soms.

Niet hier dus. Ik baal dat ze de hele dag weg zijn. Het liefst zou ik ze zelf lesgeven, zodat ik ze gewoon altijd om me heen heb. Ik snap wel dat dat niet kan, maar dan ga ik ze toch na school niet overal wegzetten en een stel onhandelbare kinderen creëren? Kijk als ik móet werken ligt het anders, maar bij de meesten is het anders dan moeten.

Begrijp me goed, ik ben soms ook heel blij dat ik even zonder kinderen ben, maar de hele week?!? Als ze hun kinderen zien zijn ze moe en kribbig of alles móet gezellig zijn, what a pressure for the child!! En dat kind moet dan wel gezellig blijven, anders krijg het nog het predicaat partyspoiler.

Ik zie het om me heen. Die kinderen liggen om 10 uur 's avonds pas in bed, want die moeten overal mee naar toe, dus ze slapen overal of helemaal niet. En dan maar met dat kind van psychiater naar psychiater. Ja er is iets met hem hoor, we snappen het ook niet!!!!

Of ze zeggen Ja ik wil niet heel mijn leven inrichten naar mijn kind, ik heb ook nog een eígen leven... Kots kots kotserdekots!!!! Hoezo eigen leven? Is dat leven mèt je kind dan niet je eigen leven?

Ik snap dat echt niet. Wat bedoelen mensen hiermee? Ja, dat het leuk is om iets voor jezelf te hebben, maar het is toch ook leuk om iets met je kind te delen en dat is toch niet een heel apart leven? Vind ik haast een schizofrene gedachte !

Nee, kinderen zijn maar lastig en veeleisend als je de meeste mensen gadeslaat. Alsof het echt een last is. Ook die uitspraak Ik wil eerst nog even van mijn leven genieten voor ik kinderen krijg. Nou sorry hoor, maar hier viel pas echt iets te genieten ná het krijgen van kinderen.

Of zoiets als Nog even en dan zijn ze eindelijk de deur uit. Kunnen we weer eens gaan genieten... Ook zoiets raars Geniet er maar van, voor je het weet zijn ze groot. Alsof grote kinderen niet leuk zijn. Brrrrrr, en dat zijn dan de normalen!

Ik vind mijn meiden juist steeds leuker worden, want als baby’s vond ik ze eigenlijk helemaal niet zo super. Dat gehuil en gedoe met voedingen en slaapjes en dergelijke, pffff, ik ben blij dat ze wat groter zijn en hun Kunst met Poep niet meer vertonen op de muren van hun kamertjes.

Soms hoor ik van andere mensen dat ze mijn kinderen zo leuk en beleefd vinden en dat ik ze zo goed en netjes heb opgevoed en weet je, ik heb er eigenlijk niks aan gedaan. Gewoon alleen maar er continu zijn.



 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heerlijk artikel, weg met de hokjesgeest en prestatiedrang. Een kind is geen medaille van jouw verdienste, maar een eigen individu waar je heel close mee samenleeft en vooral van moet genieten :)