Psychiatrische ervaringen uit mijn werk

Door Vissenopvang gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Dit artikel gaat over ervaringen die ik opdoe in mijn werk als leerling psychiatrisch verpleegkunde. De namen zijn uiteraard anoniem gekozen, evenals de werkgever, of werkplek worden anoniem genoemd.

Op maandag 6 juni 2011 kwam ik op mijn werk om half drie. Het was druk op de afdeling. Om 3 uur tijdens de overdracht kregen we te horen dat mw. De boot niet uit bed is geweest, en niets heeft gedronken of gegeten.

Mw. Zit aldoor met handen in de mond en neigt naar de foetushouding. Tijdens de overdracht kwam mijn teammanager binnen en vroeg of mijn collega bij een gesprek wilde zijn, om de arts te ondersteunen. Ik heb toen de overdracht voor mijn collega opgeschreven. Mw. Heeft om 14:30 5mg dormicum gehad, via de slijmvliezen in de wang.

Ik ben daarna verder gegaan, met taken voor de avonddienst. Een collega is langer gebleven om mij te ondersteunen terwijl collega in gesprek was. Toen ik samen met collega bij mw. was geweest lag zij in bed, en wilde niets. Ik heb toen afgesproken regelmatig (min 30 minuten ) te kijken hoe het verloopt. Om kwart over vier kwam ik bij mw. En zag dat zij door de krampachtige houding met de handen in de mond, de kaak stuk maakte die bloedde. Na overleg met collega toch besloten even te wachten met arts inschakelen tot deze uit gesprek was. Rond 5 uur in de avond hoorde ik gegil op de gang en liep naar mw. toe.

Toen ik de kamer binnenkwam zat zij voorover gebogen over een andere stoel en dreigde verder op de grond te glijden. Ik ben toen naast mw. gaan hurken en probeerde tegen mw. te praten en te begrijpen wat er in haar omgaat, ik zette mijn voet zo neer dat ze niet verder kan glijden. Ik belde mijn collega en heb om assistentie gevraagd. (in avonddienst heb ik altijd mobiele interne telefoon mee)toen mijn collega kwam hebben we mw. eerst in een stoel geholpen, omdat mw. zich zo krampachtig hield dat het bed niet haalbaar was. Ook bloedde mw. nu flink, waardoor ingrijpen nodig was, ik bleef bij mw. en mijn collega haalde de arts.

Ook nu ben ik voor mw. gaan zitten, omdat ze naar voren wilde / dreigde te vallen. Mw. bleef volhouden dat zij ging stikken, dit gevoel ervaart zij heel vaak, maar uit onderzoeken is tot nu toe nog niks gebleken. De arts kwam en ik maakte ruimte voor hem. De arts probeerde ook met mw. te communiceren zonder resultaat. Mw. haar dochter was tevens aanwezig, maar kon ook niets betekenen in dit geheel. Uiteindelijk vertelde de arts, nog 5 mg dormicum te geven, toen ik dit haalde kwam mijn collega die vertelde dat de arts toch zei dat het temesta zou worden en of we die hadden. Ik pakte de temesta en gaf die aan mijn collega  terwijl ik de dormicum terug legde. Ik assisteerde mijn collega en ben toen terug gegaan naar mw. Toen we alle drie aanwezig waren bespraken we plan van aanpak. Ik en de arts hielden mw. staande en mijn collega injecteerde de temesta in de linkerbil. Vervolgens hebben we mw. op bed begeleid en zijn we nog even gebleven. Omdat het half 6 was geweest (broodmaaltijd met bewoners) vroeg ik dochter of het goed was als ik even naar groep ging en zij bij mw. bleef, dit was goed.

Na een kwartiertje ging ik terug, je zag toen al resultaat, mw. had nog wel de handen in de mond, maar praatte wel beter, en lag recht. Na nog een kwartier kwam ik terug en toen was mw. helemaal kalm, mw. herinnerde zich niks van wat gebeurd was, ook toen ik het vertelde wist ze niks meer. Het leek voor mij alsof de psychische problematiek die mw. doorgaans heeft totaal verdwenen was en de vasculaire dementie er duidelijk was. Mw. sprak helder, kon antwoord geven op vragen over vroeger, maar over afgelopen periode niet. Ze at een broodje en twee bakjes vla over de avond, en dronk drie glazen water en een verrijkt vitaminedrankje. Wat mw. weinig deed, na verloop van tijd is mw. overgeplaatst naar afdeling waar, goed omgegaan wordt met dementie en ook gelet wordt op de psichiatrische achtergrond. Mw. maakt het nu goed.

 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoi romylisa,

ik wilde eerder ingrijpen, het was mijn collega die zei even te wachten, naderhand wel overlegd met teamleidster en collega omdat ik het niet reeel vond om te wachten. Ook zij waren van mening in dit geval het gesprek te kunnen onderbreken omdat de situatie betrekking heeft tot de client die op dat moment besproken wordt.

Nu denk je waarom eerst gesprek voeren, voordat je handelt?
Omdat ik leerling ben, mw. niemand bij zich liet en ik liever 1 keer goed handel in overleg met familie, voordat ik drie keer iets ga uitproberen, wat nadelige gevolgen zou kunnen hebben voor mij en / of client
Wat ik me dan afvraag (niet bedoeld als kritiek) waarom er zolang gewacht wordt met ingrijpen, Mw bloedde ernstig en dan pas wordt er weer iets gedaan? Ben hier wel nieuwsgierig naar.
Boeiend werk,hé! D