Je bent op de wereld om mekaar, om mekaar te hellepe nietwaar?

Door Cashba gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Gewoon wat mijmeringen over de hedendaagse wereld.

Van kleins af aan heb ik de onuitstaanbare behoefte om alles en iedereen te helpen, gewoon omdat ik dat eigenlijk de normaalste zaak van de wereld vind. Had mijn buurvrouw een horretje nodig? ik maakte m wel..........moest de hond van de andere buren uitgelaten worden terwijl zij een dagje weg waren? Dat deed  ik wel...........De zoon van weer een andere buur heeft een nieuw huisje, en krijgt zand en grond voor zijn hele grote tuin, ik heb welgeteld (zijn vader telde) 250 kruiwagens gereden die dag................Wanneer iemand zijn/haar huis niet goed kon bijhouden door psychische problemen, ging ik wel ff soppen...............Of wanneer mijn ouders op vakantie gingen, zorgde ik niet alleen voor de kat, maar zorgde ik er ook voor dat ze in een fris huis terugkwamen.....Moest er een zoom gemaakt worden in een trouwbroek? Ik maakte m wel, desnoods met de hand.............Moest er worden opgepast op kinderen die tijdens de trouwerij van hun ouders niet het hele feest konden meemaken omdat ze te klein zijn, dat doe ik toch gewoon, ik hoefde niet persé te feesten.............

Dat zijn allemaal van die dingen die ik gewoon vond en vind om te doen, ook al doet mijn lijf het inmiddels niet zo geweldig meer door de reuma en ben ik ook een dagje ouder. IIk ben ook van het type dat moeilijk vraagt, dus dat is iets dat ik al een paar jaar bewust aan het leren ben.

Maar als ik dan in mijn upje een schutting sta te zetten om mijn ook best grote  tuin en diezelfde zoon van de buren fietst voorbij terwijl hij zegt: "dat is ook triest dat jij hier alleen je schutting staat te maken" dan moet er toch onderhand wel een lampje gaan branden he.

Nou ja, ok dat lampje brandt inderdaad al een tijdje en soms kan ik best een verzuchten:"Gosh, ik zou willen dat er eens iemand voor mij zorgde, al is het maar 1 dag.." Maar ik weet ook dat dat me veel moeite zou kosten vanuit mijn behoefte om het de ander naar de zin te maken. Ben ik al blij en trots op mezelf dat ik dat niet meer ten koste van mezelf doe, ik hou toch nog wel in de gaten dat een ander lekker eet als ik gekookt heb of niet op een droogje zit. Pfffff, als ik dit zo lees, word ik moe van mezelf.

En dus, vandaag kreeg ik weer zand en grond, een beetje onverwacht want er was niets geverifieerd. Dan sta je met je dochter te scheppen en te kruien en later komt er ook nog een vriendin langs die een paar kruiwagentjes aarde meeschept. Dat is erg fijn, dat hoef ik alvast niet meer te doen. Ja, ik heb een paar vrienden waar ik altijd terecht kan voor bepaalde hulp. Zoals Herman van Veen al zong: "Eén om mee te praten, eentje voor de sier....."Zo heb ik dat met mijn vriendenkring ongeveer. Met de een kijk ik een leuke film en met de ander ga ik naar een concert, en weer een ander helpt me met kruien.

En toch....... die tegels zijn eigenlijk te zwaar voor me, maar wie doet het anders, ik neem wel een extra pijnstiller;  Computer traag of stuk, kost altijd geld, want ik kan het niet en niemand doet het voor een reikibehandeling; Eigenlijk moet ik weer een nieuwe schutting, maar dat zie ik echt even niet zitten en Jan de Tuinman kost ook weer centjes.

En dan verzucht ik weer....."die goede oude tijd" waarin het normaal was als je dingen voor elkaar deed en buren samen aan het kruien waren of schuttingen zetten. Ik geloof dat ik nog een beetje oude principes heb die vandaag de dag als een beetje weird worden gezien. Toch zie ik dat liever dan het "ieder voor zich-gedrag"wat ik steeds vaker tegenkom, het kan mij niet bekoren.

Liever ouderwets te goed dan nieuwerwetsongeinteresseerd.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Terwijl ik het las stak ik mijn hand naar je uit... Beseffend, ik moet die hand wat vaker uitreiken.
Bdankt voor de herinnering, enne misschien niet voor een reikibehandeling, maar wel voor een stuk of twee.
Groetjes